Sharon van Rouwendaal kreeg met het overlijden van haar hondje Rio begin mei een flinke klap in haar olympische voorbereiding. De openwaterzwemster deed een stapje terug, maar wil donderdag niets anders dan olympisch goud. "Dat had hij ook gewild."
Van Rouwendaal heeft precies uitgedacht hoe haar afscheid van het olympische toneel eruit moet komen te zien. Ze wil donderdagochtend als eerste aantikken en dan voor de lenzen van de aanwezige fotografen wijzen naar de tatoeage op haar rechteronderarm.
Daar staat sinds enkele weken de pootafdruk en naam van Rio. Het hondje had ademproblemen. Rio was zeven jaar en om langer te kunnen leven was een stent nodig. De operatie was volgens artsen in eerste instantie geslaagd, maar enkele dagen later overleed hij aan een hartstilstand.
"Rio was alles voor me", vertelt de dertigjarige Van Rouwendaal met tranen in haar ogen. "In de periodes dat ik ongelukkig was, kon hij mijn dag goed maken. Die liefde deed me altijd goed. Na zijn overlijden snak ik naar wat extra liefde om me heen."
Tijdens de Olympische Spelen van 2016 beleefde Van Rouwendaal in Rio de Janeiro met olympisch goud het hoogtepunt van haar carrière. Maar ook vond ze het leven als topsporter eenzaam. "Als ik door wilde gaan met zwemmen, wilde ik wel gezelschap hebben en dus nam ik Rio."
Van Rouwendaal had de middelbare school nog niet afgerond toen ze zestien jaar geleden naar het buitenland vertrok om haar topsportdromen te verwezenlijken. Ze trainde jarenlang in Frankrijk en in Duitsland en reisde bovendien de hele wereld rond voor wedstrijden en trainingskampen.
De afgelopen jaren dacht Van Rouwendaal steeds meer aan het plaatje voor na de Spelen in Parijs. Ze kocht een huis in Gemert, dicht bij haar ouders. Het golfbad in de achtertuin was een bijkomstigheid. De Soestse was vooral dolblij met het grasveld, waar haar Rio kon rondlopen.
"Ik was de afgelopen jaren nog steeds heel vaak weg en dan was Rio bij mijn moeder. Ze kwam wel vaak langs, maar na de Spelen zouden Rio en ik samen in mijn nieuwe huis met tuin gaan wonen. Ik keek er zo naar uit. Eindelijk écht samen."
Voor het eerst in haar leven deed zwemmen er na het overlijden van Rio niet toe. Ze trainde een dag of tien niet. Toen ze na anderhalve week terugkeerde naar het bad, was dat alleen voor het watergevoel. Van de stress verloor ze 3 kilo aan lichaamsgewicht.
Toch ging het olympische vuurtje bij Van Rouwendaal weer branden tijdens de eerstvolgende World Cup-wedstrijd in Sardinië. Daar werd ze pas op de finish voorbijgezwommen. "Maar door twee grote namen (Leonie Beck en Ana Marcela Cunha, red.), dus dat was absoluut geen schande", zegt ze.
"Toen dacht ik: als ik na een maand amper trainen alsnog maar een seconde langzamer ben, dan lig ik er gewoon nog goed bij." En dus was er plots weer het geloof.
Van Rouwendaal wil als eerste aantikken met de rechterarm waarop nu de tatoeage staat. "Ik heb het er nog altijd zwaar mee. Ik wil in Parijs een geweldige race zwemmen om dit hoofdstuk met een goed gevoel af te sluiten. Dat had Rio ook gewild."
Source: Nu.nl algemeen