Israël maakt zich op voor de wraak van Iran na de moord op Hamas-leider Ismail Haniyeh in Teheran. De grote Iraanse aanval in april op Israël, ook toen als represaille, was niet bepaald een militair succes. Is Iran wel in staat om de Israëliërs pijn te doen?
Israël bereidt zich voor op ‘moeilijke dagen’, aldus de Israëlische premier Benjamin Netanyahu donderdag, een dag nadat de Iraanse geestelijk leider Ali Khamenei wraak had gezworen voor de liquidatie van Hamas-leider Ismail Haniyeh op Iraans grondgebied. Khamenei zou zelfs al de opdracht gegeven voor een directe aanval op Israël.
‘Wij zijn voorbereid op elk scenario’, aldus Netanyahu. Maar als het Iran dit keer menens is, zal het beter voor de dag moeten komen dan in april. Toen viel Teheran voor het eerst Israël aan, als antwoord op een Israëlisch bombardement van het Iraanse consulaat in Damascus. Daarbij kwamen hoge Iraanse officieren om het leven. Vrijwel alle van de naar schatting 350 raketten en drones die Iran daarop naar Israël stuurde, werden neergehaald of stortten voortijdig neer. ‘Een spectaculaire mislukking’, aldus CIA-directeur William Burns.
Over de auteurStieven Ramdharie is nieuwsverslaggever van de Volkskrant met defensie als belangrijkste specialisme.
De Amerikaanse minister van Defensie, Lloyd Austin, was ook niet onder de indruk de Iraanse wapens. ‘Ze zouden de effectiviteit van hun wapens en hun planning in twijfel moeten trekken’, sneerde Austin.
Israël weet echter dat Iran in april militair lang niet alles uit de kast haalde om de dood te vergelden van de Iraanse officieren. Uit de opzet van de Iraanse aanval bleek dat Teheran wilde dat het een beperkte actie bleef, die niet zou leiden tot een grotere militaire confrontatie met Israël.
Zo werd de drone- en raketaanval bijvoorbeeld ontdaan van een belangrijke voorwaarde voor succes: verrassing. Turkse, Jordaanse en Iraakse functionarissen bevestigden dat Iran de drie landen daags voor de operatie had gewaarschuwd dat die ophanden was. En in plaats van een grote aanval in één keer om de Israëlische luchtverdediging te overweldigen, werd gekozen voor een trage operatie in fasen.
Eerst werden zo’n 170 stuks van de langzame Shahed-kamikazedrones afgevuurd die meer dan duizend kilometer moesten afleggen. Israël en de Amerikaanse, Britse, Franse en Jordaanse luchtmacht, die de Israëliërs te hulp kwamen, konden de drones op hun radar van grote afstand zien aankomen. Na een uur lanceerde de Iraanse Revolutionaire Garde een tweede aanvalsgolf met meer dan 120 ballistische raketten en 30 kruisraketten.
Alle drones en kruisraketten werden neergehaald nog voor ze Israël konden bereiken. De ballistische raketten die het Israëlische luchtruim binnendrongen, werden vrijwel allemaal vernietigd door onder andere het Arrow-luchtverdedigingssysteem. Slechts een handvol ballistische raketten kwam terecht op een luchtmachtbasis, maar die richtten geen grote schade aan. Ook vielen er geen doden.
Opmerkelijk is ook dat Iran niet zijn modernste raketten inzette. ‘Als Iran had geprobeerd om Israël echt flink pijn te doen, dan zou het veel meer snellere en meer nauwkeurige ballistische raketten hebben ingezet, waardoor Israël heel weinig tijd zou hebben gehad om zich voor te bereiden en te reageren’, aldus Sanam Vakil en Bilal Saab van de Britse denktank Chatham House in een analyse.
‘Het zou ook de aanzienlijke gevechtskracht van zijn regionale bondgenoten, met name het capabele Hezbollah, in zijn operatie hebben geïntegreerd’, betoogt het tweetal. ‘Hierdoor zou het een echt conflict op meerdere fronten en een nachtmerrie voor Israël zijn geworden.’
Iran beseft nu dat de afschrikking, die het de afgelopen jaren heeft opgebouwd met zijn enorme wapenarsenaal, door de aanval in april een forse deuk heeft opgelopen. De grote vraag is of Teheran nu de Revolutionaire Garde toestemming geeft om echt een harde militaire klap uit te delen. Eventueel samen met Hezbollah, dat met de dodelijk aanval op de Golanhoogvlakte heeft laten zien dat het Israël flink kan treffen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant