Ellen van Dijk stelde na haar ernstige blessure teleur in de olympische tijdrit. Riejanne Markus was reserve. Tijdens de race tegen de klok in de Tour de France Femmes kwamen ze dinsdag elkaar tegen. ‘Het zal nog wel even pijn blijven doen.’
Het draait er deze dinsdag niet alleen om wie de 6,3 kilometer in het centrum van Rotterdam, met passages over de Willemsbrug en Erasmusbrug, het snelst aflegt. In de enige tijdrit in de derde editie van de Tour de France Femmes voltrekt zich ook een ietwat verborgen krachtmeting, in de slagschaduw van de Olympische Spelen in Parijs.
Het is uitkijken naar de verschillen tussen twee rensters, van wie er een wel op zaterdag 27 juli op de brede boulevards actief was en de ander ontbrak. In de startvolgorde vertoeven ze dinsdag in de middelste regionen van het deelnemersveld. Olympiër Ellen Van Dijk (37) vertrekt als 86ste om 16.40 uur, haar reserve voor Parijs Riejanne Markus (29) als 121ste een uur en een kwartier later.
Vergelijken op basis van de resultaten aan de Maas is niet eenvoudig. Beiden vinden de afstand te kort. Dat is meer iets voor de explosievere rensters. Maar de voorgeschiedenis maakt een toetsing in Rotterdam op zijn minst interessant.
De deelname in Parijs van Van Dijk, drievoudig wereldkampioen in deze discipline, was boven alle twijfel verheven, totdat ze begin juni tijdens een trainingskamp in Spanje op een aanhanger klapte en haar enkel op drie plaatsen brak. Na een operatie volgde een intensief revalidatieproces. Half juli volgde het bericht dat ze er klaar voor was. Testen hadden het uitgewezen.
Intussen hield Markus, tweevoudig nationaal kampioen, zich beschikbaar om haar plek in te vullen mocht het herstel te veel tijd vergen; het was op verzoek van bondscoach Loes Gunnewijk. Het olympisch parcours van ruim 32 kilometer lag haar net als Van Dijk ook; vlak en lang genoeg. Ze trainde er al die weken extra voor.
Het optreden van Van Dijk op de Spelen liep uit op een deceptie. Ze eindigde als elfde, op 2.43 van winnares Grace Brown uit Australië. Ze baalde enorm. Hier was ze niet voor gekomen. De regen die dag had haar parten gespeeld, ze wilde voor alles een val voorkomen.
Markus volgde de race op de televisie, zoals ze altijd naar Van Dijk kijkt, ze zijn immers elkaars concurrenten. Maar na het resultaat van Van Dijk, drong de gedachte zich onontkoombaar op: wat als zij daar had gereden? Nog voor de tijdrit in Rotterdam, verklaart ze: ‘Ik moet zeggen dat het me zwaarder is gevallen dan ik had verwacht. Maar de beslissingen zijn buiten mij om genomen. Daar kun je van balen, dat moet ook als sporter. Tegelijkertijd gunde ik het Ellen ook. Zij verdiende die plek. Haar waarden waren goed. Ik kon er ook niks meer aan veranderen. Ik moet het ermee doen. Maar het zal nog wel even pijn blijven doen.’
Van Dijk bekent dat ze nog altijd een ‘zuur gevoel’ heeft over haar prestatie in Parijs. ‘Ik ging erheen voor het podium, maar ik ben niet in de buurt geweest. De voorbereiding was natuurlijk totaal niet verlopen zoals we het hadden gewild, de regen was van grote invloed. Of het uiteindelijk verantwoord was? Ja, het was verantwoord. We hadden een goed plan, maar dat is er niet uitgekomen. Het lijkt daarom dat het kansloos was, maar dat was het in mijn ogen zeker niet.’
Ze kan zich voorstellen dat Markus op z’n minst met gemengde gevoelens heeft toegekeken. ‘Maar ik heb er ook alles aan gedaan om er op mijn allerbest te zijn. Het was uiteindelijk de bondscoach die de beslissing heeft genomen dat ik mocht gaan rijden.’
De balans aan de finish: Van Dijk finisht als zesde op 6 seconden van winnares Demi Vollering, Markus geeft als twaalfde 12 seconden toe. De meervoudige wereldkampioene was niet blij met haar klassering, ze denkt dat ze te veel tijd prijs gaf in de bochten. Maar de missie is toch deels geslaagd: ze wilde ook ‘Parijs rechtzetten’. Van Dijk: ‘Ik was er best wel op gebrand hier goed te rijden. Ik weet dat ik niet in mijn allerbeste vorm ben. Dan is fijn dat ik heb kunnen laten zien dat ik meedoe.’
Grace Brown, de winnares in Parijs en favoriet in Rotterdam, rijdt eerder op de dag lek en wordt 31ste. Zo blijkt dat het zelfs olympisch kampioenen tegen kan zitten.
Het was bepaald niet haar parcours, dacht Demi Vollering, de tijdrit van 6,3 kilometer was meer voor de pure sprinters of vrouwen met een punch in de benen. De voortekenen waren ook al niet goed. Tijdens de verkenning moest ze van wiel wisselen en klapte een band. Ze was ook wel erg ontspannen geweest, zei ze naderhand. Tussen de korte etappe in de ochtend en de tijdrit was ze zowel in het hotel en in de teambus even in slaap gevallen.
Maar er was niemand anders dan zij die zo snel de bruggen over de Maas op knalde, zo scherp de bochten aan sneed en zo fel weer op de trappers begon te stampen. Het mondde uit in een tijd van 7.25 minuten en een gemiddelde snelheid van bijna 51 kilometer per uur. Ze hield de Amerikaanse specialist Chloé Dygert 5 seconden achter zich, die op haar beurt Loes Adegeest een luttele zeventien honderdsten van een seconde voorbleef.
Het betekende haar tweede ritzege in de Tour de France Femmes, na haar winst vorig jaar op de in mist gehulde Tourmalet. Vollering mocht nu in eigen land de gele trui aantrekken en smeerde de concurrentie in het algemeen klassement alvast de eerste seconden achterstand aan. Het was niet het plan geweest, vertelde ze na afloop. Maar het voornemen is de leiding niet meer uit handen te geven. ‘Als je de trui hebt, wil je ’m houden.’
De leiderstrui nam ze over van Charlotte Kool, die in de korte etappe van Dordrecht naar Rotterdam in de ochtend in de eindsprint Lorena Wiebes had geklopt. Dit keer was het puur op waarde: maandag in Kijkduin kampte de sprinter van SD Worx in de laatste meters met pech, dinsdag kwam Kool uit haar slipstream en drukte haar wiel eerder over de streep.
Wiebes: ‘Ik denk dat ik net iets te vroeg aanging.’ Als gevolg van een goede tijdrit staat ze nu wel tweede, op drie seconden van ploeggenote en geletruidrager Vollering.
Over de auteur
Rob Gollin is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over wielrennen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant