Dat regisseur Fede Álvarez wel erg vaak verlekkerd terugverwijst naar Ridley Scotts origineel blijkt vooral wanneer hij met deepfaketechnologie een overleden acteur tot leven wekt.
In de ruimte hoort niemand je schreeuwen, maar filmmakers blijven er herrie maken. 45 jaar geleden is het inmiddels, dat Ridley Scott een alienbaby liet ontsnappen uit de buik van een arme astronaut in sciencefictionklassieker Alien, waarna zijn filmaliens (de gezichtzuigende ‘Xenomorphs’) allerhande personages bleven opjagen. Er kwamen vervolgen van topregisseurs als James Cameron (Aliens) en David Fincher (Alien 3), en later een stel prequels van Scott zelf. Inmiddels is tv-maker Noah Hawley (bekend van zijn formidabele seriebewerking van Fargo) ook nog bezig met een Alien-serie.
Ook regisseur Fede Álvarez – eerder verantwoordelijk voor uitstekende horrorfilms als Don’t Breathe en Evil Dead – mocht aan de bak met die wezens, en toont zich daarbij een zeer trouw bewonderaar van Scotts origineel.
De nieuwe Ripley (ster uit de eerste films, vertolkt door Sigourney Weaver) heet hier Rain Carradine (gespeeld door talent Cailee Spaeny, eerder dit jaar ook protagonist in Priscilla en Civil War), een jonge, uitgebuite mijnwerker die in haar kolonie smacht naar een beter leven met haar ‘broer’, androïde Andy (David Jonsson). De kans om te ontsnappen krijgen ze als vrienden ontsnappingscapsules willen stelen uit een verlaten ruimteschip. Maar zeg ‘verlaten ruimteschip’ in deze wereld, en je weet: daar komt gedonder van.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie.
Álvarez benadrukte in interviews vaak dat er zo min mogelijk computereffecten zijn gebruikt voor Alien: Romulus – alles wat praktisch kon, moest praktisch. En verdomd, met al die oude apparaatjes, piepjes en tv’tjes in die ruimteschepen, waan je je soms inderdaad even in de jaren zeventig en tachtig. Dat Álvarez wel erg vaak verlekkerd terugverwijst naar Scotts origineel en zelf weinig nieuws te zeggen heeft, vergeef je hem in eerste instantie, omdat hij compenseert met kundig monsterplezier.
Maar uiteindelijk slaat de nostalgie in Alien: Romulus veel te ver door, vooral door de ‘terugkeer’ van een iconisch personage uit het eerste deel, dat na het overlijden van de vertolker opnieuw ‘tot leven werd gewekt’ met een combinatie van deepfaketechnologie en een nieuwe stemacteur. Het is een cynische, kwalijke keuze, die een gevaarlijk precedent schept. Zelfs een overleden acteur kan in modern Hollywood niet meer met pensioen.
Álvarez redt de boel enigszins met een groteske finale, waarin vooral Spaeny zich een waardig opvolger toont voor Weavers Ripley. Ook hier wordt vooral voortgeborduurd op voorgaande films (de held met tanktop en geweer, de voortplantingshorror, de isolatie), maar het werkt in die bloederige finale uitstekend. Zo wordt Alien: Romulus toch vooral een soort ‘Greatest Alien Hits’, met één onvergeeflijke ingreep.
Sciencefiction
★★★☆☆|
Regie Fede Álvarez
Met Cailee Spaeny, David Jonsson, Archie Renaux, Spike Fearn
119 min., in 115 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant