Ook het derde seizoen van Industry biedt een schril en vaak hilarisch portret van een moreel vacuüm in een industrie die geheel in het teken staat van het rijker maken van de allerrijksten.
De vergelijkingen met Succession zijn niet van de lucht, zeker nu Industry in zijn derde seizoen dan eindelijk de primetime-zondagavond (en voor ons: maandag) op HBO Max heeft gekregen. Want gaat het hier niet ook om de uitwassen van de zucht naar geld en macht, en hoe dat bloederige spel zich afspeelt in de glazen torens van een wereldstad, in dit geval het financiële district van Londen?
Maar als Succession gaat over de top van de piramide, waar je op eigen kracht of via je geboorterecht bent beland, gaat het in Industry over de werkbijen, zoals we ze in het eerste seizoen (2020) leren kennen: de nieuwe jonge medewerkers van de (fictieve) beleggingsbank Pierpoint & Co., die een half jaar krijgen om zich te bewijzen, hun ziel te verkopen en elkaar de keel af te snijden.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, films, fotografie en populaire cultuur.
De serie introduceerde een mix van Amerikaanse en Britse veteranen en een hele nieuwe generatie jonge acteurs, die we sindsdien in tal van films en series hebben zien opduiken. Als lanceerplatform voor nieuwe sterren is Industry misschien alleen te vergelijken met Euphoria, dat aan het begin van de volwassen carrières van Zendaya en Sydney Sweeney stond.
Maar als perfect, verslavend en authentiek-voelend portret van een werkplek waar de druk voortdurend op de ketel staat en de scheiding tussen leven, werk, sores en trauma niet lijkt te bestaan, heeft Industry ook wel wat weg van The Bear.
In de drie seizoenen tot nu toe volgen we een aantal personages die zich in de eerste aflevering op de allereerste werkdag in het hol van de leeuw melden om te proberen een onvergetelijke indruk te maken. Hun achtergrond openbaart zich langzaam in de loop van de afleveringen, waarin ook de grotere wereld waarin Industry speelt zich openvouwt.
Laveren we in dat eerste seizoen voornamelijk tussen de hightech werkvloer en de nabijgelegen clubs, naadloos met elkaar verbonden door de hypnotische soundtrack van Nathan Micay, in het tweede en vooral nieuwe derde seizoen wordt de wereld van oud en nieuw geld, politiek, herenclubs en Amerikaans en Brits zakendoen onnavolgbaar over elkaar geschoven. Met kennis, drugs en seks (veel drugs en seks, in willekeurige volgorde) als voortdurend wisselgeld.
Industry biedt een schril en vaak hilarisch portret van een moreel vacuüm in een industrie die geheel in het teken staat van het rijker maken van de allerrijksten, met alle middelen die voorhanden zijn. ‘Perceptie ís de realiteit’ is een van de vele bedrijfsmantra’s die voorbijkomen. Makers van de serie, Mickey Down en Konrad Kay, zijn zelf ooit begonnen in de Londense City. Tot in alle details is voelbaar hoe dicht ze deze zorgvuldig gesloten wereld op de hielen zitten.
Marisa Abela speelt Yasmin Kara-Hanani, afkomstig uit een steenrijke clan, die alles doet om uit de invloedsfeer te komen van haar vader, op wie ze vermoedelijk meer lijkt dan ze zou willen toegeven. Myha’la Herrold is de briljante Harper Stern, een jonge zwarte Amerikaanse vrouw, die in Londen bepaalde aspecten van haar biografie zorgvuldig afschermt.
Harry Lawley (als Robert Spearing) heeft een bepaald onorthodoxe bescheiden achtergrond in dit milieu en worstelt met zijn verslavingsgevoeligheid. En dit is maar een fractie van de fascinerende personages die Industry opvoert, bij elkaar gehouden door hun explosieve en labiele chef Eric Tao (de briljante Ken Leung).
‘We doen hier niets anders dan op knoppen drukken’, zegt Tao, na een uitputtende werkdag. ‘Als je maar onthoudt dat mensen ook niets meer dan knoppen zijn.’
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
Volg alles over series van de Volkskrant nu ook op Whatsapp. Klik hier om je aan te melden.
★★★★★
Drama
Achtdelige serie van Mickey Down en Konrad Kay
Met Marisa Abela, Myha’la Herrold, Ken Leung
Te zien op HBO Max
Source: Volkskrant