Oprichter Colin Huang van webwinkel Temu geldt sinds kort als de rijkste man van China. Sinds 2021 valt op hoe deze 44-jarige ondernemer de schijnwerpers mijdt. De stroeve relatie tussen steenrijke techondernemers en de Chinese overheid lijkt daar debet aan.
Zo schreeuwerig als Temu is, met zijn overal aanwezige advertenties en opdringerige pop-ups in het scherm, zo stil is de grote man achter deze webshop. Maar één ding kan Huang Zeng, beter bekend onder zijn bijnaam Colin Huang, niet verhullen: dat hij steenrijk is geworden. Zijn geschatte vermogen bedraagt omgerekend zo’n 45 miljard euro, volgens de Bloomberg Billionaires Index. Daarmee is hij Zhong Shanshan, de baas van mineraalwater- en frisdrankbedrijf Nongfu Spring, voorbijgestreefd als de rijkste Chinees.
Deze status dankt de 44-jarige ondernemer aan zijn webwinkel Pinduoduo, die in luttele jaren is uitgegroeid tot een van de grootste internetbedrijven. Eerst alleen van China en vervolgens, na oprichting van zusteronderneming Temu, van heel de wereld.
Over de auteur
Niels Waarlo is economieverslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft onder meer over duurzaamheid, de circulaire economie en de hightechsector.
Huang werd in 1980 geboren in Hangzhou, in de zuidoostelijke provincie Zhejiang. Zijn ouders waren fabrieksmedewerkers. Op zijn twaalfde zou hij bij zijn leraar zijn opgevallen tijdens een wiskunde-olympiade, waarna hij naar een prestigieuze middelbare school in Hangzhou kon.
Deze school was relatief westers georiënteerd, schreef Huang in een van zijn inmiddels verwijderde, maar herhaaldelijk geciteerde blogposts. ‘Velen van ons waren liberaler dan onze leeftijdsgenoten.’ Hij maakte trips naar het buitenland, die grote invloed op hem hadden. Al vond hij achteraf gezien wel dat hij zich te sterk op zijn schoolwerk focuste; een beetje meer lol trappen had best gemogen.
In 2002 trok Huang naar de Verenigde Staten voor een master computerwetenschappen aan de Universiteit van Wisconsin. Er volgde een stage bij Microsoft en een baan bij het nog jonge bedrijf Google. Daar werkte hij aan vroege zoekalgoritmes voor webshops. Dit zou hem later goed van pas komen. ‘Google gaf me veel meer dan ik er heb bijgedragen’, schreef hij er achteraf zelf over.
Destijds wilde Google zich in China vestigen, waardoor Huang weer in zijn geboorteland terechtkwam. Na drie jaar vertrok hij bij het Californische bedrijf, waar sommige medewerkers volgens hem de motivatie om te werken verloren hadden als gevolg van de grote sommen geld die zij verdienden. Vanaf 2007 richtte Huang een aantal eigen ondernemingen op.
Hij schoot niet meteen in de roos: Pinduoduo was zijn vierde bedrijf. Niet dat zijn eerdere ondernemingen in de sectoren e-commerce en gaming alle mislukten. Zo verkocht hij in 2010 Ouku, een Chinese onlinewinkel voor consumentenelektronica, voor omgerekend 2 miljoen euro. Een forse som, maar kinderspel vergeleken met de gigant die hij vijf jaar later zou oprichten.
Het idee voor Pinduoduo kreeg Huang toen hij was gestopt met werken nadat hij een heftige oorinfectie had opgelopen. Het Chinese webwinkellandschap leek al behoorlijk verzadigd door de aanwezigheid van Chinese reuzen als Alibaba en JD.com. Maar wat als hij nóg lagere prijzen kon bieden, door groepen consumenten in bulk te laten inkopen bij boeren en producenten zelf?
Een gouden greep, zo bleek nadat hij in 2015 Pinduoduo had opgericht. Van alles is er te koop: van kleding en elektronica tot groenten en fruit. De webwinkel wakkert de koopdrift extra aan met spelletjes die klanten naar de app van Pinduoduo teruglokken en vervolgens belonen als ze aankopen doen.
China alleen was niet genoeg. Sinds 2022 verovert Temu, de zuster van Pinduoduo, razendsnel terrein in het Westen met agressieve advertentiecampagnes, extreem lage prijzen en kortingen voor wie nieuwe klanten naar de webwinkel haalt. Het afgelopen jaar had het moederbedrijf van Pinduoduo en Temu een omzet van bijna 40 miljard euro, een verdubbeling ten opzichte van een jaar eerder.
Maar Huangs bedrijf is controversieel. Er zijn zorgen over productveiligheid, copyrightschendingen en het risico op dwangarbeid. Europese consumentenorganisaties klagen dat Temu consumenten manipuleert, bijvoorbeeld met stiekeme prijsverhogingen nadat er al op producten is geklikt. Het per vliegtuig overhevelen van kleine pakketjes uit China is bovendien weinig duurzaam. Temu zelf benadrukt zijn uiterste best te doen om aan alle wetgeving te voldoen.
Chinese handelaren die hun spullen via Huangs platforms aanbieden, klagen dat ze worden uitgeknepen. En na de dood van een 23-jarige werkneemster stak er in de Chinese (sociale) media een storm van kritiek op vanwege het brute werkschema van 72 uur per week of meer.
De oprichter zelf lijkt zich intussen steeds verder terug te trekken uit de schijnwerpers. In 2021 stapte hij op als bestuurder, al is hij nog altijd grootaandeelhouder. Na zijn aftreden beweerde Huang dat hij zich met voedingswetenschappen wilde gaan bezighouden. Onduidelijk is wat er van dat voornemen terecht is gekomen.
Huangs blogposts zijn verwijderd, zijn laatste interviews dateren van jaren terug. Naar de redenen voor zijn geslotenheid is het gissen, maar een vergelijking met Jack Ma dringt zich op.
De excentrieke techondernemer achter Alibaba, in het Westen actief als AliExpress, maakte zich hard voor een vrije ondernemersgeest en ruziede openlijk met Chinese financiële toezichthouders. Dat kwam hem duur te staan. De afgelopen jaren perkte de Communistische Partij de bewegingsvrijheid van Alibaba en Chinese techbedrijven over het algemeen stevig in. Jack Ma verdween grotendeels uit het openbare leven.
Het lijkt erop dat Huang zich de les hiervan ter harte heeft genomen: een rijke techondernemer kan zich in het huidige China beter gedeisd houden.
Drie keer Colin Huang
Huang zegt geen boeddhist te zijn, maar kreeg van huis uit wel veel van deze religie mee. Zo leerde hij naar eigen zeggen dat rijkdom niet per se goed is als het je aan deugden ontbreekt.
Tegen Bloomberg zei Huang dat zijn stagevergoeding bij Microsoft hoger was dan het salaris dat zijn moeder verdiende.
Dat hij in 2007 aan het ondernemen sloeg, was mede mogelijk doordat de Google-aandelen die hij als medewerker kreeg in waarde waren verveelvoudigd.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant