Wat als een popconcert dient als val voor een seriemoordenaar die gewoon een leuke dag wil hebben met zijn dochter?
Trap, de nieuwste M. Night Shyamalan, is een verrukkelijk domme film. Eigenlijk begint dat al met het uitgangspunt: ogenschijnlijk brave huisvader en brandweerman Cooper (Josh Hartnett in topvorm) neemt zijn overenthousiaste dochter (Ariel Donoghue) mee naar een concert van een Taylor Swift-achtig popfenomeen (gespeeld door Saleka Shyamalan, dochter van de regisseur), als hij ontdekt dat het concert een grote valstrik is van de FBI om seriemoordenaar ‘The Butcher’ te ontmaskeren. En ja, dan begint papa te zweten, want nu wordt de kans wel erg groot dat zijn hobby aan het licht komt.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie.
Fascinerend, hoe de carrière van Shyamalan zich de laatste decennia heeft ontwikkeld. Na het megasucces van The Sixth Sense en Unbreakable leek hij even voorbestemd de nieuwe Spielberg te worden, maar na ongekende missers als The Happening en The Last Airbender leek de regisseur volledig van het pad.
Met horrorfilm The Visit (2015) vond Shyamalan weer het juiste spoor, waarna hij zich steeds vaker toelegde op films met een heerlijk sterk idee. Wat als vakantiegangers terechtkomen op een strand waar mensen binnen luttele uren ineens veel ouder worden (Old)? En wat als er plots vier engerds op de stoep staan die je dwingen om te kiezen tussen je gezin en de apocalyps (Knock at the Cabin)?
Trap leunt op zo’n zelfde soort sterk concept: wat als een drukbezocht popconcert dient als val voor een seriemoordenaar die gewoon een leuke dag wil hebben met zijn dochter? Dat levert, zeker in de eerste helft, een heerlijk kat-en-muisspel op tussen de FBI en Cooper.
Die laatste blijkt behoorlijk vindingrijk, en komt, met dank aan een loslippige shirtjesverkoper en onoplettende autoriteiten, een heel eind. Ondertussen begint zijn dochter te morren: heeft hij eigenlijk wel aandacht voor haar?
Maar Trap moet het natuurlijk niet hebben van al te veel diepe lagen. Zeker, er wordt gerefereerd aan thema’s als fancultuur en het vaderschap, maar dit is toch vooral een heerlijke B-film waarin zowat elk personage de domste beslissing denkbaar neemt, waardoor de geraffineerde seriemoordenaar telkens kan ontsnappen.
De film verliest aan vaart en suspense wanneer de setting verandert, maar het plezier blijft, met uiteindelijk een climax of vijf, elk bevredigend in z’n eigen absurditeit.
In Trap is het sowieso beter om elke vorm van logica los te laten. Neem het allemaal heel serieus, en je valt ongetwijfeld in een diep zwart plotgat in de tweede helft. Maar zie Trap als een zelfbewuste komische thriller met een heel vette seriemoordenaarsknipoog, en je hebt waarschijnlijk de tijd van je leven.
Thriller
★★★★☆
Regie M. Night Shyamalan
Met Josh Hartnett, Ariel Donoghue, Hayley Mills, Saleka Shyamalan, Alison Pill
105 min., in 114 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant