De lezersbrieven over de Olympische Spelen en escapisme, de voordelen van asielzoekerscentra en een cartoon van Gummbah.
Ik herinner me goed de wanhoop, het verdriet en de psychische schade die jong en oud trof tijdens en na de coronapandemie. Iedereen begreep dat mensen behoefte hebben aan natuur en aan het samen beleven van sport en cultuur. En dat dit extra geldt voor jongeren.
Kijk naar het plezier dat sporters en kijkers beleven, kijk hoe musici en luisteraars genieten, hoe acteurs hun publiek raken, hoe musea ons een bijzondere ervaring geven.
We zien nu dat dit onbetaalbaar is voor wie niet of net genoeg heeft om rond te komen. Ieder kind moet kunnen sporten, een instrument bespelen of een andere creatieve activiteit doen. Goed voor de ontwikkeling van hersenen, karakter en talenten. En goed voor de ontwikkeling van een bloeiende, creatieve samenleving, die verder kijkt dan materialisme en consumentisme. Ik hoop dat er politici zijn die zich hier hard voor willen maken.
Annerieke Bosman, Amersfoort
Ben ik een escapist omdat ik ruim twee weken lang van een sportevenement heb genoten dat hoe je het ook wendt of keert bruggen slaat tussen mensen? Niet alle mensen, dat zeker niet, maar zonder de dagelijkse ellende van alle tijden in de wereld te negeren, vormen de Olympische Spelen een inspiratiebron voor iedereen.
In de beachvolleybalfinale voor vrouwen dreigde een conflict tussen speelsters te ontsporen. De deejay zette Imagine van John Lennon op en het stadion zong luidkeels mee. Overmand door deze relativering keken de speelsters elkaar ineens glimlachend aan.
Als niet-escapist zag ik zondagavond nog iets memorabels. Uit het land waar de tegenstellingen breed en guur worden uitgemeten, stond voor het oog van de wereld een trotse en inspirerende Nederlandse moslima, met hoofddoek, terwijl voor haar de klanken van het Wilhelmus klonken. Een vrouw die vol twijfels een onmogelijk doel had gerealiseerd.
Soms wordt door alle ellende ingeslepen cynisme gelogenstraft door hoop dat het ook anders kan.
Marien van Schijndel, Deventer
Dankjewel Frankrijk, voor jullie vlekkeloze organisatie. Dankjewel sporters, voor al jullie verhalen en emoties. Dankjewel tv, voor jullie sfeervolle registratie. Dankjewel Volkskrant, voor de prachtige reportages. Dankjewel Klaas Jan van der Weij voor zo veel weergaloze foto’s. Graag tot over vier jaar, in Los Angeles.
Ludo Grégoire, Leiden
De eerste pak ’m beet tien jaar van mijn leven woonde ik op een boerderij in the middle of nowhere. In een straal van ruim 5 kilometer was er geen speeltuintje te bekennen, behalve dan op het azc, zo’n 500 meter verderop. Had ik even mazzel dat mijn beste vriend daar woonde.
Het zal menig PVV’er het angstzweet doen uitbreken, maar ik liep daar als klein blond meisje in m’n eentje rond op het azc. De enige mensen van wie ik daar ooit last heb gehad, waren medewerkers van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) die me koste wat het kost van het terrein wilden hebben.
En verder? Af en toe kwam er eens een asielzoeker aan de deur om een kip te kopen. We hadden niet alleen geen last van het azc, we hadden er profijt van.
Het is jammer dat de voordelen van azc’s zo onzichtbaar zijn, bijvoorbeeld ook in de recente reportage over het azc in Budel. Ik snap dat het minder mediageniek is, maar door de positieve kant onderbelicht te laten, is het maar al te makkelijk om azc’s en asielzoekers te demoniseren.
Feit is dat (de komst van) een azc ook voordelen voor omwonenden met zich mee kan brengen.
Iris van der Pol, Leeuwarden
De bijdrage van cartoonist Gummbah van maandag 12 augustus heeft het collectieve geheugen van veel oudere Nederlanders bruusk verstoord. Daar komen wij wel weer overheen, maar wat vindt Willeke Alberti van deze ‘humoristische’ seksuele intimidatie? En hoe reageren de nabestaanden van Coen Flink op de hem toebedachte tekst? De vraag dringt zich op of
Gummbah wel weet wie er op het door hem gebruikte fotootje staan? Ten tijde van de tv-serie was hij immers maar net uit de luiers.
Paul van Beek, Haastrecht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant