De lezers over de strafzaak-Joost Klein, de bevolkingsgroei, tips voor de NS, het monopolie van Elon Musk, sudoku-sores, werkende jongeren, geweld in Bangladesh en staatsgrepen in Afrika.
Joost Klein wordt in Zweden niet (meer) strafrechtelijk vervolgd wegens bedreiging. Het Zweedse openbaar ministerie acht immers na onderzoek onvoldoende of geen bewijs voor zo’n vervolging. Nochtans blijft de EBU (European Broadcasting Union) als organiserende instantie van het Songfestival bij haar beslissing tot diskwalificatie van Klein. Ook excuses konden er niet vanaf.
Volgens de EBU doet de beslissing van het Openbaar Ministerie tot het seponeren van de zaak geen afbreuk aan het feit dat Klein volgens de EBU in strijd met EBU-regels zou hebben gehandeld. Zijn diskwalificatie was dus volgens de EBU terecht. Welke regel zou zijn overtreden die zo’n draconische bestraffing als diskwalificatie rechtvaardigt, wordt helaas niet vermeld.
Het blijven volhouden in de publiek gemaakte opvatting dat Joost Klein een diskwalificatiewaardig feit zou hebben gepleegd, behelst zonder meer een smadelijke aantijging. Hij die namelijk opzettelijk iemands eer of goede naam aanrandt door tenlastelegging van een bepaald feit met het kennelijke doel om daaraan ruchtbaarheid te geven, pleegt het strafbare feit van smaad. AvroTros zou dus tegen EBU een aangifte van smaad kunnen doen.
Temeer nu het gevolg van de diskwalificatie zich mede in Nederland heeft geopenbaard en Nederland dus kan gelden als de plaats van het misdrijf van smaad.
Gerard Spong, Amsterdam
Ik vraag mij af welke generatie de babyboomers zijn. Uit het artikel over bevolkingsgroei blijkt dat in 1946 veel kinderen zijn geboren. Allicht! Een jaar na de bevrijding van Nederland. En dat de bevolking het meest stijgt eind jaren vijftig, begin zestig van de vorige eeuw.
Werknemers kregen meer loon en konden royaler leven. Kochten een huis of gingen meer op vakantie. Waarom worden nog steeds in de krantenkoppen de babyboomers (geboren tussen 1946 en 1954) benoemd als de rijke, grote generatie? Zoals ook in Zaterdag, in het artikel over erfenissen en vermogensongelijkheid (10/8). Ik ben van eind jaren veertig van de vorige eeuw. Ik ben nooit rijk geweest. Kapitalen zal ik niet kunnen nalaten. Natuurlijk zijn er rijke en minder rijke babyboomers, zoals in elke generatie.
En zeker gun ik mijn kinderen meer luxe en welvaart in hun leven dan ikzelf heb gehad. Laat die generalisering van een bepaalde generatie dus in het vervolg achterwege. Ik heb geen millenniumkinderen. Dat kan biologisch helemaal niet. Beter leren rekenen.
Magda Savelsbergh-Crutzen, Sittard
Dankzij de prent op de voorpagina van 15 augustus (‘18 miljoen’) weet ik nu dat er vele duizenden mensen wonen op plekken waar ik dat allerminst had verwacht. Ik noem bijvoorbeeld beide sluiscomplexen in de Afsluitdijk, zandplaat De Richel net oostelijk van Vlieland, de Marker Wadden, vogeleiland De Kreupel in het IJsselmeer, Neeltje Jans, Rottumerplaat. Ik zal tijdens mijn komende zeiltochten wat beter opletten – als ik nog andere clusters tegenkom met duizenden mensen dan zal ik het laten weten aan de Volkskrant.
Maarten Klijn, Groningen
Ik heb met instemming de column van Peter de Waard gelezen over het beroep van een treinconducteur: dat is zwaar. De misdragingen in de trein nemen nog steeds toe en de conducteurs hebben niet de middelen of mogelijkheden om daartegen op te treden.
Ik reis regelmatig ’s avonds met de trein en dan valt me op dat conducteurs, na zonsondergang vrijwel nooit meer controle op de kaartjes uitvoeren.
Gezien het voorgaande kan men daar nog begrip voor opbrengen ook. Het resultaat is wel dat het reizen zonder kaartje steeds aantrekkelijker wordt en dat zal de toch al niet geweldige bedrijfsresultaten van de NS niet ten goede komen.
In plaats van de overheid om steun te vragen, zou de NS beter kunnen zorgen dat er meer en adequaat toezicht in de treinen komt. Misschien zullen meer mensen dan met de trein willen reizen en daarbij nog een kaartje kopen ook. Raymond Kolman, Krommenie
Peter de Waards ‘De Kwestie’ is me als ervaren én tevreden treinreiziger uit het hart gegrepen, maar vroegpensioen voor personeel is niet de oplossing. Duidelijkheid wel.
Dus: ten eerste kun je als reiziger gewoon vrágen of mensen hun schoenen van de bank willen halen, waarbij de reactie blijkt te variëren van ‘sorry’ tot ‘kutwijf’, maar er wordt wél altijd gedaan wat mama zegt.
Ten tweede rukken ‘jongeren’ zich niet af. Jongens wel. Het zijn letterlijk ook altijd groepjes jongens die rellen, en nooit meisjes. Ten slotte ligt hier een mooie rol voor medereizigers: ga staan bij asociaal gedrag, spreek duidelijk en beschaafd je afkeuring uit, en vele reizigers vallen je bij, van instemmend knikken tot (voorstellen) het NS-alarmnummer 06 13181318 te bellen. Daarna keert vrijwel altijd de rust weer.
Mariska Jansen, Harlingen
Mijn 92-jarige moeder heeft jaren in jappenkampen moeten doorbrengen. Haar vader moest als dwangarbeider aan de Birmaspoorweg werken en heeft dat niet overleefd. Mijn moeder is teleurgesteld dat de NOS de live-uitzending van de nationale herdenking in Den Haag afbreekt voor het achtuurjournaal. Hoe anders is dat op 5 mei. Ik ben, als tweede generatie, met haar teleurgesteld.
Carolijn Mees, Haarlem
In 2011 spraken we voor een zaal stedenbouwkundigen en planologen en hielden een pleidooi om stedenbouw en planologie niet alleen te begrijpen in
fysieke netwerken – wegen, wonen, publieke ruimte en functies – maar daarin ook informatie- en communicatie-infrastructuren te integreren. Informatie, mobiliteit, leefbaarheid en democratie zijn onlosmakelijk verbonden. Het was een oproep dit vakgebied te begrijpen in een nieuwe tijd.
Vandaag de dag bezit Elon Musk in zijn eentje het grootste publieke plein ter wereld en heeft hij die omgevormd tot een arena voor aandacht. Via zijn persoonlijke megafoon gaat Musk in gesprek met Trump, een veroordeelde misdadiger en een wereldwijd gevaar voor de democratie.
Het publieke domein is opgeslokt door privaat kapitaal en geen enkele data- of contentregulering kan ons tegen deze diefstal beschermen: ‘privare’ betekent immers ‘roven’ in het Latijn.
Desondanks blijven Nederlandse politici, journalisten en media- en opiniemakers die het publieke belang belijden, deze private platforms gebruiken als voornaamste, soms enige, communicatiekanaal.
Stel je voor dat Amerikaanse politici een Nederlands of Europees platform zouden gebruiken om hun politiek te bedrijven. Dit is ondenkbaar, omdat deze technologie is ontworpen om een specifiek, niet-Europees gedachtegoed en politieke doelen te verspreiden.
We zijn inmiddels vele cycli verder in de verontwaardiging over hoe technologie het publieke domein heeft geëxploiteerd als verdienmodel en hoe deze platforms nu ook onze data stelen als input voor het trainen van AI-modellen.
Hoogste tijd dat Europese politici, mediaprofessionals en opiniemakers, uit eigenbelang en om burgers te beschermen en te faciliteren, deze platforms verlaten en ondertussen Europese publieke alternatieven ontwikkelen.
X is een platform voor rechts-radicalen en illiberalen, waar democraten niets te zoeken hebben.
Johannes Bongers, Amsterdam
Sinds mijn pensionering zijn het oplossen van de Volkskrant-sudoku’s een vast dagelijks ritueel. Recentelijk was me opgevallen dat de sudoku’s van de dinsdag- t/m donderdagvariant gemakkelijker waren geworden. Maar afgelopen donderdag vroeg ik me af: hé, is deze sudoku niet dezelfde als die van gisteren?’ Nee, dat bleek niet het geval: het was dezelfde sudoku als die van dinsdag. Opgelucht concludeerde ik dat mijn kortetermijngeheugen nog redelijk intact is. Maar toen kwam de vrijdagkrant. Hoewel de zaterdagvariant het meest uitdagend is, verheug ik me altijd op de maandag- en vrijdagvariant. Maar deze vrijdag geen vrijdagvariant, maar dezelfde twee sudoku’s van dinsdag en donderdag. Dacht de sudokumaker werkelijk dat die ‘oudjes’ zo seniel zijn, dat hij/zij er zonder excuses mee weg zou komen?
Anton van Daalen, Weesp
De jongeren van nu zijn zeker niet lui, helemaal mee eens . In mijn eigen omgeving: een 16-jarige die in een patatzaak werkt, een groot bouwkamp waar veel jongeren vrijwilliger zijn. Maar je mag toch hopen dat jonge mensen min of meer opgeleid worden in hoe je met klanten omgaat.
Twee voorbeelden: een schoenenwinkel waar de piepjonge verkoopster geen enkele aandacht had voor de aanwezige klanten, maar voor de spiegel uitgebreid haar nieuwe outfit aan een vriendin showde op haar telefoon. Toen ik er iets van zei, kreeg ik een ongelooflijk grote mond.
Enkele weken later waren we binnen in een ijssalon. Het regende en ik was samen met een kleinzoon de enige klant. Een jong stel dat, zo bleek even later, daar aan hun dienst moest beginnen, was hardop en in zeer expliciete bewoordingen hun seksleven aan het bespreken met het toen nog dienstdoende meisje.
Toen ik vroeg of het wat minder kon, werd ik in mijn gezicht uitgelachen.
We hebben de ijssalon maar verlaten.
Marian de Jonge, Venray
Met verbazing lees ik uw artikel over duizenden hindoes die protesteren tegen het geweld in Bangladesh. De inleidende alinea wekt de suggestie dat de angst van hindoes in Bangladesh wordt gevoed door gemanipuleerde ‘berichtgeving’ over radicale moslims, terwijl het in feite gaat om werkelijke gewelddadige aanvallen op de hindoegemeenschap. Door deze misleidende inleiding lijkt het voor de lezer al snel alsof de angst van de hindoes irrationeel is. Daarnaast doet de kop, ‘Duizenden hindoes in Bangladesh de straat op uit angst voor geweld na vertrek premier Hasina’, voorkomen alsof er (nog) geen vervolgingen hebben plaatsgevonden. Dit terwijl afgelopen week volgens mensenrechtenorganisaties in Bangladesh honderden geweldsincidenten zijn geweest tegen huizen, winkels en tempels van hindoes.
Shawintale Banwarie, Leiden
Westerse landen zouden beter moeten kijken naar hun eigen rol in de economische verhoudingen en minder bezig moeten zijn met het eigen belang, dat ben ik helemaal eens met onderzoeker Humphrey Asamoah Agyekum, die geïnterviewd werd voor het artikel ‘Alwéér een staatsgreep in Afrika’. Sterker nog: het ís in ons eigen belang om te kijken naar onze rol in die economische verhoudingen.
Als het leven in veel Afrikaanse landen zó armzalig is dat mensen massaal bereid zijn de levensgevaarlijke oversteek naar Europa te maken, zou je denken dat Europese leiders alle reden hebben de samenwerking met dat continent te zoeken. Samenwerking zonder eurotekens in de ogen of vanuit de gedachte dat het uiteindelijk de witte man is die weet wat goed is, maar gewoon, gelijkwaardig. Met vereende krachten moet het toch mogelijk zijn om de levensomstandigheden daar wat te verbeteren?
Ook dichtbij huis is werk aan de winkel. Maar onze regering, die ontwikkelingshulp vrijwel afschaft, klimaatoplossingen op de lange baan schuift en het strengste asielbeleid ooit wil voeren, is een vat vol tegenstrijdigheden.
Esther Postema, Amersfoort
In de Sahel-landen hoor ik weinig het woord ‘democratie’, behalve dan van enkele intellectuelen. Het gewone volk in de grote steden en op het platteland kent dit woord niet eens. Velen uit West-Europa hebben het woord geïntroduceerd in landen die intussen bijna allemaal militaire regeringen hebben, zoals in Guinee-Conakry, Mali, Burkina Faso, Niger.
In Mali is de VN-vredesmacht opgedoekt en ook Barkhane, de Franse troepenmacht, is weggestuurd. Deze regimes vechten tegen het jihadisme en bandieten. Al deze militaire regeringen hebben nu de voormalige Russische Wagner-militairen in de arm genomen in plaats van de Fransen. Vanuit het oogpunt van autonomie moeten deze landen dat zelf beslissen, maar veel westerse journalisten vertellen ons dat deze Russen oorlogsmisdadigers zijn.
Zelf zeg ik altijd dat Europese militairen in 2024 niet meer in Afrika moeten vechten. In de genoemde landen is de parlementaire democratie totaal mislukt. Dit model was geheel uit het Westen geïmporteerd. In Mali, waar ik onlangs verbleef, is veel armoede maar ook orde. Verstoringen worden niet geduld. Gelukkig moeten de militairen aan de macht ook met de lokale cultuur en de tradities rekening houden. Plaatselijke besturen bestaan uit burgers.
Het geïntroduceerde rechtssysteem geldt vooral in de steden, maar op het platteland gelden andere normen. Een goede dorpschef (altijd een man) vergadert veel met alle lagen van de bevolking, ook met de vrouwen en de jongeren. Ieder besluit wordt door een meerderheid gedragen. Beschouw de militaire overgangsregering met de ex-Wagner- militairen als een overgang. Men zoekt nog naar een alternatief.
Aart van der Heide, Elburg
In Nederland worden veel minder tandartsen opgeleid dan gemiddeld in Europa. Bijna een kwart van de hier werkende tandartsen heeft de studie in het buitenland gevolgd. Dat lijkt me een win-winsituatie. Het buitenland betaalt de opleiding en hier dragen ze belasting af. En met ze praten kun je tijdens de behandeling toch al niet.
Niek van Dijk, Amsterdam
De brieven van Veronique Schaaf en Carla Smeets zijn ons uit het hart gegrepen. Stichting Centrum Individu en Samenleving (CISA) vecht al dertig jaar tegen de single-discriminatie. Niet alleen trekken zij bij het erfrecht aan het kortste eind, ook mogen alleenstaanden fors meebetalen aan kinderbijslag, partnerpensioen, afvalstoffenheffing en andere gezinsvoordelen. De overheid loopt voorop in de achterstelling van alleenstaanden. Normaal? Zestig jaar geleden was de achterstelling van vrouwen en homo’s ook heel normaal!
Bestuur Stichting CISA, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant