In een sensationele ontknoping versloegen de Nederlandse waterpolosters grootmacht Amerika. Het brons is mede te danken aan een lesje relativeren.
‘Yolo waterpolo.’ Met die boodschap stuurde aanvoerster Sabrina van der Sloot haar team zaterdag het water van de La Défense Arena in. Met dezelfde gedachte schoot ze Nederland met minder dan een seconde op de klok naar de winst in de wedstrijd om olympisch brons tegen het grote Amerika.
You only live once. Vurig, nuchter en op rap tempo verkondigt de 33-jarige Van der Sloot zo’n drie kwartier na haar winnende treffer waarom het belangrijk is sport vooral simpel te houden. ‘Ja, weet je,’ zegt Van der Sloot ter verduidelijking, nadat ze zelf kort moet lachen om haar eigen uitspraak: ‘We kunnen het allemaal heel groot maken, maar het is gewoon zo: we vinden het spelletje leuk, daarom staan we hier. Maar morgen sta ik gewoon thuis de afwas te doen.’
Over de auteur
Lisette van der Geest is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft over olympische sporten als schaatsen, zwemmen en tennis.
Het feestje voor de oranjesupporters op de grote tribunes is gevierd. Er is geknuffeld in het water, gesprongen in een rijtje van omhelzingen op de kant, haar teamgenoot Vivian Sevenich heeft een internationale interviewster voorzien van Engelse vertaling van de carnavalskraker van Snollebollekes – ‘From the left to the right’, en ondertussen zit de rest van het Nederlandse waterpoloteam al lang in de kleedkamer.
Niemand werd in de voorgaande minuten om zoveel tekst en uitleg gevraagd als Van der Sloot. En dat terwijl ze eigenlijk helemaal niet van aandacht houdt, zegt ze in haar badpak, met een Nederlandse vlag bungelend over haar arm naast haar donkerblauwe badjas. De teammanager die haar uitspraak toevallig hoort breekt eenmalig in vanaf de zijkant: ‘Dat is waar.’
Van der Sloots rol was zaterdag cruciaal. Het overgrote deel van de wedstrijd keek Nederland – met speelsters die nooit eerder om eremetaal op de Spelen speelden – tegen een ruime achterstand aan en leek er van een spannende strijd geen sprake. Vier punten, drie punten; Amerika was constant de dominerende partij, tot het begin van het vierde kwart aan toe.
Maar, zo zeggen de Nederlandse waterpolosters vaak tegen elkaar: wij kunnen in het slot van de wedstrijd winnen. Daar trainden ze op, onder meer door na zware trainingen vaak nog even wat extra’s te doen, zoals een penaltyserie. Oefenen in veerkracht. Zelfvertrouwen creëren. Om dat uiteindelijk te benutten bij een treffen met een van de grootste waterpololanden ter wereld.
De voorgaande drie Zomerspelen werd Amerika olympisch kampioen. In 2008 moesten de Amerikanen genoegen nemen met zilver, toen Nederland verraste met de titel. Na die zege lukte het Nederland jarenlang niet meer om het mondiale podium te halen. Maar sinds een aantal jaar is er succes. In 2023 werd Nederland wereldkampioen, eerder dit jaar Europees kampioen.
Er is één land waar Nederland bij de afgelopen drie grote eindtoernooien van verloor in reguliere speeltijd, vertelt bondscoach Evangelos Doudesis, en dat is Amerika. Van der Sloot: ‘Als je dan achter komt te staan, kun je er misschien minder in gaan geloven, maar ik dacht: je kunt zelf je grootste tegenstander zijn, dat is funest. Maar we moeten de knop omzetten en gaan. Dan ga ik vol gas en vol vuur en probeer ik de meiden op te peppen.’
Pas in het vierde kwart kwam Nederland terug. ‘Holland’, scandeerde het steeds enthousiaster wordende publiek in de La Défense Arena, toen Bente Rogge met nog een minuut op de klok zorgde voor de gelijkmaker. Het stond 10-10. Nog harder werd er gebruld toen keepster Lieke Aarts een schot tegenhield.
Nog negen seconden op de klok. Van der Sloot, die ochtend al goed voor vijf doelpunten, kreeg de bal. ‘Soms ben je on fire, dan moet je gewoon schieten.’ Later zal ze zeggen dat ze dacht nog vier seconden te hebben toen ze schoot. Droogjes: ‘Maar dat was niet.’ Bij 0,7 seconden te gaan, schoot ze achter de Amerikaanse keeper Ashleigh Johnson. 11-10, voor het eerst sinds 2008 heeft Nederland weer olympisch waterpolosucces.
Door de jaren heen leerde ze relativeren, een boodschap die ze bewust met haar team deelt. ‘Op dit moment is waterpolo het belangrijkste in ons leven, maar uiteindelijk is het maar waterpolo. Er zijn zoveel dingen veel belangrijker.’
Dat maakt dat ze meer ontspannen kan spelen. Relativeren helpt als de druk toeneemt in een wedstrijd. Vergeet vooral niet te genieten, was haar boodschap aan haar team. ‘Dit soort wedstrijden speel je misschien maar één keer in je leven. En ik dacht: als we gaan verliezen, doen we dat met álles wat we hebben en niet omdat we bang zijn, of niet durven te spelen.’
Van der Sloot kwam in 2009 bij het nationaal team, direct na de grootste waterpolo-overwinning in Nederlandse historie. Ze heeft een groot palmares. ‘Maar dit is de medaille die ontbrak. Ik ben blij dat die straks thuis hangt.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant