Nederlanders in Israël bereiden zich voor op een vergeldingsaanval van Iran. Tegelijkertijd proberen ze zo normaal mogelijk verder te leven. "Je hebt er geen controle over", zegt de in Israël woonachtige Joanne Nihom.
Het is rustiger op straat. Zowel in het noorden van het land als rondom Tel Aviv. Dat merken de drie in Israël wonende Nederlanders met wie NU.nl sprak. Mensen gaan niet naar de dierentuin of het pretpark. "Het is midden in de zomer en de stranden zijn redelijk leeg", zegt Elly Turfkruier woensdag. "Mensen gaan niet ver van huis." Dat merkt Inge-Marije Lammertink ook. Meerdere collega's werken thuis. Zij is wel op kantoor. "Ik heb het geluk dat ik dichtbij woon."
Volgens Turfkruier gaat iedereen ervan uit dat er een aanval komt. "Het is niet de vraag of het gaat gebeuren, maar wanneer." Toen zij naar de winkel ging, merkte ze dat de generatoren nagenoeg waren uitverkocht. Zelf heeft ze voldoende voedsel en water in huis, mocht het zover zijn. De laptop en powerbanks zijn continu opgeladen, de auto is volgetankt en de batterijen voor een zaklamp of radio liggen klaar. "Een transistorradiootje, want als alles wegvalt, wordt daar nog wel op uitgezonden."
Israëliërs zijn inmiddels wel wat gewend. "De eerste dagen na 7 oktober zat ik bij iedere klap die ik hoorde in de schuilkelder", zegt Nihom. Zij woont in het noorden van Israël, dat regelmatig wordt bestookt vanuit Libanon. Nu zit ze minder vaak in een schuilkelder. De dreiging went. "Hoe bizar het ook klinkt."
Joanne Nihom en Inge-Marije Lammertink deelden eerder hun ervaringen:
Toch is er na de recente dreigende taal uit Iran wel iets veranderd. "Omdat je niet weet waarop je je moet voorbereiden", zegt Lammertink. Die onzekerheid "is lastig en vermoeiend". Nihom zit soms urenlang op internet om het nieuws te volgen. "Ik blijf maar kijken. Alsof het internet de oplossing gaat brengen."
Nihom zorgt sinds 7 oktober dat alle belangrijke spullen op vaste plekken liggen. "Zodat ik ze snel kan vinden als ik naar de schuilkelder moet." Sinds vorige week heeft ze ook haar paspoort in haar tas zitten voor het geval haar huis in brand vliegt. "Je bent een poppetje in een eng spel", zegt Nihom. Ook Lammertink heeft een vluchttas klaarstaan.
Turfkruier werkt als zelfstandig geriatrisch verpleegkundige en heeft haar cliënten geholpen zich voor te bereiden. "Gisteren heb ik tien potten met conserven gehaald die mensen zo kunnen eten." Als zelfstandige werkt zij soms ook in het ziekenhuis. "Ondergrondse parkeerplaatsen zijn op heel veel plekken omgebouwd tot zalen." Met de families van haar cliënten heeft Turfkruier afgesproken dat ze niet komt als ze nodig is in het ziekenhuis.
Ondanks dat mensen het gevoel hebben dat er een aanval aankomt, proberen ze zoveel mogelijk door te gaan met hun normale leven. Zo gaat Nihom nog steeds naar de Arabische dorpen in de buurt om boodschappen te doen. "Daar is niks aan veranderd." Ook maakt ze 's ochtends nog steeds lange wandelingen.
"Ik wil me niet zo laten remmen door thuis te blijven", zegt Turfkruier. Daarom gaat de verpleegkundige wel op stap. Wel weet ze inmiddels altijd waar de dichtstbijzijnde schuilplek is. "En als ik die niet zie, dan vraag ik waar die is."
Sommige van Turfkruiers oudere cliënten herinneren zich de chemische aanvallen tijdens de Golfoorlogen. Toen gingen mensen met gasmaskers naar kantoor. "Dit gaan we ook wel overleven", is hun instelling.
Source: Nu.nl algemeen