Manon Veenstra kon jarenlang niemand vinden die in haar geloofde. De BMX'ster koos haar eigen weg en werkte bij de McDonald's en in een bejaardentehuis om haar carrière te bekostigen. Nu is ze plots de succesvolste vrouwelijke BMX'ster van Nederland.
Vlak voor de medailleceremonie met Veenstra op het tweede treetje van het podium vertelt coach Matt Cameron vrijdagavond over zijn eerste kennismaking met de Nederlandse. "Haar eerste resultaten waren vreselijk. Vooral haar start", zegt hij.
Kort voor die ontmoeting in 2017 pakt Veenstra de telefoon. Ze is dan net achttien jaar. Ze zit in Nederland op een dood spoor. Er is niemand die in haar gelooft. Veenstra heeft haar research gedaan en denkt dat Cameron haar beter kan maken.
Verder kent Veenstra de Nieuw-Zeelandse coach op dat moment niet. Andersom is dat ook het geval. "Ze belde me opeens op. Ik kende haar eigenlijk niet", vertelt Cameron. "Ze wist wel veel van mij en wilde onder mij trainen."
Cameron kan de bravoure van de jonge Veenstra wel waarderen. Dat haar eerste resultaten op de BMX-baan tegenvallen, is geen reden om haar weg te sturen. "Ik houd wel van een uitdaging", zegt Cameron.
De inmiddels 26-jarige Veenstra moet wel nog even haar ouders overtuigen dat het een goed idee is om naar Nieuw-Zeeland te gaan. Aan de andere kant van de wereld, in Cambridge, traint Cameron meerdere BMX'ers. Aan videobegeleiding doet de Nieuw-Zeelander niet.
"Ik kwam in ieder geval met het goede argument dat ik achttien was en het zelf mocht bepalen", zegt Veenstra met een lach. Ze had zich op elke vraag van haar ouders voorbereid. "Elk argument dat tegen me gebruikt kon worden, kon ik zo weerleggen."
Zeven jaar later is Nieuw-Zeeland haar vaste plek om in de winter te trainen. Alleen in de periode van de corona-pandemie kon dat niet. Toen week ze uit naar Frankrijk, Saint-Étienne om precies te zijn.
Veenstra gebruikte haar spaarzame tijd buiten de BMX-sessies voor bijbaantjes. Ze verdiende met haar sport niet genoeg. Pas sinds twee jaar heeft Veenstra een A-status bij NOC*NSF, waardoor ze zich volledig op haar sport kan richten.
"Ik ben met mijn laatste euro's naar Nieuw-Zeeland gegaan", vertelt ze. Om de vliegtickets naar Nieuw-Zeeland en de trainingen van Cameron te bekostigen, had Veenstra bijbaantjes in de ouderen- en dementerendenzorg.
In Frankrijk ging ze zelfs aan het werk bij de McDonald's. "Dat was zo'n beetje het enige dat ik kon krijgen met mijn: je parle un petit peu français. Daar heb ik mezelf een beetje in gebonjourd."
Het moed dat Veenstra in haar leven zo ver bracht, is vrijdag ook zichtbaar in het Saint-Quentin-en-Yvelines BMX Stadion. Na een moeizame start zet ze in de eerste bocht een risicovolle inhaalactie in. Het levert haar de tweede plek op. "Het moet met 100 procent inzet. Als je het met 90 procent doet, lukt het niet."
De medaille van Veenstra is er in alle opzichten één van nooit opgeven. Vorig najaar kreeg ze een hernia. "Ik kon niet staan, niet lopen, niet koken, niks. Op dat moment moest ik bijna verzorgd worden", zegt ze. Juist in die periode had Veenstra de aansluiting met de wereldtop gevonden.
"Het is heus niet dat ik het wilde op dat moment, maar het is wel wat ik nodig had. Ook om even perspectief te zien", vertelt ze. In dezelfde periode overleed haar vaste chiropractor, met wie ze een nauwe band had. "Sindsdien leef ik echt met het motto: je weet nooit wat morgen brengt. Dus doe het nu."
Met de medaille om haar nek schieten haar emoties alle kanten op. Veenstra wil haar succes graag delen met haar familie én coach Cameron. Met een lach: "Maar die uitspraken over de eerste ontmoeting tussen Matt en mij. Daar moet ik het nog wel even met hem over hebben."
Source: Nu.nl algemeen