Sifan Hassan heeft op de olympische 5.000 meter een zilveren medaille veroverd. Ze heeft daarmee het eerste deel voltooid van de trilogie die ze voor ogen heeft: medailles op de 5.000 meter, 10.000 meter en de marathon.
Voordat haar naam door het Stade de France schalt, heeft Sifan Hassan een wat benauwde blik, maar als ze wordt voorgesteld aan het publiek als de regerend kampioen breekt een lach door. Ze is klaar om een nieuwe trilogie te schrijven, te beginnen op de 5.000 meter.
Hassan zoekt na het startschot in de staart van de groep een plekje op. Ze laat de anderen het tempo maken, kijkt het liever even aan. Pas halverwege komt ze van de laatste positie, schuift naar het midden van het pelotonnetje van 16 loopsters.
Met nog een ronde op het bord schuift ze door naar de derde plek terwijl voor haar Faith Kipyegon, de favoriet, het tempo opschroeft. Maar de Keniaanse wordt in de laatste honderd meter voorbij gesneld door haar landgenote Beatrice Chebet, in 14.28,56 de nieuwe olympisch kampioen .
Kipyegon lijkt het zilver te grijpen, in 14.29,60, maar wordt vlak na de race gediskwalificeerd vanwege obstructie. Zo wordt Hassan (14.30,61), die achter Kipyegon finisht, zilver. Brons is er voor Nadia Battocletti (14.32,23).
Over de auteur
Erik van Lakerveld is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft met name over olympische sporten als schaatsen, atletiek en roeien.
‘Ik wil gekke dingen doen’, zei Hassan vrijdag nadat ze probleemloos door de voorronde was gekomen en zich met een welgemikte eindsprint als tweede plaatste voor de finale. De 5.000 meter is pas de eerste van de drie onderdelen waarop ze aan de start zal verschijnen. Ook de 10.000 meter en marathon staan nog op haar menu.
De baanonderdelen, de 5.000 en 10.000 meter, zijn in zeker opzicht wat simpeler dan de marathon, vertelde Hassan. ‘Het is daarop de vraag hoe lang je met de pijn om kunt gaan.’ In dat opzicht had de 5.000 meter haar voorkeur. ‘Die is het kortst’, grapte ze toen ze haar olympisch programma bekend maakte.
Haar aankondiging maakte in de atletiekwereld behoorlijk wat los. Hassan deed in Tokio al iets wat nagenoeg onmogelijk leek, met goud op de 5.000 en 10.000 meter en brons op de 1.500 meter. In 2023 won ze bij haar debuut op de marathon de wedstrijd over 42.195 meter in Londen. En dat terwijl ze in het begin van de race nog even gestopt was om te rekken. De wereld weet inmiddels dat als Hassan ‘gekke dingen’ wil doen, het beter is om even op te letten.
‘Project Emil Zatopek’, doopte Hassans manager het idee om naast de 5.000 en 10.000 meter ook de marathon in haar olympische programma op te nemen. Zatopek was een legendarische Tsjechische hardloper, won bij de Olympische Spelen van 1952 goud op die drie onderdelen. Hij is nog altijd de enige die daarin geslaagd is.
Of Hassan hem werkelijk achterna kon? Zelf had ze al haar twijfels. De trainingsmethoden van nu zijn zoveel beter dan toen. De wereldtop zit zoveel dichter bij elkaar. Zatopek won in zijn carrière 261 van de 334 wedstrijden waar hij aan deelnam. Zulke cijfers zijn gewoonweg niet meer haalbaar. Hassan heeft veel zwaardere concurrentie. ‘Ik loop tegen de wereldrecordhouders. Ik wil wel drie medailles, maar ik kan niet beloven dat het goud zal worden.’
De media dook boven op het verhaal van Hassan als de moderne Zatopek, maar dat ging aan haar grotendeels voorbij. ‘Ik krijg daar niks van mee, ik lees geen sociale media op mijn telefoon. Ik weet dus niet wat de mensen zeggen over mij. In het atletendorp willen ze vaak wel op de foto met mij, maar ze vragen niks. Misschien had ik wel voor vier afstanden moeten kiezen.’
Vooralsnog ligt ze op koers voor het behalen van haar versie van ‘Project Emil Zatopek’, dat misschien beter ‘Project Sifan Hassan’ heten kan: drie medailles op de drie langste afstanden. De volgende twee moeten komend weekend volgen. De 10.000 meter is op zaterdagavond, de marathon op zondagochtend. Dat zal zwaar zijn, pijn doen. Maar zoiets schrikt haar niet af.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant