Zelfs als hij niet op het officiële programma stond, wist kunstenaar Jacob Rens een plek te creëren voor zijn verhalen en ‘illegale’ optredens. ‘Hij was een wervelwind, hij moest zijn maakwoede kwijt.’
New Yorkers hadden het hem in alle toonaarden afgeraden, Jacob Rens zou worden opgepakt en de koe zou worden geslacht, maar dat stimuleerde Rens alleen maar. Dus kuierde hij in 2009 met een koe door het aangeharkte Manhattan om publiek te ronselen voor het New Island Festival. Ongehinderd, de Amerikanen keken hun ogen uit. Op het festival, een mix van Oerol en De Parade, georganiseerd ter gelegenheid van het 400-jarig bestaan van New York, verleidde hij prinses Máxima de koe te aaien.
Rens was er met een leenkoe. Zijn vaste metgezel Helena 105 mocht vanwege de in Nederland heersende Q-koorts niet mee naar New York, dus had hij een plaatselijke vervanger gestrikt, ‘maar die begreep ook veel’.
Wie Jacob Rens zegt, zegt Helena 105. Hij sjokte met haar over markten en door winkels om de aandacht te vestigen op een optreden, of gewoon om het winkelend publiek te vermaken. Rens reageerde gevat op reacties, vooral kinderen wist hij bij zijn act te betrekken. ‘Kinderen waren dol op hem’, zegt zijn broer Piet.
Kees Lesuis, voormalige artistiek leider van Oerol: ‘Hij was een geweldige verhalenverteller en improviseerde erop los. Hij verzon allerlei gekkigheid over zijn koe. Die zou bijvoorbeeld door een hoepel kunnen springen. Dat gebeurde natuurlijk niet. Het was straattheater in zijn puurste vorm.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Elk jaar organiseerde De Parade een zweefmolenwedstrijd voor iedereen die er werkte, Rens excelleerde als spreekstalmeester van ‘de Zweef’. Terts Brinkhoff, oprichter van het reizend theaterfestival: ‘Jacob deed zichzelf er maar een beetje bij. In een vliegtuig word je op het hart gedrukt eerst zelf het zuurstofmasker op de neus te zetten, daarna pas bij je kind. Het is misschien een rare vergelijking, maar daar moet ik bij Jacob aan denken. Hij verbond alles en iedereen aan elkaar, maar op het eind van de avond had hij zelf niks.’
Op Oerol vertelde Rens in voorstellingen op onnavolgbare wijze over de geschiedenis van het straattheater. De laatste jaren stond hij niet op het officiële programma, omdat hij daar niet goed in paste. Toch wist hij altijd een eigen plek te creëren voor zijn verhalen en ‘illegale’ optredens van vrienden. Lesuis: ‘Jacob was de verpersoonlijking van het oude, vrijgevochten Oerolgevoel. Er gebeurde altijd iets als hij er was.’
Rens was een boerenzoon uit het Noord-Hollandse Hoogwoud. Na de lagere en middelbare landbouwschool ging hij naar de sociale academie in Amsterdam en werkte hij zeventien jaar als gezinscoach bij het Riagg. Met Max Moolenaar vormde hij RensMoolenaar Producties, dat zich toelegde op theater met dieren. Van het theater kon hij niet leven, sinds een jaar of twintig repareerde hij leidingen voor water- en gasbedrijven. ‘Niet mijn droom, het is om te overleven’, zei hij tegen de Amsterdamse zender AT5.
Lang werkte Rens aan een grote voorstelling. Brinkhoff: ‘Hij was een wervelwind, hij moest zijn maakwoede kwijt.’ Broer Piet: ‘Hij had al locaties en ook al de mensen, maar hij struikelde over de plannen. Toen is hij in elkaar gestort.’ Op 2 juni stapte Rens uit het leven. Hij werd 61 jaar.
In het Amsterdamse muzikantencafé De Koe herinneren ze hun stamgast als iemand die op een charmante manier alle aandacht kon trekken en in iedereen geïnteresseerd was. Hij was erbij als een andere stamgast in de buurt optrad. De man die met zijn polaroidcamera De Koe aandeed, vertrok nimmer onverrichterzake. Rens liet altijd een foto maken, vaak meerdere. Het café hangt er vol mee. Dave Rensmaag, eigenaar van De Koe: ‘Jacob was in veel gemeenschappen heel belangrijk.’
Brinkhoff: ‘Zo iemand mis je meteen. Hij maakte festivals mooier dan ze waren. Verdomme Jacob, waar ben je?’
Praten over gedachten aan zelfdoding kan bij 113 Zelfmoordpreventie. Bel 0800-0113 of 113 voor een gesprek. U kunt ook chatten op www.113.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant