Een man in de trein zat keihard tegen zijn telefoon te praten, en er klonk keihard een stem uit de telefoon terug. Dat was niets nieuws: dat is het treinleven.
Het vreemde was dat de stem die uit zijn telefoon klonk, een geheel andere taal sprak dan de man. De man sprak luid, staccato Nederlands, en de stem uit de telefoon sprak een taal die ik niet herkende, een taal van heel ver weg.
Na een tijd keek ik toch maar eens om het hoekje.
De man zat naast een vrouw. Daar zei hij alweer iets in zijn telefoon. Zonder de vrouw aan te kijken, hield hij zijn telefoon voor haar hoofd, en de telefoon sprak tot haar. Ik begreep het. Hij sprak Nederlands, zij een andere taal. De telefoon vertaalde zijn zinnen: hun kleine liefdestolk.
Het was tijd om dit gesprek beter te gaan volgen.
‘Treinprijzen in Nederland zijn heel hoog. Treinreizen in Nederland zijn erg duur’, zei de man tegen zijn telefoon. Hij hield de telefoon voor het gezicht van zijn geliefde. De telefoon vertaalde het. ‘Maar mijn abonnement en jouw abonnement zijn erg goedkoop’, zei de man, twee keer achter elkaar. Weer vertaalde de telefoon het. ‘Dus we kunnen tot we samen naar Bangkok gaan onbeperkt door Nederland reizen.’ De telefoon werd weer voor het hoofd van de vrouw gehouden, maar zij gaf geen hoorbare of zichtbare reactie op deze heuglijke mededeling.
De man vervolgde: ‘Je kunt met jouw abonnement in elke trein stappen, je kunt alleen niet in de trein naar Parijs of Londen.’ Het werd vertaald. ‘Vind je de Nederlandse treinen mooi?’ De telefoon vroeg dit vervolgens in het Thais, had ik nu geconcludeerd, aan de vrouw. Geen antwoord. Dat vond de man niet erg. Hij sprak heel luid verder. ‘De temperatuur in onze treinen is altijd 21 graden.’
Wat leuk, dit wist ik niet.
‘De gaten die je daar ziet, dat is de airconditioning’, wees hij naar wat gaatjes in de muur van de trein. ‘En de verwarming van de trein zit hier.’ Hij wees opnieuw, naar wat andere gaten. De vrouw keek vermoeid voor zich uit.
Ik besefte dat dit een huwelijksreis was, gewijd aan de Nederlandse trein en al zijn gaten.
‘Het is maar goed dat we niet naar het strand zijn gegaan’, zei de man, ‘want het is bewolkt, geen zon.’ De telefoon vertaalde ‘bewolkt, geen zon’ in het Thais. ‘Maar we gaan morgen weer, en dan mag je je massagekunsten weer aan de Nederlandse mensen op het strand tonen, lieverd’, zei hij. De vertaling klonk. ‘Alleen als je het leuk vindt, hoor. Maar ik geloof dat je de euromunten wel leuk vindt.’
Daarna zei hij heel lang ‘Nieuwegein’ tegen de vrouw, net zo lang tot zij ‘Nieuwegein’ tegen hem terug zei.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant