Alle ogen waren gericht op het sterrenensemble uit Nederland in de wegrit van de Olympische Spelen. Zouden Lorena Wiebes, Marianne Vos en Demi Vollering in staat zijn het echec van Tokio te doen vergeten? Het werd weer zilver.
Met een uiterste jump gooide Marianne Vos zondag haar fiets op de Pont d’Iéna over de Seine nog naar voren, pal naast wereldkampioen Lotte Kopecky en de Hongaarse Blanka Vas. Het onderlinge verschil was miniem, het duurde even voordat de bevestiging kwam: het wiel van de Greatest of All Time passeerde als eerste de eindstreep.
Maar het was al niet meer voor de winst op de wegrit van de Olympische Spelen. Een kleine minuut eerder was Kristen Faulkner zegevierend over de finish gekomen. De 31-jarige Amerikaanse uit Alaska liet met nog 3,5 kilometer te gaan het drietal achter, kort nadat ze met Kopecky Vos en Vas had achterhaald. Die waren vervolgens niet meer in staat samen de achtervolging in te zetten.
Feitelijk is het een fraai resultaat. De erelijst van Vos blijft ook op haar 37ste maar groeien. Het voorseizoen was al sterk geweest, met onder meer winst in Omloop het Nieuwsblad en de Amstel Gold Race. Het zilver is haar tweede medaille op de weg tijdens de Spelen.
Over de auteur
Rob Gollin is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over wielrennen.
In 2012, in Londen, greep ze het goud door in de regen in een eindsprint twee medevluchters te kloppen. Op de baan won ze vier jaar eerder in Bejing al goud op de puntenkoers. Maar na de finish in Parijs waren de gevoelens over de uitslag gemengd. ‘Het is een plak, maar we gingen als Nederland voor goud. Dat is niet gelukt. Ik heb alles gegeven.’
Met deze ontknoping slaagde de op papier ijzersterke selectie er dan ook niet helemaal in de bittere nasmaak van het echec op de vorige Spelen in Tokio weg te spoelen. Toen slaagde Nederland er door miscommunicatie en onduidelijke rolverdeling niet in de wedstrijd in handen te nemen en won de onbekende Oostenrijkse Anna Kiesenhofer. Annemiek van Vleuten werd tweede, terwijl ze dacht dat ze het goud te pakken had.
Met harde afspraken en concrete toezeggingen probeerde bondscoach Loes Gunnewijk een herhaling te voorkomen. Lorena Wiebes werd aangewezen als kopvrouw, Vos en Demi Vollering, vorig jaar winnares van de Tour de France Femmes, zouden haar ondersteunen, maar als de wedstrijd erom vroeg, mochten ze ook voor eigen kans gaan. Alle denkbare scenario’s waren in de voorbereiding doorgenomen.
Maar die konden allemaal de prullenbak in, toen vlak voor de eerste klim op de Côte de la Butt de Montmartre de Zwitserse Elisa Chabbey en de Amerikaanse Chloé Dygert ten val kwamen en een groot deel van het peloton in de smalle straat werden opgehouden. Onder de benadeelden bevonden zich Wiebes en wereldkampioen Kopecky, de twee topfavorieten. Vos, die tot dan samen volgens afspraak met Vollering telkens alert had gereageerd op eerdere ontsnappingspogingen, ontsprong de dans.
De Belgische bleek als enige in staat vanuit de groep van gedupeerden naar de kop van de koers te rijden, gevormd door twaalf sterke rensters, onder wie drie Britten, Vos, Vas, de Italiaanse Longo Borghini en Faulkner. Daarachter nam Vollering Wiebes kilometerslang op sleeptouw, in de hoop het gat nog te dichten. Het mocht niet baten, ze kregen geen steun van andere landen, het verschil bleef hangen op zo’n 40 seconden.
Op zo’n 20 kilometer van de finish slaagden Vos en Vas weg te rijden uit de toen al uitdunnende kopgroep. Hun voorsprong van een halve minuut op Kopecky en Faulkner brokkelde snel af, toen ze voor de derde en laatste keer de klim naar de Sacré-Coeur op reden, en nabij het Louvre volgde de samensmelting. Toen Faulkner versnelde, keken Vos en Kopecky naar elkaar. ‘Je mag haar eigenlijk geen meter geven. Maar ik denk dat we allebei niet veel overschot hadden’, verklaarde Vos.
Maar ook de winnares had niet veel meer in de tank zitten. Pas ruim na de finish begon het echte juichen en kon Faulkner poseren met de Amerikaanse vlag om de schouders.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant