Het optreden van het Engelse vrouwentrio Sugababes, groot in de zeroes, betekent gegarandeerd een feelgoodfeest op Lowlands. Nostalgie met een verhaal: achter de meidenband school een kil bedrijf, waar het scoren van hits ten koste ging van de zangeressen.
Het is een van de opmerkelijkste acts op het programma van Lowlands, editie 2024. Zaterdagmiddag, het is echt waar, treden de Sugababes aan in Biddinghuizen: een Engels vrouwentrio dat in de zeroes een enorme rij hits aan elkaar knoopte en zelfs domineerde in het in die tijd nogal overheersende vrouwengroepengenre.
Maar na die glorieuze jaren? We hoorden niets meer van het drietal. En nu staan die Sugababes, die hun laatste hit scoorden ergens in 2009, op Lowlands?
Dat staan ze. Als nostalgie-act, zeker. Maar wel als nostalgie-act met een verhaal. Want met de Sugababes is veel gebeurd en hun geschiedenis vertelt ook iets over de popmuziek van nu.
Over de auteur
Robert van Gijssel is muziekredacteur van de Volkskrant en schrijft over pop en de muziekindustrie. Hij schrijft ook over gamecultuur.
Naar dat verhaal willen veel mensen luisteren, bleek al op het Engelse festival Glastonbury, waar de Sugababes dit jaar ook speelden. Het liep daar compleet uit de hand. Het trio stond opgesteld bij een veel te klein podium en de mensenmassa kwam ernstig in de verdrukking. Festivalgangers vielen flauw. Iedereen wilde de Sugababes zien.
Lowlands heeft de zaken beter op orde. De originele bandleden Mutya Buena, Keisha Buchanan en Siobhán Donaghy spelen in de Alpha, de grootst mogelijke tent. En dat zal nodig zijn, want hun show wordt een onmisbaar karaoke- en feelgoodfeestje.
In het begin van dit millennium sloegen de meidenbands keihard toe, als antwoord op de explosie van boybands in de jaren negentig, en natuurlijk op de Spice Girls. De management- en entertainmentkantoren hadden het er druk mee: zij stelden de ene na de andere ‘band’ samen, na eindeloze auditiereeksen.
Veel Engelse meidentrio’s kwamen en gingen – herinneren we ons Mis-Teeq, Girls Aloud en Atomic Kitten nog? Maar de Sugababes sprongen eruit. Hun liedjes, vanaf het eerste album One Touch uit 2000, waren allesbehalve vluchtig en klinken nog steeds belachelijk aanstekelijk en aangenaam dwars.
Luister alleen al naar de eerste single, Overload, een soort afgestofte triphoptrack met strakke drumsamples en een memorabel samenzangrefrein over universele datingverwarring: ‘It’s a one-way ticket to a madman situation. Train comes, I don’t know its destination.’ Of naar het eigenaardig opgeknipte Same Old Story, dat eigenlijk nog steeds klinkt als een best gewaagde dancetrack, met het onderliggende clubgevoel van de drum-’n-bass.
De Sugababes waren ongenaakbaar in vele genres, van sensuele r&b tot dansbare synthpop en zelfs behoorlijk vette elektronische rock, zoals die in het onvergetelijke Freak Like Me, met een zuigende sample van Gary Numans Are Friends Electric. Ja, ze waren echt goed op die eerste albums, ook dankzij een team van producers dat de tijdgeest kennelijk wist te raken.
Die kwaliteit ontging de wereld niet: de Sugababes scoorden in de eerste helft van de jaren nul bijna net zo veel hits als de grote voorgangers Spice Girls, een decennium eerder. Niemand kon vermoeden dat de band intern zo’n beetje uit elkaar knalde van de personele ellende, van ruzies en geestelijke nood.
De Sugababes werden vanaf 1998 in elkaar geknutseld door de gevierde producer, dj en popmanager Ron Tom, die ook All Saints had uitgevonden én grootgemaakt. Het ‘team’ had een lekker gemengd gezelschap in het hoofd, vormgegeven naar de invloedrijke reclamecampagne van het kledingmerk United Colors of Benetton. En ze vonden drie kinderen, twee van 13 en een van 14 jaar oud, die prima in het plaatje pasten.
De drie bandleden Mutya Buena, Keisha Buchanan en Siobhán Donaghy deden het muzikaal heel goed samen, maar buiten de studio stukken minder. Al na een jaar werd Donaghy uit de band gegooid en vervangen door de nieuwe Sugababe Heidi Range, die voor het gemak even uit haar band Atomic Kitten werd overgeplaatst.
Het was het begin van een lange reeks personeelswisselingen, en steeds meer roddelverhalen in de Engelse tabloids over ruzies en zelfs gevechten binnen de band, die kennelijk maar geen echte band wilde worden.
Door de managers werd energiek met poppetjes geschoven en als een van de leden de druk niet aankon, vanwege depressieve klachten of zenuwinzinkingen tijdens ellenlange tournees, werd gewoon een andere stem achter de microfoon geduwd.
In een paar jaar tijd werden álle originele bandleden vervangen. De Sugababes was een kil bedrijf geworden, waar het geestelijk welbevinden van het personeel minder belangrijk was dan het product.
De sfeer was vanaf het begin ‘toxisch’, onthulden de bandleden van het eerste uur later. En dat merkte ook het laatst overgebleven bandlid Buchanan in 2009, toen ze vanuit het niets werd ontslagen en vervangen door een voormalig Songfestivaldeelnemer die het volgens de managers ook wel leuk zou doen als Sugababe.
Buchanan werd niet eens even apart geroepen voor het slechtnieuwsgesprek. Ze las over haar ontslag in het persbericht dat haar band maar vast had uitgevaardigd.
Maar team-Sugababes had in dit geval geen gelukkige hand van kiezen. De fans accepteerden het vertrek van de geliefde Buchanan niet en keerden de rug naar het meidentrio. In 2010 verscheen nog een album, Sweet 7, dat weinig tot niets losmaakte. De Sugababes scoorden niet meer. Dus werd de stekker eruit getrokken.
Toch bloeide daarna iets moois op uit de puinhoop. De drie originele bandleden bleken het buiten de Sugababes om eigenlijk prima met elkaar te kunnen vinden. Zonder meeloerende managers was de sfeer onderling helemaal niet toxisch, en de originele line-up begon te dromen over een comeback, in de oude bezetting en liefst onder de oude naam.
Dat ging zomaar niet. De bandnaam Sugababes was niet beschikbaar, omdat de laatste incarnatie volgens de managers nooit echt uit elkaar was gegaan. De Sugababes stonden gewoon even op non-actief, was het merkwaardige verhaal. Dus de bandnaam bleef bezet.
De drie lieten zich niet ontmoedigen. Ze timmerden op eigen kracht toch een reünie in elkaar, dan maar onder een andere bandnaam. Vanaf 2013 was de wereld een nieuwe meidenband rijker: Mutya Keisha Siobhán, ook wel aangeduid met het iets makkelijker te onthouden ‘MKS’. Ze brachten sporadisch nieuw werk uit, zonder druk, en vooral voor de lol.
En intussen vochten ze een heel ander gevecht uit dan in hun gloriejaren. Keisha Buchanan beet zich vast in een berg papierwerk, oude contracten en kleine lettertjes, en begon een justitiële strijd. En in 2019 wist zij die nog te winnen ook.
De échte Sugababes kregen gelijk: de bandnaam kon niet langer eigendom zijn van de producers of managers, maar behoorde vooral de vertolkers toe. Een overwinning voor de band, en toch ook een soort startsignaal voor een nieuw en hopelijk wat menselijker poptijdperk.
De ware Sugababes treden dus weer op, met een setlist vol terugveroverde hits en close harmony die eindelijk echt harmonieus is. De bewogen voorgeschiedenis maakt hun terugkeer nog specialer, zei ook Keisha Buchanan vorig jaar in de Britse krant The Guardian. ‘Met deze comeback wilden we herstellen wat kapot was gemaakt’, zei ze. ‘We hebben teruggevorderd wat al die tijd van ons is geweest.’
De Sugababes spelen zaterdag op Lowlands in de Alpha, om 16:00 uur. In 2022 verscheen het album The Lost Tapes van de drie originele Sugababes, met niet eerder uitgebracht werk, uitgegeven in eigen beheer.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant