‘Lost Boys & Fairies’ is een geestig, hartverscheurend en toch ook hoopgevend drama over adoptie

Het driedelige melodrama vertelt een verhaal dat we niet eerder hoorden. In een taal die verder weinig klinkt op televisie.

De Welshe schrijver, scenarist, performer en vertaler Dafydd – roepnaam Daf – James heeft samen met zijn echtgenoot drie kinderen geadopteerd. Hij kent alle routes door het adoptielandschap in Wales en hij heeft zijn ervaringen verwerkt in de driedelige dramaserie Lost Boys & Fairies, dat voortdurend weet te verrassen en ontroeren.

Het is niet een grauwe tocht langs homofobe instellingen, waar je je misschien van tevoren schrap voor zet als kijker. Lost Boys & Fairies is een kleurrijk, muzikaal, geestig, hartverscheurend en uiteindelijk hoopgevend drama, deels in een taal waarin het lastig is als niet-spreker ook maar enige houvast in te vinden. Dat maakt de emoties er overigens bepaald niet minder om.

Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, films fotografie en populaire cultuur.

In Lost Boys & Fairies volgen we het stel Andy (Fra Fee) en Gabriel (Sion Daniel Young). Andy is een accountant en Gabriel heeft een muzikale drag-act in nachtclub Neverland in Cardiff, waarbij het helpt dat acteur Sion Daniel Young een zangstem heeft die door je ziel kerft.

Zijn optredens, in het Engels, zijn treffende intermezzo’s in het verhaal dat hier wordt verteld. Voor Gabriel is Welsh ook de taal van zijn vader, die hem al zijn levenskeuzen heeft verweten.

Auditie doen

Als Andy en Gabriel zich op het adoptiepad begeven, komen ze in de administratieve molen terecht, waarbij ze om te beginnen auditie moeten doen bij sociaal werker Jackie (de geweldige Elisabeth Berrington). Het feit dat hun hele leven nu onder een loep ligt, is een onverwacht bijeffect voor de mannen, die wellicht naïef dachten dat hun stabiele relatie én de kinderwens al genoeg waren voor groen licht in het adoptieverzoek.

Vooral Gabriel moet diep gaan, als zijn problematische relatie met zijn vader, zijn verdriet over zijn vroeg gestorven moeder en een eerdere drugsverslaving opeens weer centraal komen te staan in een leven waarin hij deze sores zorgvuldig dacht te hebben afgedekt.

Het type adoptie dat in de serie centraal staat, gaat over jonge kinderen die al een tik van het leven hebben opgelopen, omdat ze door sociaal werkers zijn weggehaald uit onveilige thuissituaties. Gabriel lijkt van tevoren zeker over het feit dat hij alleen een meisje wil, vooral, begrijpen we steeds beter, omdat hij op geen enkele manier in een soort afspiegeling van de moeizame verhouding met zijn eigen vader terecht wil komen.

Frontale aanval

Maar dan ontmoet het stel de 7-jarige Jake (Leo Harris) en voor Andy is er eigenlijk meteen geen weg terug meer; een niet uit te wissen gevoel dat de relatie tussen de mannen gelijk onder druk zet. En dan gooit maker Daf James er nog een wending in die het kleed onder de kijker vandaan trekt, alsof deze serie al niet een voortdurende frontale aanval op onze emotionele weerstand is. Toch dekt het woord ‘hoopvol’ de lading het best.

Wist u overigens dat mabwysiad het Welshe woord voor ‘adoptie’ is?