Als Erica en Eimert elkaar ontmoeten op een reis naar Rusland, vindt hij haar tuttig en vindt zij de middenscheiding in zijn haar stom. Toch trekken ze als vanzelf naar elkaar toe. Tot Eimert, terug op Schiphol, koeltjes afscheid neemt.
‘We zagen elkaar voor het eerst op Schiphol. In een dagboek dat ik die reis naar Rusland bijhield schreef ik: ‘Eimert ontmoet, aparte naam, nooit eerder van gehoord.’ Zomaar een aantekening in een schriftje. Met zijn hoogwaterbroek en casual T-shirt maakte hij absoluut geen indruk, ik had sowieso voor niets anders aandacht dan voor de aanstaande reis door dat land dat in 2004 met zoveel mysteriën omgeven was.
‘Die ochtend was ik om 5 uur al door de vader van mijn vriendin opgehaald, we waren 29 en 28, maar vonden het behoorlijk spannend. Niet voor niets hadden we een groepsreis geboekt, lekker veilig. Maar toen we aankwamen bleek dat reisorganisatie Shoestring alleen het hotel en de shuttlebus had geregeld, verder moesten we het zelf maar uitzoeken.
Zomerliefde is de zomerse rubriek van Corine Koole waarin door beide lovers herinneringen worden opgehaald aan een zomerse liefde van kort of langer geleden.
‘Ik zie de Russische Irina nog staan met ons verwarde groepje van zo’n vijftien Nederlanders om zich heen. Haar mededelingen klonken zakelijk: het ontbijt was tussen 7 en 11, we logeerden op de negende verdieping in een buitenwijk, de metro reed niet vanaf 1 uur ’s nachts. Veel plezier. Maar op een of andere manier begrepen we meteen dat we zonder begeleiding onze trip meer inhoud konden geven, ik stelde voor met z’n allen naar bezienswaardigheden te gaan en ’s avonds samen te eten. Ik had reisgidsen bij me, die boden uitkomst.
‘Eimert wist als planoloog alles van het Russische metrosysteem en samen met een andere man ontcijferde hij in een paar dagen het cyrillische schrift, dat vond ik wel cool. Hij was slim, had duidelijk niemand nodig om zich op z’n gemak te voelen, koos ervoor in zijn eentje naar de Hermitage te gaan, ‘want een museum doe je alleen’, en nam ons mee naar de begraafplaats waar Chroesjtsjov, Sjostakovitsj en de vrouw van Gorbatsjov lagen. Bij het eerste ontbijt bleek hij niet van de Europese tafel te hebben opgeschept, zoals wij allemaal, maar van de Russische, en zat hij om 10 uur in de ochtend grote schnitzels naar binnen te werken. Toen vertelde hij over zijn kat Pluizerd, die oud en ziek was. Hij maakte zich zorgen.
‘Dat eigengereide vond ik leuk, en ik vond het ook leuk dat hij na een lange warme wandeling op een terras zijn schoenen uittrok en dan met zijn voeten – nog steeds in sokken gestoken – mijn voeten raakte. Eerst per ongeluk, maar al snel werd dat voetjevrijen een gewoonte, we kwamen altijd als vanzelf tegenover elkaar te zitten, dan deed hij die schoenen uit en ik ook. Nu ik eraan terugdenk, vind ik het vreemd dat ik daar nauwelijks bij stilstond. Ik benoemde niet wat ik meemaakte, ik benoemde niet dat samen lol hebben , grappen maken en elkaar terloops aanraken iets te betekenen kon hebben.
‘De reis duurde maar zeven dagen, veel te kort voor Moskou en St.-Petersburg, en in die dagen had alles eenzelfde gewicht. We dansten in een obscuur barretje, wij samen, hij net iets te uitbundig, we dronken Russisch bier en wodka, hij kwam langs op mijn kamer, ging ostentatief en jongensachtig op mijn bed liggen en toen mijn vriendin haar tanden poetste, gaf hij me snel een kus. Ik weet nog dat ze later zei: ‘Erica, hij zit onder je neus, hallo, als je er iets mee wilt doen, schiet dan op.’
‘Wat weerhield me? Misschien zag ik het echt niet. Broeierig was ons contact niet, eerder vrolijk en licht. Ook had hij eens schamper laten weten dat hij mijn klarinet niet erg sexy vond. Andersom vond ik de scheiding in het midden van zijn haar ook niet top. En toch zochten we altijd elkaars gezelschap op, bogen ons samen over mijn reisgidsjes, zo diep dat onze hoofden elkaar raakten. Ik was opgevoed met het idee dat stellen zich vormen voor altijd, en wij zouden elkaar straks nooit meer zien. Ik denk dat dat het was.
‘Op Schiphol ontmoetten we elkaar voor het eerst en daar namen we ook weer afscheid. En waar ik zo langzamerhand wel toe was aan een stevige omhelzing en begon te beseffen dat ik tot over mijn oren verliefd aan het worden was, klonken Eimerts woorden even zakelijk als die van Irina: ‘Dahag, tot ziens! We mailen nog.’ Teleurgesteld ging ik naar mijn kamer op Uilenstede. Te laat had ik me gerealiseerd dat niet Moskou of St.-Petersburg het belangrijkste was wat ik in die acht dagen had gezien, maar hij.
‘Toen ik een dag later in mijn eentje met een flesje bier op een kleedje in het Amsterdamse Bos zat, stuurde ik hem mijn eerste sms. Niet lang daarna gaf ik toe: je bent de liefde van mijn leven. Ik ook die van hem, werd al snel duidelijk. En nog steeds vinden we elkaar op alle cruciale momenten in het leven. Ook al stelde onze eerste zoen niks voor en is romantiek nog steeds niet echt aan hem besteed. Toen we net samen waren kocht ik kaartjes voor Youp van ’t Hek. ‘Maar dat is pas over vijf maanden’, zei hij bot, ‘zijn we dan nog wel samen?’ Ik denk het wel, antwoordde ik, en ik kreeg gelijk, zijn opmerking is alweer twintig jaar geleden en ik heb nooit spijt gehad.’
‘In 2004 stond ik aan het begin van een nieuw leven. Na mijn studie planologie was ik drie maanden naar de VS gegaan en daarna nog naar Australië, weer thuis vond ik een kamer in Amsterdam. Met meisjes was ik altijd een beetje onhandig geweest, maar ook daar leek ineens verandering in te komen. De wereld was van mij, zo voelde het. Op het moment dat de reis naar Rusland begon scharrelde ik met een collega. De keuze voor een georganiseerde reis was niet uit behoefte aan een liefdestrip. Het praktische pakket dat Shoestring bood trok me aan: ticket, hotel en trein, meer niet. Maar eenmaal aangekomen bleek dat de anderen wel op een geheel verzorgde reis hadden gerekend: de groep stond er wat verslagen bij.
‘Gelukkig was daar Erica, die haar reisgidsen tevoorschijn haalde. Op Schiphol had ik haar al een beetje bestudeerd, vanachter mijn krant. Ze zag er levendig en leuk uit, maar toen ik hoorde dat ze klarinet speelde en directeur van een basisschool wilde worden, vond ik haar ook een beetje een tutje. Ze was wel heel lief en informeerde regelmatig naar mijn kat Pluizerd, die oud en ziek en thuis was. We vulden elkaar aan: zij bedacht de uitstapjes voor de hele groep, ik de route ernaartoe.
‘Moskou bleek een joekel van een stad, grote gebouwen, grote pleinen. Poetin was net weer herkozen, het communisme was nog niet eens zo lang voorbij. Voor mij was het afvinken: de Novodevitsji-begraafplaats, de musea. Maar steeds speelde ongewild en ongemerkt dat andere erdoorheen: mijn gevoeligheid voor Erica. Als ik nu foto’s terugzie, zitten we in cafés en restaurants altijd tegenover elkaar alsof we dat zo hadden afgesproken, en al snel nam ze mijn gewoonte over om dan mijn schoenen uit te doen en raakten we elkaar onder tafel aan, zonder dat de anderen het doorhadden.
‘Op een avond zaten we in een duistere kroeg in een kelder zonder ramen, een beetje gewelfachtig. Je had Baltika-bier 1, 2, 3, 4, et cetera. Wij dronken geloof ik nummer 14. Er was een groen matje uitgelegd, bij wijze van dansvloer, maar niemand danste, behalve zij en ik. Het is wonderlijk hoe snel een verstandhouding tussen twee mensen die elkaar niet kennen kan groeien als blijkt dat je op eenzelfde golflengte zit. We dansten samen en ook al werd het geen moment erotisch of broeierig, het voelde heel spannend. Of eigenlijk: zonder spanning, alsof we voor elkaar geen moeite hoefden te doen.
‘Ik had al eerder gemerkt dat ik die hele week in topvorm was wat betreft mijn grappen: zij lachte telkens weer en er was geen moment, zoals met andere meisjes wel gebeurde, dat ze ineens stilviel omdat mijn woorden hun doel misten. Ik voelde me al goed toen ik op reis ging, maar nu werd ik een nog leukere versie van mezelf. Het was Erica die dat veroorzaakte. Ik was helemaal niet op zoek naar een vriendin, ik had nog maar net het scharrelen onder de knie, verheugde me op mijn Amsterdamse leven, maar met Erica kon ik praten, met haar voelde ik me nog beter.
‘Een beetje stoer, zoals onervaren lovers doen, sloeg ik soms een arm om haar heen en hoopte half dat ze dat zou opvatten als een grap. Na drie dagen hebben we gezoend op de gang van het hotel, een betonnen kolos, wat voelde als ‘eindelijk’. Ik beheers het jargon niet zo dat hoort bij dit soort jubelmomenten, maar moet toegeven dat dat toch wel romantisch was. Ik dacht: o jee, het gebeurt nu toch. Daar is-ie dan, de zoen, dat is fijn, ik kan dit, ik zit nu actief achter het stuur.
‘Maar een zoetgevooisde player ben ik nooit geweest en Erica draagt me nog steeds na dat toen ze later als verrassing kaartjes had gekocht voor Youp van ’t Hek, ik me bedenkelijk afvroeg of we op die datum, vijf maanden later, nog wel samen zouden zijn. Maar ook al deed ik me misschien wat onhandig voor, ik dacht toen in Rusland wel: maar wacht, is dit haar dan? Er kwam steeds een stapje bij. Dat voetjevrijen, het elkaar plagen, aan elkaar trekken, haar nagel als liefdesbeet in mijn huid, toen ze een boekje uit mijn handen trok dat ik had afgepakt, haar zorgzaamheid toen ik buikloop kreeg na het eten van Russische worst; samen gingen we zonder enige bedoeling vooraf een richting op die ik niet meer kon en ook niet wilde stoppen.
‘Acht dagen voelden als drie weken, en toch leek het bij thuiskomst veiliger en bekender haar af te doen als vakantieliefdetje. Dus zei ik, toen we afscheid namen op Schiphol, mijn voeten weer op Nederlandse bodem en mijn hoofd opeens weer bij die ene onafgemaakte scharrel: het was leuk, we mailen nog. Dat was een beetje bot. Gelukkig belden we twee dagen later alsnog en spraken af op het strand. Vanaf dat moment ging het snel. Mijn hart was er inmiddels helemaal klaar voor. Zonder te zoeken had ik haar gevonden. In 2008 zijn we getrouwd en nog steeds ben ik niet het meest romantische type, maar ik zal je eens wat zeggen: je kunt heel goed heel gelukkig zijn zonder.’
Op verzoek van de geïnterviewde zijn de namen Erica en Eimert gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant