Het Nederlandse team op de gemengde estafette leek de afgelopen jaren wel vervloekt. Tot zaterdag bij de Olympische Spelen in Parijs ineens alles klopte. En Femke Bol met een historische eindsprint de gouden medaille veiligstelde.
Kaylyn Brown is een paar seconden voor de finish van de olympische finale van de 4x400 meter mixed de enige persoon in het immense Stade de France die nog niet weet wat er gaat gebeuren.
De Amerikaanse slotloopster ligt op kop. Maar achter haar komt een oranje wervelwind die niet meer te stoppen is. Bol heeft België en Groot-Brittannië al ingehaald. En iedereen in het stadion ziet dat het onvermijdelijk is dat de Nederlandse ook Brown nog gaat passeren.
Isaya Klein Ikkink, die als derde loper het stokje aan Bol heeft overgegeven, kan alleen maar kijken, schreeuwen en dromen. Lieke Klaver wil niet afwachten. De tweede Nederlandse loopster probeert Bol met wilde armgebaren over de streep te trekken.
"Ik maakte mezelf zo groot mogelijk, zodat Femke me kon zien en naar me toe zou rennen", vertelt Klaver. "In de hoop dat het haar op de een of andere manier kracht zou geven."
Bol ziet haar ploeggenoot. Zoals ze een jaar geleden bij de WK-finale in Boedapest tijdens haar eindsprint Liemarvin Bonevacia zag staan. Toen ging het mis; Bol struikelde vlak voor de streep, waardoor de Verenigde Staten wereldkampioen werden en Nederland niks had. Nu blijft ze staan.
"Ik heb mijn boosheid van Boedapest gebruikt", zegt de wereldkampioene op de 400 meter horden. "Ik dacht alleen maar: blijven gaan. Jagen. En nu zijn we olympisch kampioen. Dat is echt bizar voor een klein land als Nederland."
Bol is een groot fan van de estafettes. Maar toch twijfelde ze de afgelopen maanden of ze de gemengde 4x400 meter moest opnemen in haar olympische programma. Goud winnen op de 400 meter horden is haar belangrijkste doel in Parijs. En een avondje extra rust klonk niet slecht.
Er was nog een reden voor haar twijfels. "We hebben onszelf zó vaak teleurgesteld in de mixed", vertelt Bol. "Ik moest er dus echt goed over nadenken of ik dit nummer dit seizoen wilde lopen."
Het is niet alleen de val van Boedapest. Bij de Olympische Spelen van Tokio in 2021 eindigde Nederland als vierde, op veertien honderdsten van het brons. Een jaar later kwam de ploeg in Eugene 0,08 seconden tekort voor de wereldtitel. En bij de EK van twee maanden geleden was er brons, terwijl Bonevacia, Klaver, Klein Ikkink en Bol startten als topfavoriet.
Bol verzuchtte na die EK-finale in Rome dat Nederland "meer een haatverhouding dan een haat-liefdeverhouding". Toch was ze zaterdagavond gewoon de slotloopster van de Nederlandse ploeg.
"We hebben zo'n sterke ploeg en zijn geen opgevers. Daarom wilde ik er gewoon voor gaan", zegt ze. "Ik ben zó ontzettend trots hoe we dit als team hebben gedaan op het allerbelangrijkste moment."
Toen Eugene Omalla zaterdagochtend wakker werd en zijn teamgenoten zag, wist hij dat er iets speciaal ging gebeuren. "We zeiden tegen elkaar: er ligt vanavond goud, zilver en brons klaar", vertelt de startloper. "En we gaan niet voor het zilver en brons."
De 23-jarige Omalla is pas een paar maanden onderdeel van het estafetteteam. De sprinter is geboren in Zoetermeer, maar op zijn zevende verhuisde hij naar Oeganda, het land van zijn vader. In april kreeg hij toestemming om voor Nederland uit te komen.
"Drie maanden geleden wist ik niet dat ik in het oranje op de Spelen zou staan", zegt Omalla. "En nu heb ik goud. Het is echt te gek."
De voormalig Afrikaans recordhouder op de 400 meter indoor bleef zaterdag koel in zijn eerste olympische finale. "Dat komt door geweldige coaching, mijn geweldige teamgenoten en door God. Door die drie dingen kan ik niet anders dan kalm zijn."
Omalla voelt zich vanaf het eerste moment thuis bij de Nederlandse ploeg. "Ook buiten de baan is er een geweldige chemie in deze ploeg. Dit is meer dan een atletiekteam. Het voelt als familie."
Die familie kreeg vorige week een flinke tik te verweken. Routinier, aanjager en kopman Liemarvin Bonevacia liep een hamstringblessure op en moest een streep door de Spelen zetten.
"Natuurlijk was dat moeilijk", vertelt Omalla. "Maar Liemarvin was vandaag alsnog heel belangrijk voor ons. Vlak voor de race gaf hij me nog advies. Wat dat was? Dat is een geheim, want misschien komt het de komende jaren nog een keer van pas."
Bonevacia viert de olympische titel zaterdagavond in de hoek van het stadion waar de NOS-camera staat. Als Bol als eerste over de finish komt, schreeuwt hij de longen uit zijn lijf. Een paar meter lager legt Klaver haar handen vol ongeloof op haar hoofd.
"Dit slaat echt nergens op", zegt ze. "Ik had gehoopt op een medaille, maar nu is het goud en ben ik de gelukkigste vrouw op aarde. Na al die wedstrijden in de mixed waarin we het verkeerd deden wilden we dit. We wilden één keer winnen."
Source: Nu.nl algemeen