Karolien Florijn werd zaterdag in Parijs het derde lid van haar familie met een olympische roeititel. Vader Ronald en broer Finn, de andere gouden Florijns, durfden zoals gebruikelijk niet te kijken naar de race van Karolien.
Finn Florijn staat op een trap achter de grote tribune naast de finish van de roeibaan in Vaires-sur-Marne. De stoeltjes blokkeren zijn zicht op de finale van de vrouwenskiffs. Hij ziet dus niet dat zijn zus Karolien vooraan ligt. Of dat het verschil met de nummer twee, titelverdedigster Emma Twigg uit Nieuw-Zeeland, kleiner is dan verwacht.
"Ik kon het niet aan, vond het te spannend om te kijken", zegt Finn even later met een grote glimlach. "Mijn vriendin stond boven op de tribune en gaf me seintjes over hoe het ging. Dus af en toe zag ik een duimpje omhoog. Daarna keek ik snel weer weg en begon ik te ijsberen. Ik heb alleen de laatste 50 meter met mijn eigen ogen gezien."
Dat is altijd nog meer dan vader Ronald. De tweevoudig olympisch roeikampioen (1988 en 1996) bekijkt de races van zijn kinderen nooit live. Te veel spanning. Als Karolien zaterdagochtend even voor 10.30 uur als eerste over de finish komt, zit Ronald ergens in Amsterdam in een auto.
"Ik heb hem net nog proberen te bellen, maar hij nam niet op", zegt Finn vlak na de finale. "Ik weet niet of hij al weet dat Karolien goud heeft. Maar hij krijgt het ongetwijfeld snel te horen. En dan zal hij erg opgelucht zijn."
Twee generaties Florijn bezorgen Nederland al bijna veertig jaar het ene roeisucces na het andere. Juist ook op de Spelen, het toernooi waarbij de spanning het hoogst is. Maar naar races van elkaar kijken, lukt niet. "Gek hè", zegt Finn lachend. "Ik kijk heel graag naar andere sporten, zeker als Nederland wint. Maar dit, een race van mijn zus, is net iets te dichtbij voor mij."
Niemand kan ontkennen dat Karolien Florijn de juiste genen heeft voor een roeitopper. Vader Ronald is een van de succesvolste Nederlandse roeiers ooit. Moeder Antje Rehaag werd in 1994 namens Duitsland wereldkampioen in de acht.
Karolien heeft desondanks nooit de druk gevoeld om in de voetsporen van haar ouders te treden. "Ze hebben mij en mijn broertjes altijd alle vrijheid gegeven om onze eigen weg te behandelen", zegt de 26-jarige Zuid-Hollandse. "Dat vind ik heel prettig."
Die weg voerde Karolien toch haast onvermijdelijk naar het toproeien. Drie jaar geleden pakte ze in Tokio bij haar olympische debuut zilver in de vier zonder, samen met Ellen Hogerwerf, Ymkje Clevering en Veronique Meester. Daarna stapte ze over in de skiff, een eenpersoonsboot, en dat bleek een gouden zet.
Karolien won in drie jaar alle 33 races waar ze aan start verscheen. Dat leverde twee Europese titels, twee wereldtitels en nu ook één olympische titel op. Volgens Eelco Meenhorst, de hoofdcoach van de Nederlandse roeiploeg, komt die bijzondere zegereeks door veel meer dan alleen gunstige genen.
"Er zijn heel veel talentvolle atleten. Dus waar wordt uiteindelijk het verschil gemaakt? Dat is in het hoofd. Hoe graag je iets wil", zegt Meenhorst in gesprek met NU.nl. "Er zijn heel weinig mensen die er écht alles aan willen doen hun hoogste niveau te halen. Dat talent heeft Karolien. Ze maakt constant de juiste keuzes voor haar sport, zonder concessies te doen. Dat maakt haar uniek."
Karolien Florijn schrijft op haar hand altijd het schema van een wedstrijddag. Hoe laat vertrekt de bus naar de baan? Hoe laat begint de warming-up? Hoe laat is de race? "Anders moet ik om de drie minuten op mijn telefoon kijken", zegt ze. "Het geeft me rust als de tijden op mijn hand staan."
Natuurlijk voelt Karolien deze week de druk in Parijs. Door haar lange zegereeks kan ze eigenlijk alleen maar verliezen. Toch slaapt ze uitstekend in de nacht van vrijdag op zaterdag.
"Mijn beste nacht tot nu toe deze Spelen", vertelt ze. "Ik had een boekje gekregen van Dieuwke Fetter (de stuurvrouw van de Holland acht, red.). Het ging over Uitgeest en daar was echt geen bal aan. Maar het waren letters die ik kon lezen, dus dat was prima."
's Ochtends vergeet Karolien toch nog een paar dingen, ondanks het spiekbriefje op haar hand. "Ik heb mijn paracetamol niet ingenomen voor de race. En ik had eerst mijn Speedcoach (de snelheidsmeter die in haar boot ligt) niet meegenomen. Daar ben ik toch maar even voor terug gerend." Lachend: "Dat zal toch een beetje de olympische stress geweest zijn."
Na haar overwinning in het Stade Nautique de Vaires-sur-Marne komt al die stress eruit als ze haar oudere broer ziet. Finn pakte drie dagen eerder al zijn eerste olympische titel, met de mannen van de dubbelvier. Nu omhelst hij zijn zus, die huilt en lacht tegelijk.
"Dit is fucking vet", zegt Finn. Meer woorden zijn niet nodig.
Source: Nu.nl algemeen