De rubriek Beeldvormers onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt. Deze week: ‘het protest’ van Jennifer Aniston.
Jennifer Aniston is een van de bekendste personen ter wereld, al was het maar omdat ze als Rachel Green bevroren is in de tijd, voor altijd een van die twintigjarige Friends, dertig jaar na de eerste aflevering nog altijd een van de best bekeken series. Misschien dat we daarom zo opkeken van de foto’s die begin deze week in de tijdlijn van fotopersbureau Getty verschenen.
Te midden van een protesterende menigte werd Aniston (in witte blouse) spectaculair besmeurd met een plas olie. We hadden natuurlijk meteen naar het bijschrift moeten kijken, maar gingen op zoek naar berichten over deze halve aanslag. Waarom was dit nieuws niet eerder opgedoken? En kijk ook eens naar de visuele perfectie van een plas olie in mid-flight; vastgelegd vlak voordat die smetteloze blouse eraan ging.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, films, fotografie en populaire cultuur.
Maar dan het bijschrift: ‘New York, 28 juli. Jennifer Aniston aan het filmen op de set van The Morning Show.’ Het betreft hier een fictieve aanval op het personage Alex Levy, de anchorvrouw die ze in de populaire Apple-serie The Morning Show speelt. Waarvan dan afgelopen weekend kennelijk opnamen waren voor het vierde seizoen op de straten van Manhattan.
De foto, en vele anderen rondom deze scène, werd gemaakt door James Devaney, een fotograaf die zich, leren we van zijn website, specialiseert in celebrityfotografie. Hij weet kennelijk waar de beroemdheden opduiken en heeft de juiste telelenzen. Een gegarandeerde Jennifer-sighting, omdat ze ergens een scène aan het opnemen is, staat in de wereld van Devaney ongeveer gelijk aan de toestemming om zelf je geld te mogen drukken. Via Getty werden de foto’s over de hele wereld verspreid. En vervolgens vaak afgedrukt zonder enige context. ‘Jennifer Aniston wordt besmeurd op de set van The Morning Show’, kopte de tabloidkrant New York Post bij de foto. Niet helemaal onwaar, maar ook niet het hele verhaal.
Maar goed, heel even, zeg tien minuten, leek het alsof Jennifer Aniston, die zich over het algemeen in het apolitieke centrum van de Amerikaanse celebritycultuur bevindt, midden in het heetst van het maatschappelijk en activistisch debat was beland.
Het misverstand ontstond wellicht omdat ze zich vlak voor het weekend daadwerkelijk, via haar Instagram-account (45 miljoen volgers), met de Amerikaanse politiek had ingelaten. Ze reageerde op het fragment waarin de latere kandidaat voor het Republikeinse vicepresidentschap J.D. Vance in 2021 in het programma van de radicaal-rechtse Tucker Carlson de bizarre opmerking maakte dat de Verenigde Staten werden gerund door ‘miserabele kinderloze kattenvrouwen’. Met Vance in de nationale schijnwerpers deed het fragment weer de ronde als een solide bewijs dat hij niet alleen misogyn is, maar ook, in een politiek nieuw opgeladen omschrijving, ‘weird’.
‘Ik kan niet geloven dat dit komt van een potentiële vicepresident van de Verenigde Staten’, schreef Aniston op haar account. ‘Mr. Vance, ik bid dat uw dochter het geluk heeft dat ze kinderen kan krijgen. En dat ze niet als tweede optie een vruchtbaarheidsbehandeling hoeft te kiezen. Want die mogelijkheid willen jullie ook bij haar weghouden.’
Als een van de meest besproken, bekeken en beoordeelde vrouwen in de VS heeft Aniston zich haar hele carrière moeten verdedigen tegen verdachtmakingen over haar keuzes. Totdat ze in 2022 een interview gaf waarin ze haar jarenlange worsteling om kinderen te krijgen beschreef, niet als een cynische keuze in relaties en carrière, maar als een biologische realiteit.
Het feit dat Aniston zich voegde bij het koor van vrouwen dat zich liet horen over deze uitspraken van J.D. Vance werd nieuws op zich. Op cnn.com stonden bij de berichtgeving portretten van Jennifer Aniston en Taylor Swift (283 miljoen volgers op Instagram) naast elkaar. Maar het was niet Swift die zich had uitgesproken, het waren haar volgers, de Swifties, die het online voor hun idool (een kinderloze kattenvrouw immers) hadden opgenomen. De druk op Swift om zich politiek te laten horen en om een kandidaat te ondersteunen, is ongekend, alsof zij hoogstpersoonlijk de verantwoordelijkheid draagt om de duisternis te verjagen. Maar Swift neemt, voorlopig, de Dolly Parton-positie in: artiest voor alle mensen, onaangeraakt door de politiek.
Een dag na de oliefoto’s verplaatst de set van The Morning Show zich naar de monumentale trappen van The New York Public Library op 5th Avenue. Er staan tientallen foto’s op Getty, gemaakt door James Devaney met zijn telelens. Aniston speelt kennelijk een scène waarin ze bij het verlaten van een diner of gala telefonisch slecht nieuws krijgt. Ze moet huilen en slaat haar handen voor haar ogen. Gespeeld allemaal, maar we voelen met haar mee.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant