Alsof er een vloek op rust: weer werd een brug in Groningen aangevaren door een onoplettende schipper. Pieterpadlopers vinden hun omweg wel, maar voor de scheepvaart is dat nog niet zo eenvoudig.
Nee, toen de vriendinnen Cora Arts en Iris Heusschen vanmorgen vertrokken van de camping in Winsum voor de tweede etappe van het Pieterpad, waarschuwde niemand hen. Voorbij Garnwerd zagen ze wel een bord, dat het verkeer bij de Wierumerschouw was gestremd. ‘Maar er stond niet bij hoe we wel moesten lopen, dus we dachten: we zien wel.’
De dertigers laten zich leiden door hetzelfde routeboekje waarmee Heusschens moeder de befaamde langeafstandswandeling bijna twintig jaar geleden liep. Op papier staat voor vandaag 18 kilometer. Daar komt zeker 1 kilometer bij, nu ze rechtsomkeert moeten maken. Ze malen er niet om. Arts: ‘Wandelen is ook: vertragen en zien wat er op je pad komt.’
Over de auteur
Jurre van den Berg is regioverslaggever van de Volkskrant in Noord-Nederland.
‘Schouw’ verwijst naar een kleine boot die vroeger dienstdeed als voetveer. Maar van het Reitdiep oversteken is bij Wierumerschouw geen sprake. Zondag ramde een motorboot de brug. Die wordt nu met spanbanden op z’n plek gehouden. Afzethekwerk en -lint maken duidelijk: geen overgang.
De brug is dermate ontwricht dat het brugdek er uitgetakeld moet worden voor reparatie. De hoop was aanvankelijk dat de operatie nog deze week van start kon gaan, maar dat lukte niet. Op de oostelijke oever van het Reitdiep staat woensdag weliswaar een grote kraan, maar die is volgens een woordvoerder van de provincie Groningen (de beheerder van de brug) enkel bedoeld om een ‘hijsplan’ te maken. Wanneer het scheepvaartverkeer weer onder de brug door kan, durft ze niet te zeggen. ‘Het wordt een flinke klus.’
Voorlopig heeft een jonge zwemmer het rijk alleen. Een Duits echtpaar heeft het nieuws – dat via borden en marifoonverkeer wordt gecommuniceerd – toch niet meegekregen en strandt met hun gemotoriseerde jacht. ‘Kapot? Nee toch! Hoe komen we dan thuis?’ Pardoes springt ook nog hun hond van boord.
Minder rouwig om de situatie is Marijke Oosting, die aan de andere oever pal naast de brug woont. In elk geval voorlopig is ze verlost van het geronk van landbouwvoertuigen en motorclubs – niet voor niets legden de leden van het Groningse kunstenaarsgenootschap De Ploeg het pittoreske Reitdiepdal graag vast. ‘De brug kan ook flink herrie maken. Ik vind het wel lekker rustig zo.’
Net als de Pieterpadlopers is het voor Oosting slechts een stukje om, op de fiets richting Groningen. Maar haar buren zijn er een stuk chagrijniger over, zegt ze er meteen bij. ‘Het is een noodzakelijke brug. En dit is nu al de zoveelste keer dat het mis gaat.’
Het is alsof er een vloek op rust. RTV Noord turfde dat het sinds het jaar 2000 de 36ste keer is dat een Groningse brug is aangevaren. ‘Ongelooflijk toch?’, zegt Oosting. Achter het raam naast haar voordeur hangt een flyer: Brug T’rug. Die actie kwam op touw nadat de Paddepoelsterbrug, enkele kilometers verderop, in 2018 onherstelbaar werd beschadigd. Nog steeds is er geen alternatief.
Net als toen lijkt in dit geval een ‘menselijke inschattingsfout’ van de schipper de oorzaak van de aanvaring, zegt de woordvoerder van de provincie Groningen. Tegen ooggetuigen zou de schipper hebben gezegd dat hij normaal gesproken wél onder de brug door kon. Mogelijk staat het water iets hoger, vanwege de afvoer van regenwater vanuit Drenthe.
‘De omleidingen voor het wegverkeer zijn te overzien, maar altijd vervelend’, zegt de woordvoerder. Pas echt vervelend is het voor de scheepvaart, blijkt enkele kilometers stroomopwaarts in Garnwerd. ‘Een auto rijdt om, met een zeilboot gaat dat niet’, zegt havenmeester George van der Kooi. Dit deel van het Reitdiep is onderdeel van de zogeheten staandemastroute.
De havenmeester baalt bovendien van het gebrek aan aanwas, nu de jachthaven vanuit Groningen onbereikbaar is geworden. Nu liggen er zo’n vijftien boten in de jachthaven, terwijl dat er op een goede zomerdag wel dertig zijn. En vanuit Zoutkamp bezien, loopt de route nu dood bij Wierumerschouw.
‘De eersten zijn vanmorgen alweer omgekeerd’, zegt Van der Kooi. Al zijn er altijd passanten die het er op wagen, ondanks de gele borden die niets aan onduidelijkheid over laten: ‘vaarweg gestremd’. ‘Kijk, die twee Belgen’, wijst de havenmeester naar twee jachtjes die terugkeren. ‘Toch eigenwijs geweest.’
Zeker zes boten in de jachthaven liggen voor pampus, zegt hij, in afwachting van de demontage van het brugdek. ‘Vakantiegangers moeten op een gegeven moment ook naar huis.’
Een Duits echtpaar, dat al voor het vierde jaar in Garnwerd aanmeert met hun deftige Linssen 380 (‘een Nederlandse Mercedes’), maakt zich er niet druk om. Ze hebben een alternatieve route uitgestippeld voor hun Jeanne d’Arc: terug naar het Lauwersmeer, en dan via Dokkum en Burgum. Zo’n 100 kilometer om. Maar, lacht de gepensioneerde schipper: ‘Wir haben immer Ferien.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant