Marianne Vos is al lang een van de succesvolste Nederlandse sporters ooit. Maar ook op haar 37e maakt ze haar erelijst nog langer. De toprenster pakte zondag olympisch zilver in Parijs, zestien jaar na haar eerste titel op de Spelen.
Vos schakelt tijdens een wedstrijd alle gedachtes die niet bijdragen aan succes zoveel mogelijk uit. Maar als ze zondagmiddag tijdens de finale van de olympische wegrit opeens Lizzie Deignan naast zich ziet in de kopgroep, schiet er toch heel even een herinnering door haar hoofd.
In 2012 klopte Vos de Britse Deignan in een zinderende sprint op The Mall in Londen. Het was voor de Brabantse haar tweede olympische titel - in 2008 was ze in Peking de beste op de puntenkoers op de baan - en tot zondag ook haar laatste succes op de Spelen. En nu, twaalf jaar later, doet Vos weer mee om de medailles.
"Ik ben tijdens de koers niet echt bezig geweest met dat grotere plaatje", zegt Vos na de race met een glimlach. "Maar het is wel heel speciaal dat ik vandaag na zo'n lange reis toch weer op de Olympische Spelen stond. En uiteindelijk de vooruitgeschoven pion was van zo'n sterk team als Nederland."
Vos lijkt in het laatste half uur van de koers zelfs op weg naar haar derde gouden medaille, als ze samen met de Hongaarse Blanka Vas vooraan rijdt. Maar de Amerikaanse Kristen Faulkner en de Belgische wereldkampioene Lotte Kopecky sluiten op 3,4 kilometer van de finish aan bij het kopduo, waarna Faulkner door een goed getimede aanval naar de zege soleert.
Vos sprint daarachter naar zilver. Dat is niet waarvoor de Nederlandse ploeg naar Parijs was gekomen. Maar voor Vos is het alsnog een heel bijzondere medaille. "Niet voor niks zie je af en toe een traantje", zegt ze. "Vorig jaar had ik geen idee of ik überhaupt de Spelen zou kunnen halen. En nu sta ik hier met een plak onder de Eiffeltoren."
Lorena Wiebes heeft Vos altijd als een voorbeeld gezien. De 25-jarige sprinter, die zondag in Parijs de kopvrouw van het Nederlandse team was, noemt haar landgenote een belangrijke reden waarom ze is gaan fietsen.
Zo zijn er nog veel meer rensters die door Vos geïnspireerd zijn. Ze is wat de Amerikanen de 'GOAT' noemen, de Greatest Of All Time. Ze won meer dan 250 koersen, was dertien keer wereldkampioene en drie keer Europees kampioene.
Een jaar geleden bestond er een serieus gevaar dat die prachtige carrière noodgedwongen voorbij was. Vos kampte met pijn en gebrek aan kracht in haar linkerbeen en moest een risicovolle operatie aan haar bekkenslagader ondergaan. "Het was heel onzeker of ik op topniveau kon blijven fietsen", zegt ze.
Vos moest van heel ver komen. De eerste vijf weken mocht ze geen fiets aanraken. Maar haar liefde voor het wielrennen was na al die jaren nog te groot om zich neer te leggen bij het einde van haar loopbaan. Ze revalideerde, overwon ook deze tegenslag en leek in het voorjaar bijna net zo goed als in haar hoogtijdagen. Zeges in Omloop Het Nieuwsblad, Dwars door Vlaanderen en de Amstel Gold race waren daar het bewijs van.
"Het voelt wel een beetje als een cadeautje dat ik dit jaar weer echt van voren kan meedoen", zei Vos afgelopen donderdag. "Na alle vraagtekens rond mijn operatie geniet ik daar nog meer van dan in het verleden."
Door haar sterke resultaten wist Vos zich voor de vijfde keer in de olympische ploeg te fietsen. Een prestatie op zich, want Nederland mocht in Parijs maar vier rensters opstellen.
Vos is al jaren niet meer de kopvrouw van de sterke Nederlandse ploeg op titeltoernooien. Zondag was het haar taak om in het begin van de finale geen enkele kopgroep te missen. "Dat was niet makkelijk", vertelt Vos. "Maar bij de eerste beklimming van de Montmartre kwam er een schifting door een valpartij en ik zat mee. Vanaf dat moment moest ik proberen om steeds de gunstigste situatie te creëren."
Kopvrouw Wiebes en luxehelper Demi Vollering zitten achter de valpartij en rijden daardoor achter de feiten aan. Ze proberen het gat met de kopgroep nog wel te dichten, maar die poging strandt. Zo is Vos toch weer de medaillehoop voor Nederland, maar Faulkner dwarsboomt het ultieme sprookje.
"Op de Spelen heb je altijd een rare wedstrijd, omdat de ploegen zo klein zijn", zegt Vollering. "Gezien de situatie in koers vandaag, moeten we er wat mij betreft heel trots op zijn dat Marianne nog voor goud rijdt. En uiteindelijk zilver pakt."
Vos is te veel een winnaar om meteen dolblij te zijn met de tweede plek. Maar na de huldiging komt ook bij haar steeds meer het besef dat ze zestien jaar na haar olympische debuut opnieuw iets bijzonders heeft gepresteerd. "De andere meiden zeiden net dat ik het heel goed gedaan heb. Dat was toch wel fijn om te horen."
Source: Nu.nl algemeen