De olympische geschiedenis barst van de bijzondere verhalen. Elke dag vertellen we er eentje. Vandaag: de blessure van atleet Derek Redmond op de Spelen van Barcelona in 1992.
Hij hóórde het voordat hij het voelde. Een knappend elastiekje. Even dacht Derek Redmond dat het geluid van de tribunes kwam, tot een gemene pijnscheut zijn rechterhamstring trof. De Britse 400 meterloper zakte ineen. Zijn gedachten schoten alle kanten op.
In de series had Redmond nog de beste tijd op de klokken gezet. De snelste van alle 68 deelnemers. Een medaille gloorde. Het zou de perfecte revanche zijn voor vier jaar eerder in Seoel, toen een onwillige achillespees zijn olympische droom had gedwarsboomd.
Redmond zat gepijnigd op zijn hurken. De zeven andere deelnemers in de halve finale van de 400 meter snelden bij hem vandaan. 'Ik kan ze nog bijhalen!' Weer zo'n vreemde gedachte. Hij kwam overeind en hervatte zijn race. Lopen was niet meer mogelijk. Dan maar hinkelen.
De atletiekcarrière van Redmond eindigde daar, op die zomerse maandag in Barcelona. Tegenwoordig geeft hij motivatiespeeches en duikt hij soms op in spelshows. In 2022 maakte Redmond wereldkundig dat zijn vader op 81-jarige leeftijd was overleden. Dat nieuws haalde de internationale media.
Vader Jim twijfelde geen moment toen hij zijn zoon op de atletiekbaan van Barcelona zag strompelen. Hij stormde de tribunes af en hielp zijn huilende kind naar de finish. Spaanse officials werden weggewuifd als lastige horzels. Dat beeld beklijfde: in 2012 zou pa Redmond als beloning de olympische vlam dragen.
Het duurde anderhalf jaar en zeven operaties voor de gescheurde hamstring van Derek Redmond weer normaal functioneerde. De arts zei dat hij nooit meer voor zijn land zou uitkomen, maar daar dacht de sportman anders over. Hij ging basketballen en schopte het tot de Engelse ploeg. De betreffende chirurg ontving een gesigneerde foto.
Source: Nu.nl algemeen