Marloes Oldenburg (rechts op de foto) lag twee jaar geleden bewegingloos in een ziekenhuisbed, nadat ze bij een mountainbikeongeluk haar nek had gebroken. Donderdag werd de 36-jarige roeister samen met Benthe Boonstra, Hermijntje Drenth en Tinka Offereins olympisch kampioen.
Met haar laatste krachten hijst Oldenburg zich tien minuten na de gouden race van de Nederlandse vier zonder de trap van de perstribune naast de olympische roeibaan op. Uitgeput valt ze in de armen van haar man Rogier Blink, die het niet droog houdt.
"Het was heerlijk om Rogier zo emotioneel te zien", zegt Oldenburg na de huldiging met een grote glimlach. "Ik besefte opeens hoeveel het andere mensen doet dat wij hier gewonnen hebben. Ik zag zelfs mijn vader de hele tijd zijn tranen weggeven op de tribune. Nou, die huilt nóóit."
Een olympische titel is al speciaal genoeg. Maar achter de gouden medaille van Oldenburg in Parijs schuilt wel een heel bijzonder verhaal. In het najaar van 2022 liep de Groningse tijdens een vakantie in Oostenrijk twee gebroken nekwervels en een beschadigde halsslagader op toen ze viel met haar mountainbike.
"Ik denk niet vaak meer aan die val. En ik ben meestal vrij nuchter", vertelt Oldenburg. "Maar ik verwacht dat ergens vanavond ook bij mij de emoties wel zullen komen. Als ik moe ben. Of als iemand mij een video van twee jaar geleden uit het ziekenhuis laat zien. Beelden dat ik niet kon lopen, dat ik half kreupel in een bed lag. En heel veel pijn had."
Oldenburg was toen zeker 7 kilo lichter dan ze nu is. "Ik had echt van die spillepootjes. Ik denk bij dat soort beelden altijd: o mijn God, ben ik dat? Ik had toen natuurlijk nooit kunnen bedenken dat ik twee jaar later olympisch kampioen zou worden."
In de eerste weken na haar val zijn de Spelen van Parijs heel ver weg voor Oldenburg. Ze moet een complexe operatie ondergaan, kan anderhalve week niet bewegen en mag pas na ruim twee weken met een ambulance terug naar Nederland.
Na een ruime maand revalideren bij haar ouders thuis in Groningen begint Oldenburg toch aan roeien te denken. En al in december 2022 sluit ze zich voor een trainingsstage in Portugal aan bij haar ploeggenoten van de vier zonder.
"Wij hebben een heel simpele regel: als je geblesseerd bent, mag je niet mee op trainingskamp", vertelt hoofdcoach Eelco Meenhorst. "Maar de situatie van Marloes was zo anders. Ik was er 1.000 procent van overtuigd dat zij weer haar niveau ging halen als we haar vertrouwen zouden geven tijdens haar revalidatie. Daarom heb ik voor haar de enige uitzondering uit mijn coachcarrière gemaakt."
Oldenburg kon nog niet roeien toen ze aankwam in Portugal. Maar uren fietsen lukte wel. "Voor dat trainingskamp dacht ik: Marloes, zou je dat wel doen? Moet je niet nog even lekker thuis herstellen?", zegt ploeggenote Benthe Boonstra. "Maar toen ze er eenmaal was, leek het of ze al bijna weer de oude was. Op de laatste dag zat ze voor het eerst weer in een boot. Het was heel vet dat ze dat al zo snel weer kon."
Oldenburg: "Het betekende heel veel voor me dat Eelco me toen meenam naar die stage. Het gaf me echt het gevoel dat er mensen waren die me steunden."
Na het trainingskamp gaat het razendsnel met het herstel van Oldenburg. In maart 2023, nog geen half jaar na het ongeluk, roeit ze haar eerste wedstrijd. Twee maanden later pakt ze samen met Boonstra, Drenth en Offereins brons op de EK, waarna het kwartet in september voor het eerst wereldkampioen wordt.
Blink, de man van Oldenburg en assistent-bondscoach bij de roeibond, denkt dat het teamgevoel bij de vier zonder "heel erg versterkt is" door alles wat ze de afgelopen twee jaar samen hebben meegemaakt.
Oldenburg zelf is vooral blij dat haar roeimaatjes haar nooit anders behandeld hebben. "Zij waren de eerste mensen die na mijn ongeluk weer normaal tegen mij deden", vertelt ze. "De lat werd meteen weer hoog gelegd en dat vond ik wel chill. Natuurlijk hebben ze me ook ontzettend gesteund. Maar ze lieten wel merken: dit is ons niveau. Je stapt maar weer in en voldoet daaraan."
Dat niveau blijkt donderdag op de roeibaan van het Stade Nautique de Vaires-sur-Marne het allerbeste ter wereld. De Nederlandse vier zonder heeft na een zenuwslopende race op de streep een voorsprong van 0,18 seconden op Groot-Brittannië.
"Dit is fantastisch, echt geweldig", zegt Oldenburg. "Ik hoop dat dit verhaal voor heel veel mensen een inspiratie kan zijn. Je kunt dus ook na zo'n ongelooflijk ongeluk nog heel ver komen."
Source: Nu.nl algemeen