De olympische sporters zijn maandagmiddag als helden ontvangen door familie en vrienden in het beachvolleybalstadion in Scheveningen. Een smetje op de vele medailles vormen de aangekondigde bezuinigingen op topsport. ‘De Olympische Spelen hebben voor zoveel verbinding in Nederland gezorgd.’
Een roes, een heerlijke roes – zo zijn de Olympische Spelen voor Worthy de Jong geweest. De Amsterdamse basketballer die met een fabelachtige driepunter zijn 3 tegen 3-team naar een gouden plak gooide, heeft zichtbaar genoten van de oranjekoorts die de afgelopen weken tot grote hoogte steeg.
‘Ik vind het mooi dat het zoveel heeft losgemaakt’, zegt De Jong, terwijl hij zojuist met zijn gouden medaille heeft geposeerd voor tal van toegesnelde fotografen. Samen met de ruim 250 andere Nederlandse olympische sporters wordt De Jong maandagmiddag onder het toeziend oog van familie en vrienden feestelijk onthaald in het beachvolleybalstadion in Scheveningen (de officiële huldiging is dinsdag).
Over de auteur
Abel Bormans is regioverslaggever van de Volkskrant in de provincie Zuid-Holland.
Het is bloedheet, de sporters nemen dankbaar flesjes water en oranje waaiers aan die worden uitgedeeld. Iedereen wil een praatje en een foto met Worthy de Jong, met Sifan Hassan, Femke Bol, Harrie Lavreysen – en al die andere Nederlandse topsporters, die het oranje publiek hebben getrakteerd op iconische sportmomenten.
Nederland presteerde historisch goed op de Olympische Spelen met de zesde plaats in het medailleklassement en liefst vijftien keer goud. De huldiging van die succesploeg heeft alleen een vreemde bijsmaak: de mogelijke bezuinigingen op de sport die volgen uit het hoofdlijnenakkoord van de nieuwe regering. Dat kwam premier Dick Schoof op kritiek te staan in Parijs, waar zijn aanwezigheid om die reden ongepast zou zijn.
Maar voor nu wil iedereen toch van De Jong weten hoe dat gouden schot nou precies ging. ‘Ik wil niet arrogant klinken, maar ik voelde niets van druk. Ik had niet de verwachting dat iets móést. Als je plezier maakt, ben je op je best. Het was silver or gold, en het werd goud.’
Even verderop komt hockeyer Duco Telgenkamp samen met zijn ploegmaten het terrein op de Strandweg opgelopen. Ook om zijn nek hangt een gouden medaille. De 22-jarige, watervlugge spits maakte in de finale tegen Duitsland de beslissende shoot-out.
‘De blijdschap bij de staf en het hele team waren immens, heel bijzonder om mee te maken’, zegt Telgenkamp. Het was nog voor de geboorte van Telgenkamp, in 2000, dat de hockeyheren voor het laatst goud wonnen. ‘De steun die wij kregen van de supporters, was bizar’, zegt Telgenkamp. ‘Geen enkele tegenstander kon op zoveel support rekenen als wij.’
De rel die na afloop ontstond over zijn gedrag – Telgenkamp provoceerde de Duitse keeper na afloop van zijn doelpunt – heeft hij ‘niet als vervelend’ ervaren. ‘Ik heb mijn excuses aangeboden en verder gedaan wat ik moest doen.’
Achter Telgenkamp zoekt Odile van Aanholt – blauwe hoed op – onder een tent beschutting tegen de zon. Zij won samen met haar partner Annette Duetz na een hallucinante ontknoping zeilgoud op de 49erFX. ‘We hebben hier tweeënhalf jaar keihard voor getraind, dat het dan zo uitvalt: geweldig’, aldus Van Aanholt.
Door alle aandacht voor de sport op de Olympische Spelen heeft ze het gevoel dat steeds meer mensen het zeilen beter begrijpen. Ook hun familie en geliefden kregen iets van de magie mee – en snappen nu waarom ze zo vaak van huis zijn. Van Aanholt groeide op in Curaçao, maar koos daarna bewust voor een vervolg van haar topsportcarrière in Nederland. ‘Hier heb je programma’s klaarstaan voor topsport, en is daar ook funding voor, om een langdurig plan voor je uit te rollen.’
Het verbaast haar daarom dat het nieuwe kabinet voornemens is om 45 miljoen euro per jaar te bezuinigen op topsport. ‘De Olympische Spelen hebben voor zoveel verbinding in Nederland gezorgd’, zegt Van Aanholt. ‘Het is moeilijk te berekenen hoeveel winst sport een samenleving brengt, ook qua gezondheid, maar daar moet wel oog voor zijn.’
‘Kijk om je heen’, vervolgt ze, ‘De Nederlandse ploeg bestaat uit alléén maar blije mensen. Zo wil je dat de samenleving is. Wij zijn geen politici, maar hopelijk wel een uithangbord.’
Worthy de Jong snapt ook ‘helemaal niets’ van de plannen. Hij keerde afgelopen week terug naar het pleintje in de Bijlmer waar hij vroeger altijd speelde – als steun in de rug voor al die jongeren die ook dromen van een topsportcarrière en het grote geluk. ‘Ik wil teruggeven, inspireren, laten zien wat allemaal mogelijk is’, zegt De Jong.
Zelf genoot hij als klein kind van Michael Jordan, nu hoopt hij voor de volgende generatie, op zijn manier, ook een stimulans te zijn. ‘Maar’, zegt de Jong, ‘om dromen te realiseren zijn er ook potjes (geld, red.) nodig.’
Nadat Humberto Tan de sporters in het beachvolleybalstadion heeft gehuldigd, bewegen de sporters zich één voor één naar het feest dat NOCNSF heeft georganiseerd in de ruimte naast het stadion. Eén iemand blijft achter: Sifan Hassan. Strompelend gaat ze naar een stoeltje op de tribune.
Of ze niet mee moet feesten? ‘Nee, nee’, zegt Hassan, ‘ik ben écht kapot.’ De atleet, die fysiologisch het welhaast onmogelijke presteerde – ze won goud op de marathon nog geen veertig uur nadat ze derde werd op de 10 kilometer – bewijst tóch van vlees en bloed te zijn. Ze is moe.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant