Sifan Hassan heeft haar grote doel bereikt: na al bronzen medailles op de 5 en 10 kilometer op de baan, nu ook goud op de olympische marathon. We bellen met atletiekverslaggever Erik van Lakerveld, direct na de afloop van deze historische race.
Erik, hoe bijzonder is de prestatie van Sifan Hassan?
‘Extreem bijzonder, dit is echt ongekend. We weten dat Hassan een vrouw is die waanzinnig kan verrassen, en dit is gewoon weer zo’n verrassing.’
Wat maakt die combinatie van afstanden zo moeilijk?
‘Ook al gaat het op de baan om afstanden van 5 en 10 kilometer, bij die kortere afstanden gaat het veel meer over explosiviteit. De marathon draait juist om het vermijden daarvan, tot in de laatste meters. Dat vereist een totaal andere trainingsaanpak.
‘Het is echt een verschil of je een half uur lang, zoals bij de 10 kilometer, zo hard mogelijk probeert te lopen, of dat je vooral bezig bent met het sparen van je krachten. Je moet de klap die bij marathon voortdurend op de loer ligt, zo lang mogelijk voorkomen. Atleten zijn tegenwoordig zo gespecialiseerd dat die twee vormen nauwelijks meer te combineren zijn.
‘Je ziet wel atleten die later in hun carriére de overstap maken van de baan naar de weg, maar niemand combineert het. Ja, Emil Zatopek deed het ooit, maar dat is de oertijd van de atletiek – dat is onvergelijkbaar. Er is een reden dat niemand dit nog doet; het kan eigenlijk niet.
‘Sifan Hassan nam het in de marathon nu op tegen Hellen Obiri, die maakte het haar vroeger lastig op de atletiekbaan. Maar Obiri heeft ervoor alleen nog de marathon te lopen. Hassan heeft kennelijk last van keuzestress. Dat zag je al in Tokio, toen ze ook drie afstanden combineerde – 1.500 meter, 5 km, 10 km, red. – die fysiek eigenlijk niet te combineren waren.’
Tussen de finish van de 10 kilometer en de start van de marathon zat 34,5 uur. Ze had dus bijzonder weinig tijd om te herstellen.
‘Daarom was ze ook zo blij dat het tempo op de 10 kilometer vrijdagavond zo laag lag. Pas de laatste drie, vier rondes ging het tempo omhoog. Daarvoor hoefde ze niet zo diep te gaan, ze liep feitelijk in een marathontempo.’
Op de 5 kilometer en de 10 kilometer pakte ze al brons. Maar dit was haar grote doel, toch?
‘Ik merkte de afgelopen weken dat ze aanvankelijk van plan was om bij alle drie de afstanden voor een medaille te gaan, maar daar kwam ze een beetje op terug. Ze wilde die baanafstanden wel lopen, maar die waren voor haar ondergeschikt aan de marathon. Daar is ze helemaal bezeten van. Ze vond zichzelf overigens ook niet zo snel op de baan, terwijl ze toch twee medailles pakte.
‘Sinds haar debuut op de marathon van Londen is ze helemaal weg van de marathon. Ze vindt de pijn op de baan groter. De marathon lopen doet natuurlijk ook pijn, maar wel een ander soort pijn; je loopt meer op reserve.’
Wanneer dacht jij vandaag: dit zou weleens goud kunnen worden?
‘Halverwege loste ze even, op de steile klimmetjes in het parcours. Maar toen ze weer aansloot, dacht ik: nu heeft ze een serieuze kans op een medaille, en ook op goud. Als ze haar er niet af krijgen, dan is ze bij de finish het snelste. Die intrinsieke snelheid heeft ze natuurlijk wel dankzij het lopen op de baan.’
Hoe moeten we deze prestatie plaatsen in de Nederlandse sportgeschiedenis?
‘Ik ken niet de volledige olympische geschiedenis uit mijn hoofd, maar boven deze prestatie is weinig te vinden. Misschien wel helemaal niets.
‘De olympische marathon is sowieso een van de meest prestigieuze wedstrijden die je kunt winnen, en dan ook nog in combinatie met de twee medailles op de baan.
‘Zelf vindt Hassan dat er allerlei onterechte aannames bestaan in de sportwereld. Zoals hoe oud je moet zijn om (goed) te kunnen presteren, of de opvatting dat je baan en weg niet kunt combineren. Hassan denkt: we gaan het gewoon proberen. En dan komt er dus deze ongekende prestatie uit.
‘Zij liep de marathon perfect, koos de goede lijn, wist dat ze laatste binnenbocht moest hebben. Alles wat Sifan Hassan in huis heeft, kwam vanmiddag samen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant