Cola op de ramen, jengelende kinderen op de grond. Een Zeeuws restaurant heeft afscheid genomen van het principe dat iedereen altijd welkom moet zijn. Kleine kinderen mogen hier na half zes niet meer aan tafel.
Terwijl zijn ouders aan de speciaalbieren met mosselen zitten, valt een klein jongetje in een zwemluier halverwege zijn flesje chocomel in slaap op de terrasstoel van Mossels & Meer in Oostkapelle. Het restaurant aan de Domburgseweg naast het schelpenpad richting het strand zit vol met bijna 180 mosselliefhebbers.
Het glazen flesje in de hand van de slapende peuter helt richting afgrond – de tegelvloer van het Walcherse terras. Een oplettend personeelslid pakt het flesje uit zijn hand en zet het op tafel.
Het is iets na half zes op een zonnige avond in een van de drukste weken van het zomerseizoen. Aan de entree van het restaurant staat uitbater Jac Uytdewilligen (55) aan de ton, zo noemt hij de plek bij de ingang. Kinderen zijn welkom tot 17.30 uur, staat hier op het krijtbord.
Een maatregel die Uytdewilligen en zijn vrouw Mariska Uytdewilligen (48) vorige zomer na veertien jaar namen. Na een stukje hierover in de Provinciale Zeeuwse Courant, enkele weken geleden, werd het echtpaar overspoeld met reacties. Van tegenstanders (‘iedereen moet welkom zijn’) en vooral voorstanders (‘eindelijk rustig eten’).
Al langer zijn kindvrije hotels en kindvrije campings in opkomst. Vliegtuigmaatschappij Corendon kwam als eerste vliegtuigmaatschappij met kindvrije zones tijdens sommige vluchten vanaf Schiphol naar Curaçao. Nu is er het eerste Zeeuwse restaurant dat na een vast tijdstip geen kinderen meer aan tafel laat.
‘Wij begonnen ons steeds meer te storen aan de jonge ouders die hier laat binnenkwamen na een lange dag strand, de kinderen moe, de wangen rood’, zegt uitbater Uytdewilligen, terwijl hij in oranje polo met witte broek in zijn restaurant aan een tafeltje gaat zitten. Het besluit tot deze maatregel namen hij en zijn vrouw niet licht. Maar, zo vertelt hij, het werkplezier werd de laatste jaren minder. De irritatie nam toe.
Regelmatig lagen jengelende kinderen in de paden tussen de tafels of renden ze door het restaurant. ‘Ik neem de kinderen niets kwalijk. Zij kunnen er niets aan doen. Steeds vaker vroegen we ouders of ze hun kinderen weer aan tafel wilden roepen, meermaals raakten we vervolgens met ouders in gesprek die dit niet nodig vonden.’
Hoofdpijn kregen ze van het idee dat zo’n liggend kind een ‘megazware’, gevulde mosselpan op het hoofd zou krijgen. Herhaaldelijk plofte het echtpaar na een werkdag ’s avonds thuis neer en zeiden ze tegen elkaar: ‘Wat een vreselijke chaos was het weer.’
‘Wie alt sind die Kinder?’, vraagt Uytdewilligen bij de entree van het terras aan een Duits stel met drie kinderen. De jongste is 6, de familie mag doorlopen. ‘Friedrich’, zegt de vader tegen de middelste terwijl hij het kind ferm bij de bovenarm pakt, ‘het is hier geen speeltuin, je moet op je stoel blijven zitten.’
Op je stoel blijven zitten, niet alleen kinderen vinden dit soms lastig, merkt Nahnya barones van Voorst tot Voorst op, van het training- en adviesbedrijf Eetiquette. Sommige kinderen zien volgens Van Voorst tot Voorst het hele jaar door thuis een ouder die wegloopt (want: druk), belt, appt, of de krant leest tijdens het eten.
‘Je staat versteld hoe weinig mensen ’s avonds nog samen aan tafel gaan. Dan kun je ook niet van het kind verwachten dat het blijft zitten of zich gedraagt in een restaurant.’ Tafelmanieren in een restaurant leer je namelijk vooral thuis, stelt Van Voorst tot Voorst.
‘Kleine kinderen horen op bepaalde tijdstippen niet thuis in een restaurant’, zeggen Duitse toeristen Adrian (36) en Babs (39) – met hun achternaam willen ze niet in de krant – uit het Roergebied, terugkerende gasten in Oostkapelle, terwijl ze halve liters Belgisch bier drinken op het terras. De kindvrije tijd in het restaurant vinden ze ‘herrlich’.
‘Wij komen hier nadat we genoeg geld hebben gespaard voor een vakantie. We zitten hier om elkaar wilde verhalen te vertellen, te drinken en tussendoor voor de deur te roken. We willen daarbij echt niet gestoord worden door het mêh mêh mêh van kleine kinderen.’
Adrian is zelf eigenaar van een klein restaurant, Babs werkt er in de bediening. Graag zou hij eenzelfde maatregel doorvoeren, maar hij is bang voor de kritiek. Het besluit van het Zeeuwse echtpaar vindt hij ‘moedig’. ‘Laatst had ik een groep van zes volwassenen en twee kleine kinderen aan tafel. De kinderen misdroegen zich, de ouders zeiden niets. De Parmezaanse kaas zat na afloop tussen alle richels van de radiator, de opgedroogde cola op de ramen.’
‘Horecabedrijven bepalen steeds vaker nauwkeurig hun doelgroep’, reageert belangenvereniging Koninklijke Horeca Nederland op de maatregel. ‘Wij vinden dat het bepalen van een leeftijdsgrens is toegestaan. Wel is het daarbij belangrijk de regels duidelijk vooraf te communiceren.’ Horecaondernemers zijn ook volgens de Horeca Stichting Nederland ‘met een bepaalde bedrijfsformule in staat om een bepaalde doelgroep aan te trekken’. Gasten weigeren op basis van geslacht, levensovertuiging, of bijvoorbeeld politieke voorkeur mag dan weer niet.
Op de website van Mossels & Meer is het flink zoeken naar de mededelingen dat kleine kinderen hier na een bepaald tijdstip niet welkom zijn. Even bellen vooraf als je met kleine kinderen wilt komen, is sowieso altijd slim als je uit eten gaat, meent etiquette-expert Van Voorst tot Voorst. ‘Zo kun je bespreken of kleine kinderen op hun plek zijn’, stelt ze.
Want dat is belangrijk, wil ze graag nog toevoegen: kinderen horen er wat haar betreft bij, maar ‘ze moeten in een restaurant niet de boventoon voeren. Ze eten liefst gewoon mee met de volwassenen’.
Van Voorst tot Voorst vindt het ‘verdrietig’ dat de uitbaters de maatregel door moesten voeren. ‘Maar ik kan het me wel voorstellen. Of je bent als horecaondernemer slaaf van je gasten, of je hebt een eigen doel en daaraan wil je vasthouden. Dat is bepalend voor je werkplezier.’
Het kleine jongetje dat in slaap is gevallen, wordt inmiddels door zijn vader over de schouder getild. Moeder betaalt gauw de rekening. ‘De mosselen waren heerlijk’, zegt ze bij vertrek tegen Uytdewilligen. Het is half zeven. In het restaurant bevinden zich slechts nog families met grotere kinderen, onder wie de Duitse Friedrich. Die is de hele zit al keurig met zijn servet op schoot aan tafel gebleven.
Geselecteerd door de redactie
Verkopen op Temu? In China lijkt het iets om je voor te schamen
Source: Volkskrant