Lowlands begint in de regen: gezellig, samen schuilen. Zijn er al trends zichtbaar? Zeker wel: de gitaren doen het (nu nog) goed, en ook een warme bariton gaat er prima in.
We waren het even niet meer gewend: Lowlands aftrappen in de stromende regen. Vrijdagmiddag, bij de eerste shows, trekt een gemene hoosbui over dus rennen vriendengroepen naar beschutting, schuilen festivalgangers onder luifels van frietkramen waar eigenlijk niemand meer bij past en zorgt een zuigende modderplas voor de eerste valpartijen.
Het maakt ook meteen weer duidelijk waarom regen op Lowlands altijd zo leuk was. Het schept saamhorigheid: iedereen schuift tegen elkaar aan in de ineens ramvolle podiumtenten. Voor de uitbaters van de pannenkoekenkraam is het minder leuk: zij zijn wanhopig in de weer met emmers, om al te grote lekkages op te vangen.
Dit wordt weer lachen, al is het maar voor een dagje: voor zaterdag en zondag is een zonnig en niet te heet weer beloofd. Nog geen paniek, dus, op de overvolle campings.
Over de auteur
Robert van Gijssel en Menno Pot zijn muziekredacteuren van de Volkskrant.
Tijd voor een eerste bezoek aan de Bravo. De grote groene kathedraal naast de hoofdingang van het terrein zal tijdens de Lowlands-nachten als altijd een danspaleis worden, maar bij de start van het festival staat de Amerikaan David Kushner er op het podium, conventionele popliedjes zingend met zijn warme bariton.
Eigenlijk is hij een klassieke singer-songwriter, de man uit Chicago, al heeft Kushner hier dan een band bij zich. Het festivalterrein is nog niet helemaal vol, maar de Bravo is dat wel: het publiek zingt zachtjes mee, wiegend op de melodieën.
Kushner schrijft misschien niet de spannendste songs (de meeste zijn toegankelijke, zachtaardige treurzangen met een beetje dramatiek, zoals je ze in het huidige popaanbod vrij veel tegenkomt), maar op dit uur werkt het wel om, het eerste drankje in de hand, lekker achterover te leunen in een liedje als Daylight, zo’n radio-oorwurm die je zelfs kunt meeneurieën als je ’m nog niet kende.
Het is een kwestie van fijne timing (en dus ook van gewiekst programmeren), want de ervaring leert dat dit type luisterpop het moeilijker krijgt op Lowlands naarmate de dag en het weekend vorderen, zéker hier in de Bravo. Maar nu alle hoofden nog fris zijn en Lowlands nog moet warmdraaien, vallen de ontboezemingen van Kushner wonderwel op hun plaats.
Lekker rustig beginnen, een deel van de vroege Lowlands-vogels voelt er wel iets voor. Wie het nóg rustiger wil, kan het hele weekend terecht in de koepelvormige, witte Drömland-tent die interieurgigant Ikea op het terrein heeft laten verrijzen, een in het oog springende noviteit op het Lowlands-terrein. Niemand hoeft hier bouwpakketten in elkaar te sleutelen met een instructiefolder in de hand; de bedden staan er gewoon klaar. Onthouden voor later in het weekend; nu is het er nog wat te vroeg voor.
Op de openingsdag is ook al bijna een kleine trend te bespeuren, misschien zelfs een kentering in de Lowlandscultuur. In de kleine, vaak lekker ruige X-Ray staan twee Nederlandse dj’s er een paar bonkende hiphophits uit te pompen, liefst uit het Nederlandse repertoire. Maar op hun snoeiharde Lekker Viben van K-Liber staat welgeteld één persoon een beetje flauw te dansen. De tent is helemaal leeg, dus deze vibe slaat nog niet over.
Maar die van de Belgische rockband Ramkot duidelijk wel: dit deel van het publiek zoekt geen rust maar wil er vanaf het startschot hard in kleunen. Ramkot speelt in een volle India-tent en ramt er lekker dampende rockriffs uit, een beetje in de stijl van Queens of the Stone Age, de band die als headliner helaas moest afzeggen. Misschien trek Ramkot daarom zoveel aanhang?
Hoe dan ook: niet lekker viben maar wel riffende gitaren? Dat is de afgelopen jaren vaak anders geweest op Lowlands: de nadruk op het festival kwam steeds meer te liggen op feestjes, op Nederlandse pop en hiphop en harde beats, en veel minder op het aloude gitaargeweld of de fijnbesnaarde indie. Misschien ook tekenend: in het publiek bij Ramkot houdt een jongen een zelfgemaakt protestbord omhoog, met daarop de tekst: ‘Wat is erger: Goldband als headliner of de klimaatverandering.’ Humor.
In de grote Heineken-tent speelt intussen het grote, Londense gezelschap Kokoroko, een band die gelauwerde Afrikaanse seventiespop en jazz nieuw leven inblaast, vooral met het prachtige trompetspel van de tevens zingende frontvrouw Sheila Maurice-Grey. Hun zalvende afrobeats en Ghanese highlife doen het uitstekend in een volle tent, waar het zeiknatte publiek dankbaar staat uit te dampen. De handjes gaan omhoog, tot ver achterin de zaal. Een eerste geluksmomentje, en hopelijk een voorbode van heel veel moois.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant