Deze augustusmaand brengt mij drie bruiloften. Dat hadden er vier kunnen zijn, als ik mijn eurozaakjes op orde had: ik heb de unieke kans laten liggen om precies op 17 augustus mijn dan zevenjarige relatie uit de zonde te tillen. Gelukkig biedt ware liefde tweede kansen; als trouwen niet lukt, is het ook mooi om mij in het zevende jaar van mijn relatie te verloven. Ik heb dus nog tot 16 augustus 2025 om een fonkelende ring bij elkaar te schrijven.
Hoe dan ook kan ik 17 augustus aanstaande niet stilletjes voorbij laten gaan. Ik kan ons liefdesverhaal optekenen en verpakken, maar dan verschiet ik het kruit voor mijn geloften. Misschien een kort maar levenskrachtig gedicht? Leuk, ware het niet dat er in een volmaakt beschaafde wereld geen andere kunst zou bestaan dan het proza, aldus Fernando Pessoa.
In deze volmaakt beschaafde wereld bestaat er mijns inziens ook geen andere liefde dan de duurzame, wederkerige en welwillende liefde. Voor simpen is geen plaats. Een simp is iemand die (wanhopig) meer in de liefde stopt dan hij er redelijkerwijs voor terug kan krijgen. Veel popcultuur houdt ons voor dat je in de hemel kan geraken door lang genoeg te branden in dit vagevuur. Maar wat als strevende romantiek wordt gepresenteerd, is vaak lijdzame afhankelijkheid voortkomend uit een verlangen naar zekerheid.
Simpen beschouw ik als een bijproduct van onze geliberaliseerde relatiecultuur. Gedragingen die in een huwelijk horen en daarbinnen gezonde liefde uitdrukken, worden nu risicovol daarvóór gedaan. Neem het huwelijk hier in brede zin, dus ook het niet-geregelde samenleven met het oogmerk ‘tot de dood ons scheidt’. Zelfopoffering en zwijmelen zijn veilig binnen samen gemetselde muren. Daarbuiten is het gokken en hopen dat je iets terugwint.
Ik heb makkelijk praten. De laatste keer dat ik door prela’s en datingsapps ploeterde, bevonden we ons pas halverwege onze toxische relatie met Mark Rutte. Ik zou vast anders piepen als ik nu iemand moest vinden die mijn vele Pessoa-referenties tolereert, laat staan wat een man als ik nog meer uitkraamt. Ik heb woorden, heel veel woorden, hopelijk genoeg om vóór 16 augustus 2025 in te ruilen voor een verlovingsring. Voor 17 augustus aanstaande houd ik het bij deze zevende column, een intentieverklaring, die ik graag afsluit met andermans woorden:
Geef mij lelies, lelies / En rozen eveneens. / Maar heb je geen lelies / Noch rozen als geschenk / Heb dan althans de wil / Om mij lelies te geven/ En eveneens de rozen / Je wil is mij genoeg / Als je die hebt, de wil / Om mij lelies te geven / En rozen eveneens / En ik zal lelies hebben / De allermooiste lelies / En ook de mooiste rozen / Zonder iets te krijgen /Tenzij het geschenk / Dat niets is dan jouw wil / Om mij lelies te geven / En rozen eveneens.
(Gedicht van het lied van de hoop van Fernando Pessoa).
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant