Na ruim twee weken sport en spektakel op het hoogste niveau sluit Parijs vandaag de Olympische Spelen af. De Spelen blijken voor Frankrijk, na een tijd van politieke crisis, een welkome verademing.
Was president Macron niet te voorbarig toen hij begin juni nieuwe parlementsverkiezingen uitschreef? De euforie die zich vanaf het begin van de Olympische Spelen meester maakte van Parijs, en van heel Frankrijk, deed al gauw de vraag rijzen of de verkiezingsuitslag misschien beter voor hem had uitgepakt als er pas na afloop van de Spelen zou zijn gestemd.
Het is koffiedik kijken, maar zeker is dat de Olympische Spelen het land na weken van politieke crisis en verlamming een welkome verademing hebben gebracht. Ondanks maanden van zorgen over de veiligheid en de verwachte drukte en chaos in de stad, verliep het evenement tot dusver zonder grote problemen. Frankrijk mag dan onbestuurbaar lijken, zonder duidelijke meerderheid in het parlement, het land blijkt nog wel in staat tot het succesvol organiseren van het grootste sportevenement ter wereld.
Over de auteur
Eline Huisman is correspondent Frankrijk voor de Volkskrant. Ze woont in Parijs.
Veel Fransen tonen zich geëmotioneerd door het succes van de Spelen. Na ruim twee weken sport en spektakel is zondag de sluitingsceremonie, maar nog altijd wordt volop nagepraat over de openingsceremonie. De vier uur durende show werd door ruim 22 miljoen Fransen gevolgd, ongekend voor een programma op de Franse televisie. Ondanks de polemiek over vermeende blasfemie en doodsbedreigingen aan het adres van artistiek directeur Thomas Jolly zei ruim 85 procent van de Fransen de ceremonie te hebben gewaardeerd.
Frankrijk heeft de wereld nog altijd iets te vertellen, schreef de regionale krant La Dépêche, die de Spelen als een vorm van ‘collectieve therapie’ bestempelde voor een land dat voortdurend twijfelt aan zijn eigen capaciteiten en zich zorgen maakt over de toekomst. ‘Door dit schitterende Frankrijk te tonen (...) brengen ze ons zelfvertrouwen terug.’
Dat herwonnen zelfvertrouwen, doordat het land eindelijk weer eens kan schitteren voor de ogen van de wereld, weerklonk de afgelopen weken overal. Het vormt een groot contrast met het doorgaans breed gedeelde gevoel van teloorgang en verval dat veel Fransen zeggen te ervaren, en dat deels de aantrekkingskracht van radicaal- en extreemrechts verklaart. Bij de verkiezingen vorige maand verloor het kamp van Emmanuel Macron meer dan zeventig zetels in het parlement, terwijl het Rassemblement National van Marine Le Pen er 54 bij kreeg.
Ook op sportief gebied zijn de Spelen voor Frankrijk een succes. De laatste wedstrijden moeten nog plaatsvinden, maar vrijdagmiddag stond Frankrijk met een voorlopige vierde plaats in de top-5 van de medaillespiegel, iets wat sinds 1948 niet meer was voorgekomen. In fanzones door heel Parijs werd er naar Franse begrippen ongekend hartstochtelijk meegeleefd met sporters die tot enkele weken geleden nog nauwelijks bekend waren bij het grote publiek.
De Olympische en Paralympische Spelen zullen de toekomst van het land veranderen, beloofde president Macron enkele dagen voor de opening op de televisie. Het is nog te vroeg om die grote woorden te wegen. Bovendien zal de balans niet uitsluitend positief zijn. Bij de hoofdstedelijke horeca en de taxibranche werd teleurgesteld gereageerd op de tegenvallende inkomsten en het gebrek aan klandizie, in weerwil van de verwachte drukte. Op sociaal vlak was er kritiek op de ‘schoonmaakoperatie’ waarbij daklozen en immigranten massaal van de Parijse straten werden gehaald. En organisaties als Amnesty International waarschuwen voor de verruimde bevoegdheden op het gebied van surveillance, die mogelijk ook na de Spelen gehandhaafd blijven.
Zelf zag Macron, net als zijn demissionaire premier Gabriel Attal, zijn populariteitscijfers enkele procentpunten stijgen. De vraag is of die waardering van lange duur zal zijn. Het staatshoofd liet geen kans onbenut om zich aan de zijde van succesvolle Franse sporters te voegen, onder wie het judo-fenomeen Teddy Riner en zwemmer Léon Marchand, die maar liefst vier gouden medailles in de wacht sleepte. Het leverde Macron kritiek op van de oppositie, die hem verweet de Spelen te gebruiken om zijn politieke nederlaag te doen vergeten. De president had eerder een ‘politieke wapenstilstand’ afgekondigd en gezegd dat hij voor het eind van de Spelen geen nieuwe premier zou aanwijzen.
Voor de Parijse burgemeester Anne Hidalgo was de toekenning van de Spelen een kans om een nieuw hoofdstuk te schrijven in de geschiedenis van de stad, een nieuw, positief en verbindend verhaal na de traumatische aanslagen van 2015. Mits ook het slotakkoord zonder grote problemen verloopt, kan ze straks terugkijken op een succesvolle organisatie van de Spelen in een context van de hoogst mogelijke terreurdreiging. Dat zou, zowel voor de stad als voor Frankrijk, op zichzelf een overwinning zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant