Het lukt Sifan Hassan niet om diep te gaan en dus komt ze op de 10.000 meter niet verder dan de derde plaats, net als eerder op de 5.000 meter. De pijn, maar vooral ook de ontlading daarna, moet dan maar op de marathon van zondagmorgen komen.
Steeds harder ging het in de slotronden van de 10.000 meter. Steeds meer vrouwen moesten de groep laten gaan, vooraan werd de strijd om de medailles ingezet. Maar Sifan Hassan voelde het niet. Ja, ze merkte wel dat de anderen versnelden. Ze kon ook een heel eind mee, maar ze merkte het niet aan haar lijf. ‘Ik verzuurde niet.’
Dat was voor de 10.000 meter eigenlijk slecht nieuws. De langste afstand op de baan is op grote kampioenschappen een oefening in geduld, die vaak in een felle eindsprint eindigt. Wie daarin boven wil komen drijven, moet zichzelf helemaal leeg kunnen trekken. Maar Hassan, de titelverdediger, kon dat niet. ‘Vroeger kon ik echt diep gaan, maar nu bleef ik dezelfde persoon.’
Ook al had zij het idee dat ze geen extra energie kon aanboren, aan de rand van de baan was daar weinig van te zien. Ze ging met vergelijkbare snelheid als winnares Beatrice Chebet (30.43,25) de laatste halve ronde door. Maar Hassan begon eraan met een achterstand, startte haar eindsprint vanuit de achterste helft van de kopgroep. Het bracht haar naar de derde plaats in 3.44,12, achter regerend Europees kampioen Nadia Battocletti (3.43,35).
Erik van Lakerveld is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft met name over olympische sporten als schaatsen, atletiek en roeien.
In de laatste meters keek de 31-jarige Hassan steeds om. Het leek alsof ze bang was de derde plaats nog te verliezen. Niks daarvan, legde ze later uit. Ze had niet eens doorgehad dat ze achterom keek, het is een automatisme. ‘Deed ik dat echt? Dat doe ik altijd’, zegt ze lachend. Ze was wel dankbaar om het brons, maar voor de vrouw die drie jaar geleden in Tokio al tweemaal goud veroverde, telt die derde plek niet echt mee.
Ze herhaalde na de 10.000 meter wat ze ook al na haar bronzen 5.000 meter had gezegd. Dat het er haar om ging om te finishen. Nu om deel twee van de drietrapsraket op deze Spelen af te vuren. ‘De grote uitdaging komt morgen’, zei ze. Ze heeft alleen de zaterdag om wedstrijdfit worden voor de marathon van zondagochtend vroeg.
Op de baan lukte het niet om zich uit te putten en na afloop oogde ze ook wat futloos in haar emoties. Hassan kan heel uitbundig zijn, vroeger ook nog wel heel teleurgesteld. Dit keer was ze even vlak als haar benen hadden gevoeld. Er laait pas weer wat vuur op als ze vertelt hoe lekker het kan zijn, de ontlading na een wedstrijd waarin je onpeilbare pijn geleden hebt. ‘Als je dan klaar bent, komen er heel mooie hormonen vrij.’
Die high moet dan op de marathon komen. Dat is sowieso het onderdeel waar ze steeds maar in haar gedachten bij terugkeert, waar ze de nacht voor de 10.000 meter van droomde en van wakker lag. ‘Ik ben twee keer opgestaan.’
Daarom was Hassan zo blij dat het tempo heel lang laag lag en zij half joggend op de laatste positie van het pelotonnetje lopers mee drijven kon. Zo bleef ze uit het gedrang en, veel belangrijker nog, kon ze haar krachten sparen. ‘Als de race sneller was geweest, had ik vandaag misschien een betere kans gehad, maar ik wilde juist langzaam gaan omdat ik uitgerust aan de marathon wil kunnen beginnen. Als we net als in Tokio onder de 30 minuten hadden gelopen was ik zondag dood geweest.’
Dat wat er ontbrak op de 400-meterbaan kan zomaar een geheim wapen op de 42.195 meter zijn. Dat ze niet lijkt te verzuren, dat ze niet over die grens komt waarbij ze zichzelf in korte tijd volledig uitputten kan, dat komt juist van pas. Dat betekent dat ze zuinig lopen kan. ‘Voor de 5.000 en 10.000 meter was dat niet goed, maar voor de marathon is het een heel goed teken. Als je daar verzuurt ben je na 30 kilometer klaar.’
Moet dan op de marathon wel een gouden beloning komen, na de twee derde plaatsen? Nee, ook daar tempert Hassan de verwachtingen steeds meer. ‘Ik wil mezelf niet gek maken met denken over medailles. Ik heb nog genoeg jaren voor de boeg als ik slim blijf trainen. Het doel is om het nu af te maken’, zegt ze. Haar trilogie voltooien met het oog op de toekomst. ‘Dan ken ik de route naar hoe ik medailles kan halen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant