Meteen na de eerste maten is zijn matige laatste album vergeten. En ook al die vervelende zaken waarmee hij recent in het nieuws kwam, verdwijnen voor even naar de achtergrond tijdens drie uitverkochte concerten.
Justin Timberlake heeft betere jaren gekend. De 43-jarige popster kwam de afgelopen tijd in het nieuws met zaken die weinig met zijn muziek te maken hadden. Sterker, zijn in maart verschenen nieuwe album Everything I Thought it Was was eigenlijk alweer vergeten voordat Timberlake alle negatieve recensies op zich had in kunnen laten werken.
Twee weken na de release donderde hier het veel te lange album met generieke pruttelpop al uit de album-tophonderd. En als we al aan Justin Timberlake dachten, zagen we weer dat jaloerse mannetje voor ons dat Britney Spears ooit tot abortus had gedwongen. Thuis in de badkamer, terwijl hij er zelf een moppie gitaar bij speelde.
Over de auteur
Gijsbert Kamer schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en en jazz.
Die passages uit Spears’ vorig jaar verschenen autobiografie behoren tot de meest weerzinwekkende ooit over hem geschreven. Natuurlijk, het blijven haar woorden, maar wie ze heeft gelezen kan ze niet meer vergten. Daarbij vergeleken is de zaak waarvoor hij in juni werd aangehouden en die nu tegen hem loopt, voor rijden onder invloed, klein bier.
Toch kleeft aan Justin Timberlake zoals aan veel popsterren iets ongenaakbaars. Zijn fans zijn immuun voor onoirbaar gedrag, zolang de muziek er maar niet onder lijdt. Oké, dat nieuwe album is niet best, maar hij heeft de afgelopen 22 jaar genoeg sterke popliedjes uitgebracht om een spektakelstuk op het podium te garanderen.
Dus loopt de Amsterdamse Ziggo Dome deze dagen moeiteloos vol. Donderdag, tijdens het eerste van drie concerten die deel uit maken van The Forget Tomorrow World Tour, zien we Timberlake zoals iedereen dat graag wil. Een charismatische showman die twee uur lang topentertainment biedt in een tot in de puntjes verzorgde choreografie met fraai decor, een grote welluidende band en een goed stel dansers.
Hij komt op in een vlot zwart pak, wit shirt en witte sneakers. Bij hem geen verkleedpartijen, die bij artiesten van zijn statuur zo vaak de vaart eruit halen. Timberlake heeft geen minuut te verliezen. Het openingsnummer No Angels dat op zijn nieuwe album zo flets klinkt, blijkt live ineens een spetterend funknummer. Wat klinkt die bas goed, en wat heerlijk die vier blazers erbij!
Het al bijna twintig jaar oude LoveStoned is een al even dampend vervolg.
Timberlakes zang, die regelmatig in standje kopstem schiet, klinkt
met of zonder autotune uitstekend. En dat zangkoortje geeft zeker zijn nieuwe nummers net die diepere soullaag die ze nodig hebben.
Het nieuwe album mag dan op z’n best zuinigjes ontvangen zijn, Timberlake zingt er donderdag elf liedjes van. Niet dat die allemaal zo opknappen als No Angels. Technicolor, Imagination en Sanctified blijven ook met het volume een tandje hoger, stroeve, stroperige composities.
Timberlake plaatst deze mindere nummers steeds handig in zijn show, zodat de echt sterke liedjes nog meer glans krijgen. De overgang van Drown, dat net te lang doorpruttelt naar Cry Me a River is een eerste hoogtepunt. Als in het outro van Drown de eerste noten op de elektrische piano van Cry Me a River opkomen, wordt de Ziggo Dome euforisch.
Het is nog altijd een van Timberlakes sterkste liedjes en met de hoge noten heeft hij net zo weinig moeite als 22 jaar geleden ten tijde van zijn eerste en nog altijd beste solo-album Justified.
Toen leek hij voorbestemd als ‘king of pop’ troonopvolger van Michael Jackson te worden. Dat is er nooit helemaal uitgekomen. Zijn sensuele, op r&b, pop en soul leunende muziek verloor op de albums na FutureSex/LoveSounds (2006) aan zeggingskracht en Timberlake verlegde zijn aandacht naar het acteren. Hij was actiever op het filmdoek dan in de opnamestudio en leek in acteren ook meer aardigheid te krijgen dan in musiceren.
Donderdag, tijdens zijn eerste Nederlandse concert sinds 2018, bruist hij van het enthousiasme, en laat het publiek zich meeslepen in de Earth, Wind & Fire-achtige funk van Let the Groove Get in en een zwoel zwetend Señorita. Het eerste uur kom je ogen – fraai kantelende panelen die afwisselend dienst doen als lichtbaken en videoscherm – en oren – geweldige ritmesectie – tekort.
Maar als hij al zingend aan de wandel gaat om achter in de zaal een tweede, veel kleiner podium te betreden wordt de betovering toch verbroken. Het deels akoestische blokje is leuk voor het publiek op de achterste tribunes maar funest voor de geluidsmix, omdat een groot deel van zijn tot Tennessee Kids gedoopte begeleiders nog op het hoofdpodium staat.
De sessie duurt met veertig minuten te lang, wat eigenlijk het enige minpunt van de avond is. En je weet dan dat zijn sterkste liedjes nog moeten komen. Can’t Stop the Feeling! (zijn grootste en laatste hit uit 2018), Rock Your Body en SexyBack
behoren nog altijd tot de meest opzwepende popsongs van deze eeuw en eenmaal terug op het hoofdpodium brengt Timberlake ze met zijn knallende band met de zeggingskracht die alleen de allergrootsten gegeven is.
Zelfs de acteur, die Timberlake ook is, kan dit plezier in performen dat hij donderdag zo groots weet te demonstreren niet veinzen. Waar je eigenlijk twee uur met toenemende bewondering naar kijkt is naar iemand die zich vooral op het podium senang voelt. Zo veel mogelijk spelen dus. Liever drie keer Ziggo Dome dan één keer een stadion, zal hij hebben gedacht.
Justin Timberlake
Pop
★★★★☆
15/8, 16/8 en 19/8, Ziggo Dome, Amsterdam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant