Sifan Hassan gaf maandag niks om de chaos rond de kleur van haar medaille na de olympische finale van de 5.000 meter. De Nederlandse was in Parijs alleen bezig met de marathon van zondag.
Met nog drie rondjes te gaan in het volgepakte Stade de France gaan de gedachtes van Hassan als vanzelf naar de laatste race van haar haast onmenselijke week. Dit voelt als een marathon, denkt ze. Zou ik dit tempo 42,195 kilometer kunnen volhouden?
Hassan schudt zichzelf wakker uit de dagdroom. Ze zit immers midden in de olympische finale van de 5.000 meter. En een medaille is binnen handbereik. "Ik zei tegen mezelf dat ik me moest focussen op deze race", vertelt de tweevoudig olympisch kampioene na afloop. "Maar ja, ik ben nu eenmaal ontzettend bang voor de marathon."
De 31-jarige Nederlandse is naar Parijs gekomen met een duidelijke missie: ze wil de legendarische Emil Zátopek evenaren. De Tsjechoslowaak won bij de Spelen van 1952 in Helsinki de marathon, de 5.000 en de 10.000 meter. Zátopek is nog altijd de enige atleet met goud op de baan én de weg op één editie van de Spelen.
Hassan hoopt de eerste vrouw te worden die deze bijzondere combinatie bewerkstelligt. Ze is zelf de eerste om te erkennen dat het eigenlijk gekkenwerk is. "Ik weet niet wat er mis met me is", zegt ze lachend. "Ik zou mijn hersenen moeten laten onderzoeken, want misschien heb ik een probleem met mijn brein. Ik denk dat ik gewoon gek ben."
"Ik heb mezelf heel veel druk opgelegd door voor drie afstanden te gaan. Ik wilde huilen voor de finale van de 5.000 meter. Ik dacht: hoe ga ik dit doen? En waarom doe ik mezelf dit aan? Ik denk dat mijn brein me wilde beschermen door me tijdens de race al aan de marathon te laten denken."
Eerst was het brons. Daarna werd het zilver. En uiteindelijk blijkt het toch weer brons. Door een diskwalificatie voor de als tweede gefinishte Faith Kipyegon en vervolgens een toegekend protest verandert de kleur van de medaille van Hassan drie keer in anderhalf uur.
Het leidt tot chaotische taferelen in Parijs. De Italiaanse Nadia Battocletti, die na 5.000 meter als vierde over de streep kwam, denkt een uur dat ze haar eerste olympische medaille gewonnen heeft.
De dertigjarige Kipyegon loopt een ereronde met de Keniaanse vlag, hoort daarna dat ze gestraft is voor het duwen van de Ethiopische Gudaf Tsegay en is al uit het stadion verdwenen als ze via de jurytafel haar zilveren plak terugkrijgt.
Hassan is immuun voor alle consternatie. De Nederlandse vindt dat Kipyegon de tweede plek verdient. En het maakt haar niks uit of ze zelf zilver of brons ontvangt. "Ik ben al heel dankbaar dat ik een medaille heb", zegt ze.
De 5.000 meter was de lastigste opgave voor Hassan. Ze heeft zich de laatste maanden in haar Spartaanse trainingen veel minder op snelheid en veel meer op uithoudingsvermogen gericht. Dat is te zien in de slotronde van haar eerste finale in Parijs. De nieuwe olympisch kampioene Beatrice Chebet en Kipyegon sprinten de titelverdedigster op meer dan een seconde.
Hassan vindt het allemaal prima. Ze concludeert tevreden dat het met haar verzuring wel meeviel, want de eerste en de laatste ronde voelden voor haar hetzelfde. Bovendien was de uitslag van de 5 kilometer voor haar van secundair belang.
"Ik wilde vandaag alleen maar finishen. Want mijn volgende doelen komen er al heel snel weer aan. Ik moet aan het einde van de week in minder dan 48 uur een 10 kilometer en een marathon lopen. Dáár gaan al mijn gedachtes over. Elke keer als ik een race goed afrond, is dat iets om te vieren."
Haar coach en manager probeerden voor de 5.000 meter nog met Hassan te praten over een racestrategie. De atlete wilde niet luisteren. "Ik begon blind aan deze finale, had geen plan", vertelt ze. "Vandaag wilde ik gewoon lopen. Vrijdag op de 10 kilometer zal dat niet anders zijn. De marathon van zondag, dát is mijn grote doel. Daar wil ik een medaille winnen."
Source: Nu.nl algemeen