Met zijn juichgebaren, uitspraken en spel is Duco Telgenkamp een opvallende verschijning op de hockeyvelden. Een profiel van de spits, die Nederland donderdagavond naar de olympische titel schoot. "Hij weet soms zelf niet eens wat hij doet."
Het doet denken aan Manchester City-spits Erling Haaland, de manier waarop Telgenkamp zijn doelpunt viert in de halve finale tegen Spanje. De 1,82 meter lange spits springt op imposante wijze zeker een meter de lucht in.
Als zijn ploeggenoten stoppen met juichen, pakt de 22-jarige Telgenkamp met zijn vinger achter zijn rechteroor nog even zijn moment. Het is een beeld dat je langs de hockeyvelden eigenlijk nooit ziet.
De bravoure is nooit ver weg als Telgenkamp in de buurt is. Hij hockeyt zoals hij praat. En andersom. Zo was hij de man van de uitgesproken teksten op het EK vorig jaar, zijn eerste titeltoernooi met Oranje. "Mijn tijd is nu aangebroken" en "ze moeten bang van me worden" klonk het.
Toch is het nog geen vier jaar geleden dat Telgenkamp twijfelde of het tophockey bij hem paste. Hij had moeite met de keuzes die coaches maakten. "Maar ik ben zelf ook niet de gemakkelijkste, dus ik steek ook mijn hand in eigen boezem."
Zijn toenmalige coach, Erik van Driel, weet nog goed hoe Telgenkamp op zeventienjarige leeftijd zoekende was bij HDM in Den Haag. "Hij was een vrij introverte jongen, die boos, nukkig en gefrustreerd kon rondlopen op momenten dat het niet ging zoals hij wilde."
Terwijl veel van zijn huidige ploeggenoten als eerste op de lijst stonden bij de Nederlandse jeugdteams, was dat voor Telgenkamp niet weggelegd. "Ik had het idee dat ik me niet helemaal thuis voelde in een groep", vertelt Telgenkamp. "Ik moest mezelf aanpassen om in een soort vormpje te passen."
Volgens Telgenkamp verwachtten coaches dat hij 'type B' werd, terwijl hij 'type A' was. "Dan moet ik me voor jou (die coach, red.) aanpassen. Daar had ik helemaal geen zin in. Daar voelde ik me al oncomfortabel door. En al helemaal als ik dan word beoordeeld op het type dat ik eigenlijk niet ben."
"Daar had ik heel veel moeite mee. Later kwam ik erachter dat het helemaal niet gezond was. Je moet lekker jezelf kunnen zijn en loop dan maar een paar keer tegen een muur aan. Niemand heeft het recht om jou te willen veranderen, al helemaal niet op zo'n jonge leeftijd."
Bondscoach Jeroen Delmée begint voorzichtig te lachen als hem wordt gevraagd naar Telgenkamp. "Ja, ook ik vind hem nog steeds soms lastig te lezen", zegt de oud-verdediger. "Soms weet ik niet wat er in zijn hoofd rondgaat. Maar soms wil ik het ook niet weten."
Delmée haalde Telgenkamp in 2023 bij de selectie. Bij zijn debuut maakte hij meteen twee doelpunten. Op het door Nederland gewonnen EK werd hij topscorer met zes goals. Ook verdiende Telgenkamp een overstap naar Kampong, waarmee hij afgelopen seizoen landskampioen werd.
Delmée: "Hockeyen kan hij wel. Maar het gaat er ook om hoe je je profileert in een groep. Je draagt allemaal hetzelfde shirt en je kan niet in je blote bast door het hotel lopen. Dat heeft met fatsoen te maken en als jonge jongen moet je daarop worden aangesproken. Maar ook wat dat betreft is hij een snelle leerling."
De Telgenkamp van nu is niet heel veel anders dan de Telgenkamp van vier jaar geleden. "Maar hij heeft wel op een gegeven moment de knop omgezet", zegt Van Driel. "Duco heeft zichzelf voorgenomen dat hij zelf kan bepalen of het leuk wordt, waar hij ook is."
Telgenkamp reageert zelf in eerste instantie nukkig als hij hoort dat Delmée niet altijd hoogte van hem kan krijgen. "Maar ik snap het wel", geeft hij daarna toe. "Ik zeg niet snel wat er in mijn hoofd rondgaat. Ik probeer dingen altijd zelf op te lossen. Dat is hoe ik groot ben geworden."
Jip Janssen, zowel bij Oranje als Kampong ploeggenoot van Telgenkamp, geniet van de houding van de Hagenaar. "Ik vind Duco een geval apart", zegt hij. "Ik heb heel veel bewondering voor hem. Hoe hij in het leven staat en hoe hij in het hockey staat."
Zelf noemt Telgenkamp zich nog weleens "wat laks", maar volgens oud-spits Roderick Weusthof maakt juist die mindset hem zo goed. "Op zijn leeftijd is hij al zo professioneel bezig met zijn sport", zegt het bestuurslid van Kampong. "Hij doet echt alles om de beste te worden."
Daar slaagt hij behoorlijk in, vindt verdediger Lars Balk. Hij staat op trainingen bij Oranje en Kampong met regelmaat tegenover Telgenkamp. "Als je ziet hoe groot, sterk en snel die gast is, dat is ongelooflijk. En je weet ook nooit wat je kan verwachten. Hij weet zelf namelijk niet eens wat hij gaat doen."
Die onvoorspelbaarheid heeft Telgenkamp ook bij het juichen. "Ik ben ooit met die sprong begonnen, omdat ik voor mijn eerste wedstrijd in de hoofdklasse een documentaire over Haaland had gekeken. Ik vond het er wel vet uitzien."
"Maar ik bedenk nooit van tevoren wat ik ga doen. Ik ben vaak ook een beetje pissig als ik scoor. Ik doe dan wat op gevoel."
Dat laat Telgenkamp in de olympische finale ook zien. Na zijn beslissende treffer in de shoot-outs rent hij naar de Duitse keeper Jean-Paul Danneberg. Deze keer is het geen Haaland-imitatie. Met een vinger voor zijn lippen viert Telgenkamp de eerste olympische titel voor de Nederlandse mannen sinds 2000 op geheel eigen wijze.
Source: Nu.nl algemeen