De revolutie eet haar eigen kinderen op. Het is een gevleugelde uitspraak over de Franse Revolutie, die uitmondde in onderlinge afrekeningen en een lange rij voor de guillotine. In die rij stond ook Georges Danton, redenaar en revolutionair van het eerste uur. Kort voor zijn onthoofding merkte hij naar verluidt op: „Laat het volk mijn hoofd zien, het mag er zijn.” Ook zijn beruchte collega Robespierre besteeg later de trapjes naar het schavot.
Is Arnold Karskens de Danton van het Mediapark?
Het klaagschrift van zijn medewerkers bij Ongehoord Nederland leest als de dagvaarding van een partijcomité. Alle standaard-ingrediënten zijn aanwezig. Verraad aan de ideologische zaak, repressie van interne kritiek en zelfverrijking. Karskens verordonneerde dat het PVV-kabinet moest worden gesteund en wilde geen kwaad woord horen over Israël. In de kantine mocht niet eens over de maanlanding worden gepraat, over ‘9/11’ of over „andere vrije gedachtes’’. Zijn eigen Marianne, de blonde Raisa, pestte hij weg.
De oud-oorlogsverslaggever verweerde zich, ook tegen het verwijt dat hij grimassende Raisa een glimlach had willen afdwingen. Kon hij het weten dat ze net „haar bovenlip had volgespoten met fillers”? Erger: het antisemitisme binnen zijn club, dat hij als „nazi-jager” niet kon verdragen.
Het zou onterecht zijn deze onverkwikkelijke ophef onder ongehoorden af te doen als een morsige soap. De „coup” tegen Karskens bewijst wat je vanaf het begin kon vermoeden: deze omroep is een politiek project. Niet om links-liberaal Hilversum journalistiek te corrigeren maar om de volksopstand op weg te helpen die Karskens al in 2016 in NRC (te vroeg) voorspelde. In zijn ogen heeft die zijn voorlopige beslag gekregen in het eerste PVV-kabinet, dus nu dient de koers bijgesteld om dat bewind voluit te steunen.
Gevolg: een schisma met de extremistische vleugel binnen de omroep, gelieerd aan het dolgedraaide Forum van Baudet, voor wie Wilders en de PVV slappe hap zijn, ‘controlled opposition’, zeker na levering van die ijskast.
Dat is niet alleen ideologie. Het volkse ressentiment van Karskens, die gelooft dat de meeste Nederlanders net zo denken als hij, moest wel botsen met het quasi-intellectuele sektarisme van de Baudet-factie, die tot de wenkbrauwen afgezonken is in complotdenken en rode-pil-slikkerij.
Karskens zag het niet aankomen. Hij wilde Napoleon zijn maar miste het politieke talent en de militaire kwaliteiten van de man uit Corsica. Nu delft hij het onderspit in de revolutie-binnen-de revolutie, tegen de Jacobijnen van Baudet. Dit keer hebben de sans-culottes wél gewonnen.
De contrarevolutie heeft haar eigen opa opgegeten.
Source: NRC