Waar ik het altijd al leuk vond om de Olympische Spelen met een half oog te volgen, ben ik dit jaar totaal begeesterd. Sporten is voor mij meestal een verplichte confrontatie met mijn anatomische tekortkomingen, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit; ik krijg maar geen genoeg van de olympiërs die de wetten van het fysiologisch mogelijke tarten. Dit heeft meerdere redenen:
1. Voor het eerst in de olympische geschiedenis doen er evenveel vrouwelijke als mannelijke atleten mee en dat vind ik een ontroerende mijlpaal. 2. Ik had vakantie en dus veel tijd om televisie te kijken. 3. Mijn vader gaf mij het wachtwoord van zijn HBO Max-abonnement, waarop elke Olympische livestream kan worden bekeken.
Mijn vader is geïnteresseerd in alles wat met topsport te maken heeft, want hij was ooit zelf topsporter. Hij schermde vijf WK’s en drie EK’s (hier spreekt een trotse dochter). Nog altijd draagt hij het schermen een warm hart toe, een bloedheet hart, zo vurig houdt-ie van zijn sport.
Als kind was ook ik een enthousiast schermer; ik werd zelfs een paar keer Nederlands jeugdkampioen. Het is dan ook een prachtige sport; je mag zowel verdedigen als aanvallen en wie niet sterk is, moet slim zijn. Vooral aanvallen vond ik leuk; hard op je tegenstander afstormen en hopelijk een puntje scoren. Mijn filosofie was die van ‘God zegene de greep’ – dat maakte mij een wat rommelige schermer, maar ‘ik had wel vuur’, aldus mijn vader.
Verreweg de coolste schermster vond ik de Egyptische Nada Hafez. Na het behalen van een 16de plek deelde ze op Instagram dat ze, toen ze de olympische loper betrad, zeven maanden zwanger was. Haar filmpjes gingen viraal en kregen uiteraard zure reacties (een bloemlezing: een onverantwoordelijke moeder! waarom het risico nemen! de Olympische Spelen zijn een aanfluiting!), maar oogstten gelukkig voornamelijk lof. En terecht: ook voor mij, een jonge vrouw die zich vaak het hoofd breekt over hoe en of ze haar ambities kan combineren met het moederschap, is Nada Hafez een geruststellende inspiratie. Ik denk niet dat ik daarin de enige ben.
Maar de absolute online ster van deze Spelen is de Zuid-Koreaanse schietster Ye-ji Kim. Zij ging viraal omdat er een filmpje opdook uit mei van dit jaar waarin ze een wereldrecord verbrak. Ik heb nog nooit iemand zo nonchalant (en zo hot!) een wereldrecord zien breken. Het hele internet is het er over eens: zoals ze daar staat, met in haar ene hand haar pistool en de andere hand losjes op haar heup, geen glimlach te bekennen, geen zweem – zij heeft main character energy.
Ze lijkt zo weggelopen uit een alternatieve superheldenfilm. Na een lange dag schurken uit de weg ruimen wordt ze thuis opgewacht door een volledig witte, blauwogige kat, zo stel ik me voor. De film eindigt met een shot waarin ze afwezig haar kat aait en zich ondertussen met mysterieuze oogopslag bezint op nieuwe heldendaden.
Om de adoratie compleet te maken: op de Spelen schoot ze zich naar zilver, wederom met hand op de heup. Aldaar rustte een knuffeltje van haar dochtertje dat ze bij zich draagt als talisman. Ik hoop op meer excellente momenten als deze en blijf me ondertussen laven aan al dat doorzettingsvermogen en vakmanschap. Vanaf mijn heerlijk luie bank.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns