Er is een tijd geweest dat omroepbestuurders verkondigden dat Nederland het beste omroepbestel bezat van de hele wereld. Van heinde en verre zouden vertegenwoordigers van netwerken naar Nederland reizen om met eigen ogen waar te nemen hoe prachtig het in Hilversum was geregeld. Elke bevolkingsgroep een eigen zuil, een eigen omroep en een eigen stem, dat allemaal onder de paraplu van een overheid die wel betaalde, maar zelf op afstand bleef – democratischer kon je het niet krijgen.
Vooral Marcel van Dam, voorzitter van de Vereeniging van Arbeiders Radio Amateurs (Vara), droeg deze zelffeliciterende mening uit. Het was dan ook logisch dat hij via allerlei ministerschappen een machtige positie in omroepland kon bemachtigen, die ook in stand bleef toen de zuilen afbrokkelden en de arbeiders geen amateurs meer waren die met een transistor naar de radio luisterden. De klassieke arbeider, die zich in het zweet des aanschijns het schompes werkte, verdween bijna geheel uit het straatbeeld, maar de Vara bleef gewoon bestaan.
Over de auteur
Max Pam is schrijver en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat gold in meer of mindere mate ook voor de andere omroepen, die juridisch alles aangrepen en allerlei kunstgrepen verzonnen om maar te overleven. Na een moeizame strijd liet de publieke omroep enkele nieuwelingen toe. In de eerste plaats de Tros, waarmee het woord ‘vertrossing’ – algehele vervlakking – werd geïntroduceerd. Daarna kwam de EO, die in zijn eerste programma’s meteen de Staphorst-gedachte over homoseksualiteit begon uit te dragen. Vervolgens hupten de kleuteromroep Bart News Network (BNN) en de puberomroep PowNed het bestel binnen, terwijl er ook nog een kantoor vrij kwam voor Max, de omroep voor ouderen op vmbo-niveau. Geen omroep waarvan de voorzitter zo vaak in beeld komt om zichzelf aan te prijzen als Max.
We zijn het inmiddels vergeten, want ze hebben zich zo aangepast dat ze allemaal op elkaar zijn gaan lijken, maar als je je nog herinnert met welk oogmerk al die omroepen en omroepjes een beroep hebben gedaan op de publieke middelen, kan het niemand verbazen dat tenslotte ook die halvegaren van Ongehoord Nederland een plekje hebben opgeëist in het bestel. ‘De omroepen zijn heden ten dage kleine eilandjes van zelfbevlekking’, schreef Gerrit Komrij bijna vijftig jaar geleden.
Nederland wilde geen BBC-model en Nederland heeft ook geen BBC-model gekregen. Eigen schuld.
Bij omroep Ongehoord Nederland is deze week voorzitter Arnold Karskens afgezet. Zelf spreekt hij van ‘een coup’, wat vast waar is, want als je met complotdenkers omgaat, word jezelf op een gegeven moment ook het object van een complot. Wat dat betreft hoeft niemand meelij met Karskens te hebben. Wel heb ik altijd een zwak gehouden voor de oorlogsverslaggever in hem, want in die afscheiding van zijn persoonlijkheid huist een moedige kerel. Tegelijkertijd moet hij wel erg naïef zijn geweest in zijn omgang met zijn bestuur en zijn medewerkers.
Zo lees ik in de ontslagbrief dat Karskens weg moest omdat hij er bezwaar tegen maakte dat medewerkers in de kantine weer allerlei complottheorieën over 9/11 begonnen te spuien, of wanneer iemand in het kader ‘van de vrijheid van meningsuiting en het vrije debat op kantoor’ eraan twijfelde of de landing op de maan wel echt had plaatsgevonden. Grensoverschrijdend gedrag, daarvan wordt Karskens beschuldigd. Foei! Hilarisch natuurlijk en je ziet hier de lange arm van Thierry Baudet, die met dit soort flauwekul ook al eens in de Tweede Kamer is komen aankakken.
En dan heb ik het nog niet eens over de pro-Russische neppropaganda die Ongehoord vanaf het begin heeft uitgedragen. Je zou verwachten dat juist Karskens de helm had opgezet en naar Oekraïne was vertrokken om verslag te doen van de misdadige Russische aanvallen op onschuldige burgers, maar kennelijk heeft hij zich laten omlullen door het kleine groepje nuttige idioten dat Poetin om de een of andere bizarre reden steunt. Wat het oorspronkelijke idee van Ongehoord Nederland is geweest, heb ik nooit begrepen. Dat de herinvoering van het Zwarte Pietenjournaal altijd een grote wens geweest zou zijn van de stoere oorlogscorrespondent Karskens, kan ik mij nauwelijks voorstellen.
Er wordt weleens beweerd dat links in Nederland niet kan samenwerken en al zijn macht heeft verloren door afsplitsingen. Maar het onvermogen om samen te werken geldt ook voor rechts. Daarom ben ik zeer benieuwd hoelang deze regering blijft zitten. Maakt zij de komende vier jaar vol, dan neem ik alles terug.
Ongehoord is weer zo’n oer-Hollandse afsplitsing: een cel binnen een cel binnen een cel begint te wroeten tot alles tenslotte ten prooi valt aan corruptie en nepotisme. Dochter Anna van onze omvolkingsminister Reinette Klever schijnt ‘voor het op orde brengen van de financiën’ al binnen Ongehoord geparachuteerd te zijn, dat kan zo maar het kabinet raken. Als ik Karskens een beetje ken, wordt het procederen – tot het gaatje.
Hup, Arnold!
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant