Toon de reactionaire griezels van deze wereld een vrouw die niet binnen het conservatieve plaatje van een vrouw past en ze zetten onmiddellijk een campagne op touw om diezelfde vrouw tot op het bot te vernederen.
Afgelopen week hadden de griezels het voorzien op Imane Khelif, een Algerijnse bokser die enorm harde klappen kan uitdelen. Engelse kinderboekenschrijver en oppergriezel J.K. Rowling vertelde op X dat ze geen vrouw zag in de oersterke Arabische atlete, maar ‘een man die een vrouw in elkaar slaat’. Gevolg: miljoenen van Rowlings mede-griezels haastten zich om Khelif aan stukken te scheuren.
Na zo’n volksgericht snap je weer iets beter waarom mensen die niet binnen de vastgeroeste opvattingen van sekse- en genderidentiteit passen daar liever niet teveel ruchtbaarheid aan geven. In het beste geval wacht hen ridiculisering, en in het ergste geval geweld.
Dat geldt bijvoorbeeld ook voor intersekse personen, mensen geboren met een variatie in dna, hormonen, uiterlijke geslachtskenmerken of geslachtsklieren. In de VPRO-documentaire Kiezen, snijden, zwijgen, afgelopen vrijdag te zien op NPO 3, wordt haast terloops vermeld dat van de naar schatting tachtigduizend intersekse personen in Nederland er slechts veertig ‘uit de kast’ zijn. Angst voor een hardvochtige buitenwereld is één reden voor dit zwijgen, maar ook zijn ze hun leven lang door de medische wereld geconditioneerd om hun intersekse-zijn geheim te houden.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
De documentaire volgt twee van die zeldzame intersekse personen die het na een jeugd vol schaamte en traumatiserende medische ingrepen aandurfden om de wereld te vertellen over hun biologische conditie. Marieke Schoutsen en Sharan Bala heten ze, twee jonge vrouwen die we ontmoeten terwijl ze stapels aan oude medische dossiers doornemen.
Schoutsen en Bala zijn nog het meest gevormd door de omerta die er heerste rondom hun intersekse-zijn. Als kind kregen ze de opdracht om dit geheim ten alle tijde te bewaken, zelfs oma mocht er niks van weten, anders zou oma ze weleens heel anders kunnen gaan behandelen.
Die geheimhouding was niet per se de keuze van ouders, leren Schoutsen en Bala aan tafel bij Margriet van Heesch, onderzoeker naar interseksevariatie. Die opdracht kregen ouders mee van de medische wereld, die in de jaren vijftig bedacht dat hiermee het sociaal stigma voor intersekse personen het beste vermeden kon worden.
De opgelegde zelfontkenning heeft diepe sporen nagelaten, vertelt Bala, bij wie als kind een ingedaalde teelbal werd verwijderd. ‘Ik mocht niet weten wie ik ben.(...) Dat kleine jongetje dat nooit heeft mogen bestaan.’
Schoutsen vertelt hoe ze zich door de zwijgplicht altijd een ‘alien’ heeft gevoeld. Seksualiteit en het bewaken van haar eigen grenzen werd hierdoor onnodig gecompliceerd.
Inmiddels durven beide vrouwen hier wel open over te zijn. Zelfs relaties en seksualiteit zijn voor Schoutsen een minder groot probleem. Maar pijn over dat ontkende deel van hun identiteit is er nog steeds. Alsof ze haar ‘halve leven’ heeft vergooid door hier bang voor te zijn, verzucht Schouten.
Een begrijpelijk, maar ook verdrietig inzicht. Het is niet niks om al die griezels met hun griezelige ideeën over vrouw-zijn te trotseren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant