Doelman Pirmin Blaak had de shoot-outs van donderdag tot in den treure voorbereid om een nieuwe teleurstelling op de Olympische Spelen te voorkomen. En met succes: de keeper vervulde een hoofdrol en hield drie shoot-outs tegen.
Blaak was voor Koen Bijen de afgelopen weken niet de gezelligste kamergenoot. Als hij even tijd had, dook de doelman in zijn laptop om shoot-outs van tegenstanders onder de loep te nemen. Zelfs op de ochtend voor de finale deed hij het nog vier uur lang.
"Ik zag alles gebeuren vandaag", vertelt Blaak na de gewonnen shoot-outs tegen Duitsland. Hij stopte drie van de vier pogingen. "Dankzij alle bekeken beelden waren voor mijn gevoel alle shoot-outs in slow motion. Ik zag alles."
Blaak wilde alles controleren om te voorkomen dat hij met Nederland weer aan het kortste eind trok in de shoot-outs. Dat gebeurde onder meer in de WK-finale van 2018 tegen België. Zelfs de officials, die op de Spelen bijna nooit van hun eigen plan afwijken, moesten naar Blaak luisteren.
Vlak voor de shoot-outs werd Blaak gevraagd om tijdens het wachten aan de rechterkant van het doel te staan. "Maar ik wilde aan de linkerkant staan. Dat is mijn hoek. In 2018 hebben ze het al eens voor me verkloot. Toen moest ik aan de andere kant staan. Dat ging me niet nog eens gebeuren. Jammer dan voor die cameraman op rechts."
Voor de 36-jarige Blaak werd het de avond van zijn dromen. Twaalf jaar geleden zat hij nog als reserve op de tribune toen zijn ploeggenoten de olympische finale van Duitsland verloren. Nu won Nederland wel én was er een hoofdrol voor de inmiddels doorgewinterde doelman.
Toch was het niet vanzelfsprekend dat Blaak deze Olympische Spelen zou keepen. Hij moest het EK van vorig jaar vanwege de geboorte van zijn zoontje Keje nog aan zich voorbij laten gaan en zag vanuit huis dat hij feilloos werd vervangen door Maurits Visser.
Bovendien kreeg Blaak voor de Spelen te horen dat hij bij zijn club Oranje-Rood de positie onder de lat moest gaan delen met een jonge keeper. Dat voelde voor Blaak als een degradatie. En dus besloot hij met een vervelend gevoel te vertrekken.
"Ik heb het best lastig gehad, maar heb enorm veel gehad aan de steun van familie en vrienden", vertelt Blaak. "Uiteindelijk is alles samengekomen op deze Olympische Spelen. Ik heb er constant lekker in gezeten."
Blaak is samen met de 22-jarige medehoofdrolspeler Duco Telgenkamp als laatste in de interviewzone. "Na de derde gestopte shoot-out heb ik niet meer op mijn blaadje gekeken, want ik wist dat Duco hem ging maken", zegt hij net iets harder zodat Telgenkamp het hoort. "Die jongen heeft goud aan zijn reet hangen."
Voor Nederland was het de eerste gouden plak in 24 jaar. "Ik keek in 2000 naar Ronald Jansen. Ik heb destijds een shirt gemaakt en zijn rugnummer er met viltstift op gezet. Ik heb mijn held helaas al een tijdje niet meer gezien", zegt de doelman.
Blaak, die na de zomer voor de Belgische topclub Braxgat gaat spelen, weet nog niet of hij zijn interlandloopbaan voortzet. "Als ik die gasten mag geloven, moet ik doorgaan. Ik ben er zelf bewust nog niet zo mee bezig geweest. Ik ga daar nu rustig de tijd voor nemen."
Eerst wacht voor Blaak een reeks aan festiviteiten. Al zou hij liever in alle rust ergens een koffietje willen drinken, of zijn familie en dan vooral de bijna eenjarige Keje wat langer willen zien. "Die vindt zijn vader vast nu vast een superheld."
Source: Nu.nl algemeen