Ruim drie weken al is de gepensioneerde daklozenopvang-directeur Eduard Disch (79) in hongerstaking voor het Haagse kantoor van de IND. Hij wil dat in Nederland gewortelde kinderen zoals de Armeense Mikael niet langer worden uitgezet. ‘Ik ga hier niet weg tot er een kinderpardon komt.’
‘Hij is een held’, zegt de jonge vader. ‘Dat hij dit op deze hoge leeftijd doet.’ Met zijn vrouw en twee zoontjes - 2 en 8 jaar oud - is hij zaterdagmiddag vanuit een Leidse asielopvang naar het centrum van Den Haag is gekomen. Het gezin dat tot de statenloze Aziatische Rohingya-minderheid behoort, drentelt daar rond het object van hun diepe bewondering heen.
Dat is Eduard Disch. Met een beige zonnehoed op zit de 79-jarige Maastrichtenaar sinds 12 juli elke dag van 9 tot 5 uur op een blauw campingstoeltje voor het kantoor van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Sinds die dag ruim drie weken geleden heeft hij niets meer gegeten. Pas als Nederland stopt met het uitzetten van in Nederland gewortelde kinderen van afgewezen asielzoekers, zal hij zijn post verlaten, zegt hij op vastberaden toon.
‘Toen wij over deze man hoorden, wisten we dat we hem moesten bezoeken’, zegt de Rohingya-moeder - het gezin durft niet met hun naam in de krant. ‘Om ons heen zien we regelmatig dat kinderen die hier al een tijdje zijn, het land uit moeten. Ook wij vrezen voor de toekomst van onze zonen.’
De discussie over het uitzetten van in Nederland gewortelde kinderen laaide de afgelopen week op door een uitspraak van de Raad van State: de 11-jarige in Nederland geboren Mikael moet terug naar Armenië. Zijn moeder kwam in 2010 naar Nederland en bleef, ook toen haar asielaanvraag werd afgewezen. Vervolgens baarde ze hier een zoon die nog nooit in het land van zijn moeder is geweest.
Het gaat Disch niet alleen om de kinderen die de media halen. Maar vooral ook om die tientallen anonieme anderen in dezelfde situatie. Aan zijn wat waterige ogen is te zien dat hij enigszins verzwakt is, soms steunt hij even op het tentje naast zijn stoel. Ondertussen praat hij aan één stuk door, zijn toon is vriendelijk maar direct. ‘Het uitzetten van deze kinderen moet een halt toe worden geroepen.’
Tot zijn pensioen werkte Disch in de daklozenopvang. Daar kwam hij in contact met een aantal afgewezen asielzoekers en hun kinderen. Hij brak toen hij op 11 juli op het jeugdjournaal een item zag over de 13-jarige Ariana, die terug moest naar Oezbekistan. ‘Hoe zij haar situatie verwoordde, dat vond ik groots.’ Daarna stapte hij pardoes op de trein naar Den Haag.
Geen flauw idee had hij waar hij zou gaan slapen. Maar al op de eerste dag van zijn actie kreeg hij spontaan een slaapplaats aangeboden van een voorbijganger. Inmiddels is er een app-groep van ruim twintig personen die met een strak rooster regelen dat hij elke avond terecht kan bij een gastgezin. Ook hebben ze een dokter gevraagd om hem dagelijks te bezoeken. ‘Onze groep is niets officieels, gewoon wat Hagenezen die zelf geen actie voeren maar zo toch een beetje meedoen’, legt Neo de Bono uit, een van zijn steunpilaren die langs loopt om te kijken hoe het met hem gaat.
Regelmatig spreken voorbijgangers Disch aan. Of ze maken foto’s van hem met zijn actiebord waarop het aantal dagen van zijn hongerstaking nauwkeurig wordt bijgehouden - 23 inmiddels. Hij is de aanspraak gewend. ‘Sommigen zijn echt kwaad en staan hier te schelden op het beleid. Anderen zijn berustend.’
Over de auteur
Charlotte Huisman is verslaggever van de Volkskrant en schrijft onder meer over jeugdzorg en de nasleep van de toeslagenaffaire
Liesbeth Bolle en haar 39-jarige zoon Youri komen hem een pak ijskoffie brengen. Zij vertellen hem dat zij de hele week al tegen elkaar zeiden: ‘We moeten naar die meneer toe’. ‘Ik zit vaak te huilen bij de tv en voel me dan machteloos’, zegt Bolle tegen Disch. Die pakt haar hand. ‘Je bent niet krachteloos.’
Niet alleen fysiek begint hij de gevolgen van de hongerstaking te voelen, hij wordt ook steeds emotioneler, merkt Disch. Als Safi van de stomerij tegenover naar hem toe komt om hem een hug te geven, bijvoorbeeld.
De dokter die hem dagelijks bezoekt gaat hem ook vertellen wanneer de grens is bereikt: dat het risico op blijvende schade aan zijn organen te groot wordt. Dan stopt hij. ‘Daar ben ik nog niet.’ Maar hij heeft de leiding van de IND ook al gewaarschuwd dat ze nog niet van hem af zijn met het einde van zijn hongerstaking. Ook daarna zal hij elke dag blijven komen. ‘Tot de overheid zegt: ‘De boodschap is begrepen, er komt een onmiddellijk kinderpardon.’
Natuurlijk beginnen veel voorbijgangers tegen hem ook over de huidige politieke realiteit waarin het nieuwe kabinet ‘het strengste migratiebeleid ooit’ belooft. ‘Laat je niet leiden door pessimisme. Als je niets doet, gebeurt er ook niets’, zegt hij dan.
Anderen zeggen tegen hem dat Nederland vol is. Ze beginnen over de ouders van deze kinderen die niet altijd uit een onveilig land komen en vaak procedure op procedure beginnen nadat hun asielverzoek is afgewezen. ‘Ik hou de discussie respectvol’, zegt Disch. ‘Ik zeg: Ik ga u niet tegenspreken. Maar kinderen mogen niet de dupe worden van het handelen van volwassenen. Dan zitten we vaak al gauw op één lijn.’
Liesbeth Bolle en haar zoon horen het met een brede glimlach aan. ‘Ik krijg alleen maar meer respect voor u dat u uw geduld zo bewaart.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant