Wat zou een treffend Nederlands equivalent zijn voor ‘weird’, het toverwoord waarmee de Amerikaanse Democraten de demagogische aantrekkingskracht lijken te verbreken die Donald Trump heeft op een aanzienlijke groep Amerikanen?
Raar? Maf? Nee, daarvoor houden onze vaderlandse populisten net iets te kundig een schijn van normaliteit en redelijkheid op. Zelfs hun omvolkingstheorettes debiteren ze met een air van voorname geleerdheid. Helaas houdt ook geen van hen er een opmerkelijke erotische obsessie op na voor meubelstukken, zoals wordt beweerd over hun grote held JD Vance.
Over de auteur
Hassan Bahara is sinds 2021 media- en cultuurredacteur van de Volkskrant en deze zomer columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier de richtlijnen van de Volkskrant.
Nog even brainstormen dus, linkse vrienden in Nederland, totdat we onze eigen verbale middelen in handen krijgen waarmee we eindelijk de levenskracht uit het populisme kunnen trekken.
In Frankrijk lijken ze al wel een stapje verder. Anne Hidalgo, burgemeester van Parijs namens de sociaal-democraten, nam deze week in een interview met de krant Le Monde geen blad voor de mond toen ze werd gevraagd naar de talloze griezels – al dan niet op Russische loonlijst – die van de Olympische Spelen een identitaire cultuuroorlog probeerden te maken (zie het gedoe rondom de openingsceremonie en de bokser Imane Khelif).
‘Fuck de reactionairen’, aldus een getergde Hidalgo. ‘Fuck extreemrechts, en fuck iedereen die ons wil meesleuren in een oorlog van allen tegen allen.’
Zo! Geen laf gekruip, geen ‘sorry voor de ontstane ophef’, maar een duidelijk signaal dat de instigatoren van die ophef in hun eigen sop mogen gaarkoken, en dan nog eens. Hidalgo geeft geen fuck om ze en richt zich liever op het doorslaand succes dat de Olympische Spelen zijn geworden en waar die voor staan.
Het is een verfrissende houding die raakt aan wat journalist Marijn Kruk vorige week in de NRC betoogde: reactionaire ondergangsdenkers moet je niet tegenspreken, maar negeren, je eigen plan trekken. Dus niet denken dat deze mensen te goeder trouw zijn, ze willen je slechts gevangenhouden ‘binnen het culturalistisch-identitaire schema’ waar het alleen maar gaat over het ingebeelde gevaar van ‘genderideologie’. ‘Het alternatief is om niet de ondergangsdenkers het debat te laten bepalen, maar om een eigen verhaal te kiezen en daarna niet meer achterom te kijken.’
Wat ons weer terugbrengt bij het uiterst effectieve weird. Tim Walz, gouverneur van de staat Minnesota en de strateeg achter de weird-rage, werd gisteren gepresenteerd als de Democratische vice-presidentskandidaat. Op het eerste gezicht leek dat wel heel veel eer voor de bedenker van een soundbite.
Totdat je in de gaten krijgt dat Walz met zijn weird een mes heeft gesmeed dat aan twee kanten snijdt. Met de kwalificatie deelde hij een klap uit waar de Republikeinen vermoedelijk niet op tijd van zullen herstellen, want wie eenmaal door de weird-lens naar een politicus kijkt, ontdekt als vanzelf de ene rare ideologische hersenkronkel na de andere. Wat dat betreft zijn JD Vance en Trump goudmijnen: op alles wat er uit hun mond rolt, kun je het weird-sticker plakken.
Maar met de weird-vondst heeft Walz ook de ruimte kunnen uitgraven om zijn eigen verhaal te vertellen. De ketelmuziek van de Republikeinen wordt eindelijk overstemd met een aansprekend vergezicht, een Amerika waar beleid wordt gevoerd dat niet uitsluit, iedereen ten goede komt, en niet wordt voortgedreven door haat.
Plotseling worden de oren gespitst, wordt de blik verschoven van de weirde operettefiguren naar politici die werkelijk iets zinnigs voor elkaar proberen te krijgen. En dat allemaal door ‘weird’ of ‘fuck’ in de strijd te gooien. Gauw tijd dat iemand in dit land ook zo’n magische ingeving heeft.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant