Het aantal lichte beroepen in Nederland is steeds dunner gezaaid. Nieuwslezer tussen 9 en 5 is er mogelijk nog een van, net als boomverzorger, energie-adviseur en xylofonist.
Politiemensen, docenten, stratenmakers, cipiers, stukadoors en burgemeesters hebben het allemaal zwaar. Maar na dat van raamprostituee moet treinconducteur het zwaarste beroep van Nederland zijn. Het is een baan met onregelmatige werktijden die moet worden beoefend in een schommelend vehikel. En vaak moet alleen worden opgetreden tegen een of twee agressieve of verwarde personen.
Over de auteur
Peter de Waard is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
En als er ergens geen respect is voor gezag is dat wel in de trein. Blijkbaar is dat de reden dat het masturberen tijdens een treinritje zo gemakkelijk is dat sommige jongeren daar een bijbaantje van hebben gemaakt. Ze rukken zich af en verkopen de met de mobiele telefoon gemaakte opnames van deze daad aan betaalde internetsites. Mogelijk levert het meer op dan de krant bezorgen, bollen pellen of schappen vullen in een supermarkt. Maar er is ook een deel van de jongeren dat het doet voor de kick, zoals ze ook een mes steken in treinstoelen of de wc-deur mollen.
Het is voor de bijna drieduizend conducteurs onmogelijk om het geteisem onder controle te houden, laat staan ze te dwingen hun kaartje te laten zien of hun vieze schoenen van de bank af te halen. Want dan kunnen ze klappen krijgen.
Op zaterdag 20 april van dit jaar besloot het voltallige NS-personeel om half elf het treinverkeer door drie minuten stil te leggen, nadat een vrouwelijke conducteur een week eerder was mishandeld en van de trap af was gegooid. Ze liep daarbij onder meer een gebroken arm op. Uit een enquête van de vakbond bleek dat afgelopen jaar 93 procent van de ondervraagde conducteurs last had van agressie. Dat ging van uitschelden tot bedreigen, bespugen, wegduwen, slaan of nog erger.
Mensen die regelmatig met de trein reizen, weten er alles van. Er zijn nogal wat passagiers die liever na half elf ’s avonds door een gribusbuurt lopen dan in de trein stappen. Maar niet iedereen kan zich een taxi permitteren van Amsterdam naar Rotterdam.
Conducteurs kunnen weinig doen. Volgens de regels van de NS moeten ze de-escaleren. De spoorwegpolitie is al ruim tien jaar geleden afgeschaft. Het enige wat ze kunnen doen is de gewone politie inschakelen bij een volgend station. Er wordt over gedacht conducteurs uit te rusten met bodycams, maar het is onduidelijk of zoiets tot meer rust of juist tot meer agressie leidt.
Ook de politie heeft het zwaar in Nederland. Maar die heeft tenminste nog wapens. En in het ergste geval kunnen ze nog een terugtrekkende beweging maken. ‘Sla de boel maar kort en klein. Ik zet mijn leven niet in de waagschaal.’
De treinconducteur kan geen kant op. ‘We zijn er klaar mee’, riep NS-baas Wouter Koolmees krijgshaftig nadat er weer een conducteur in elkaar werd geslagen. Maar een verbaal antwoord werkt niet.
Als de agent een vroegpensioen moet hebben, dan geldt dat zeker ook voor de conducteur.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns