Ligt het aan mij, of komen Amsterdammers vrijwel altijd volslagen krankzinnig naar voren uit van die maatschappijbrede documentaireseries van de publieke omroep? De meeste Amsterdammers herinneren zich vermoedelijk nog de cosmetisch arts en yogadocent die zich drie jaar geleden in Doe alsof je thuis bent voorstelden als ‘spirituele jetset van de stad’, toegaven 7 euro te betalen voor meeneemkoffie en vertelden dat hun dure designbank niet geschikt was om op te zitten.
Destijds waren we in de hoofdstad nog nauwelijks bekomen van de performancekunstenaars die een jaar eerder in Jouw stad, ons dorp beseften dat ‘de hele mallemolen van de stad’ niet goed was voor hun ‘creatieve breinen’. Immers: ‘Natuurlijke energie geeft je energie, letterlijk.’ En nu dient zich een nieuw koppel aan dat het imago van de wereldvreemde Amsterdammer met verve kracht bij zet.
Over de auteur
Doortje Smithuijsen is filosoof en journalist. Voor de Volkskrant schrijft ze essays en reportages en doet ze eens in de vijf weken dienst als tv-recensent.
Janna en Pascal, het Amsterdamse stel uit KRO-NCRV’s De Pufclub, waarin koppels uit heel het land worden gevolgd tijdens de zwangerschap, zijn vastbesloten zich positief door deze periode heen te manifesteren. Daarvoor grijpen ze alles aan: een cacaoceremonie, een handvastritueel, een holistische zwangerschapsretraite, een babyfluisteraar. Ze hopen op een halve lotusbevalling. Ze spreken trouwens niet over ‘bevalling’, dat klinkt negatief. Het woord ‘pijn’ is verboden.
Spiritualiteit gaat voor het stel over eenworden met je spirit. ‘Een beetje all is one’, zegt Janna. ‘Dus jij bent jij. Ik ben jij. Wij zijn wij. Wij zijn elkaar.’ Ze gelooft dat dingen moeten ontstaan in het moment, het leven moet tot je komen. Daar is Pascal het mee eens – hij heeft zelfs ‘We Zien Wel’ op zijn pols getatoeëerd.
Hoe zit dat dan, vraagt interviewer Nathalie Huigsloot tijdens het babyfluisteraarconsult: je hebt die tattoo, maar je bespreekt ook met je ongeboren kind hoe lang hij over tijd zal zijn. Daarmee ontwaart ze een ziekte waar veel jonge Randstedelingen aan lijden: enerzijds willen ze een laisser-faire-imago, anderzijds zijn ze doodsbang voor een leven dat niet tot in de puntjes gepland en geoptimaliseerd is.
Precies dat maakt Janna en Pascal tot iconisch Amsterdams tv-stel: ze zijn volkomen belachelijk maar ook pijnlijk herkenbaar. Het gros van de mensen die lachten om de spirituele jetsetters betaalt zelf ook weleens 7 euro voor koffie. De performancekunstenaars gingen viraal omdat veel Randstedelingen zichzelf ook betrappen op het lyrisch bezingen van ‘natuurlijke energie’ tijdens die incidentele wandeling in het dichtstbijzijnde natuurgebied.
Nog iconischer dan Janna en Pascal zijn overigens hun vaders, beide aanwezig tijdens het handvastritueel. Gevraagd wat ze er van vonden, antwoorden zij: ‘speciaal’, ‘apart’, ‘had ik niet verwacht’. Wat had de vader van Pascal dan verwacht? ‘Minder symboliek, minder wierook.’ De vader van Janna kreeg een ‘licht voodoo-gevoel’, zegt hij. Om vervolgens plichtsgetrouw toe te voegen: ‘Dat was héél leuk.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant