De prachtige Britse documentaire-serie Classic Albums is eindelijk, al is het maar voor een deel, terug te zien op Prime Video van Amazon. Veel aandacht is er voor de Britse metal- en hardrockalbums van meer dan veertig jaar oud. Dat geeft een mooi tijdsbeeld.
Wie dezer dagen na het spektakel van de Olympische Spelen wat betreft tv-kijken in een zwart gat is gevallen en even langs streamingplatforms als Netflix, Disney Plus en Prime Video op zoek gaat naar mogelijk nieuw bingemateriaal, vindt op de openingspagina van Amazon (Prime Video) een flink stel afleveringen van de serie Classic Albums.
Even denk je eindelijk alles bij elkaar te hebben van de toch wat versnipperd geraakte reeks Britse documentaires over klassieke (vooral) rockalbums. Maar dat valt tegen. De meer dan vijftig afleveringen van elk ongeveer een uur die er sinds 1997 zijn opgenomen over albums als Songs in The Key of Life van Stevie Wonder, Rumours van Fleetwood Mac en The Dark Side of the Moon van Pink Floyd staan er lang niet allemaal op.
Als dat wel het geval is, dan staat er vaak een icoontje van Qello Concerts onder: niet beschikbaar, behalve als je je abonneert op deze streamingdienst, die dus niet in Europa beschikbaar blijkt.
Maar het dozijn Classic Albums-afleveringen die je wél op Prime Video kunt zien, is, hoewel nogal eenzijdig, bijzonder genoeg om opnieuw te vallen voor het geweldige concept dat erachter zit.
Het idee, dat de Britse producers kregen toen ze in 1992 werkten aan de documentaire The Making of Sgt. Pepper, is even simpel als geniaal. Breng de muzikanten en, indien mogelijk, de producer terug naar de studio, zet ze achter de mixtafel en haal met de schuiven het volume van de verschillende geluidssporen naar boven of beneden.
Zo hoor je instrumenten en zangstemmen die je niet eerder hoorde, eventueel aangevuld door de makers live met gitaar of andere instrumenten. En muzikanten vertellen nu eenmaal het mooist in een voor hun vertrouwde omgeving als een opnamestudio.
In de erg fraaie aflevering over het album The Band (1969) van The Band zien we Levon Helm instrumenten naar boven halen die je niet eerder hoorde, en Rick Danko met akoestische gitaar op een prachtig stukje Unfaithful Servant zingen.
Beiden zijn inmiddels overleden, wat een andere reden is om deze prachtserie te koesteren: de muziek mag onvergankelijk zijn, de makers zijn dat niet.
Kijkend naar de aflevering over The Band maakt het gegeven dat vier van de vijf leden inmiddels overleden zijn niet alleen weemoedig, maar dringt zich ook de hoop op dat er snel weer een reeks wordt opgestart. De Classic Albums samen
vormen een interessant stuk popgeschiedenis dat nog lang niet voltooid is.
Het is vooralsnog helaas wel een erg wit verhaal (Bob Marleys Catch a Fire en Reasonable Doubt van Jay-Z zijn uitzonderingen). Maar de makers zijn het best op dreef als ze rockalbums behandelen. Natuurlijk is het jammer dat we nu niet naar Songs in the Key Of Life kunnen kijken, al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat dit net een van de mindere afleveringen was. Stevie Wonder geniet van de
ontmoetingen met alle mede-muzikanten, maar de kijker die zoekt naar nieuwe inzichten, blijft toch met lege handen zitten.
Het ontbreken van misschien wel de beste Classic Albums over Rumours van Fleetwood Mac en Bat Out of Hell van Meat Loaf (wel te vinden op dvd) wordt door Amazon goedgemaakt met een flinke portie vooral Britse hardrock en heavy metal. Wie de afleveringen over Deep Purples Machine Head (1972), British Steel ( 1980) van Judas Priest, The Number of the Beast (1982) van Iron Maiden en Def Leppards Hysteria (1987) in deze volgorde bekijkt, krijgt een schitterend beeld van de ontwikkeling van Britse metal. Die zou vervolgens weer van grote invloed zijn op Metallica, zelf onderwerp in de serie met hun klassieker Metallica (1991),ook te zien op Prime Video.
Elk album heeft een eigen verhaal, vaak zorgden ze voor de internationale doorbraak (British Steel, The Number of the Beast) maar wat deze Britse metalreeks aantrekkelijk maakt is dat nooit hetzelfde geschiedenislesje wordt herhaald.
Zowel Iron Maiden als Def Leppard behoorde tot wat in de Britse pers in 1980 de New Wave of British Heavy Metal genoemd werd (een label waar ook het niet zo heel nieuwe Judas Priest zijn voordeel mee deed). Maar alleen in Classic Albums over Iron Maiden komt dit echt ter sprake.
Def Leppard volgde eind jaren zeventig eenzelfde moeizame route langs kleine Britse zaaltjes en veel media vol onbegrip, maar scoorde in 1983 vooral in Amerika gigantisch met het album Pyromania. Daar pikken de makers van de aflevering over de opvolger Hysteria het verhaal op. Hysteria (1987) werd een van de succesvolste rockalbums uit de Britse popgeschiedenis, maar het verhaal zit vol drama. Drummer Rick Allen raakte een arm kwijt, maar mocht wél met slechts een arm blijven drummen, wat veel zegt over de hechte onderlinge vriendschap.
Metal kon je hun hitgevoelige rocksongs op Hysteria niet meer noemen, maar na het zien van deze aflevering word je toch een beetje meer fan van de band en beaam je de woorden van zanger Joe Elliott: ‘Def Leppard crossed over without selling out.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant