Caspar Corbeau zwom woensdag in zijn tweede olympische finale naar een bronzen medaille. De Nederlandse Amerikaan leeft in Parijs zijn (en ook een beetje zijn vaders) droom. "Hij is zó erg bezig met zijn sport, echt bijna bezeten."
De 23-jarige Caspar heeft zijn zwemtalent niet van een vreemde. Zijn Nederlandse vader Jim was jarenlang prof. En zijn Amerikaanse moeder Shannon was óók een groot talent.
Shannon kreeg toen ze een jaar of zestien was zelfs een prestigieuze beurs in Los Angeles aangeboden. Die nam ze aan, maar eigenlijk was ze het plezier van het dag in, dag uit zwemmen op topniveau toen al beu.
Na een jaar stopte ze. "Ik ben zo teleurgesteld in jou", was de eerste reactie die ze thuis van haar vader kreeg. Het is een uitspraak die nog altijd een litteken vormt.
"Besef dat je het jaren met tegenzin hebt volgehouden en dan zoiets durft uit te spreken", zegt Jim. "Dan krijg je zo'n reactie. Dat gevoel wilden wij onze kinderen nooit geven."
Jim en Shannon zagen hun zoon in Parijs woensdagavond zijn grootste succes uit zijn carrière boeken. Hij greep olympisch brons op de 200 meter schoolslag. "Het mooiste deel van deze olympische ervaring was om mijn ouders te zien", zegt Caspar. "Mijn vader met een grote smile op zijn gezicht, onvergetelijk."
De dagen vóór de finale hadden Jim en Shannon nauwelijks contact met hun zoon. Het bleef beperkt tot een videobelletje. "Hij is zó erg bezig met zijn sport", zegt Jim. "Echt bijna bezeten. Het is de hele dag rusten, rusten en nog eens rusten."
Het is iets dat Jim herkent van vroeger. Caspar groeide op in de Verenigde Staten. Hij kon volgens zijn vader ook aardig voetballen en hardlopen. Door de ervaring van zijn vrouw wilden Shannon en Jim hun zoon niet naar een sport pushen, maar weghouden uit het zwembad konden ze hem ook niet.
"Hij kijkt niet wat anderen doen. Hij wilde per se zwemmen", vertelt Jim. "Een stemmetje in hem zei: zwemmen hoort bij mij. En dat heeft hij nu nog steeds."
Jim vertelt op een comfortabel strandstoeltje voor het grote tv-scherm in het TeamNL-huis vol trots over zijn zoon. De parallellen tussen zijn carrière en die van Caspar zijn zichtbaar, al ontbrak bij hem één belangrijk ding: deelname aan de Olympische Spelen.
Jim, zoon van Nederlandse ouders, werd ook in de VS geboren. Op latere leeftijd trof hij in 1983 op de universiteit een Italiaanse studiegenoot, die hem vroeg waarom hij zich niet via de Nederlandse kampioenschappen probeerde te plaatsen voor de Europese kampioenschappen.
"Het EK was toen in Rome. Dat leek me een leuk plan", vertelt Jim. Zijn opa in Nederland legde contact met verschillende clubs. Jim kwam terecht bij AZ&PC in Amersfoort. "Daar was ik meteen seconden sneller. Het niveau in Amerika lag destijds een stuk hoger."
Bij de olympische selectiewedstrijden in Amersfoort in juni 1984 versloeg Jim Frank Vijver en Ron Dekker in 1.05,78, een Nederlands record. Maar het was niet snel genoeg voor uitzending naar Los Angeles. "Dat vond ik toen belachelijk. Maar goed, je kan niet iedereen sturen."
Heel toevallig was het dus niet dat Caspar in 2015 ook in het zwembad in Amersfoort verscheen. Hij deed er mee aan de jeugd Nederlandse kampioenschappen. "En volgens mij won hij iets van vijf nummers met seconden voorsprong", zegt Jim. "Dat geeft natuurlijk een enorme kick."
In de periode daarna bleef Caspar zich ontwikkelen en besloot hij voor Nederland uit te komen. Als hij Nederlanders op toernooien hoorde praten, wilde hij daarbij horen. Hij sprak toen nog haast geen Nederlands, maar liet in de tattooshop wel al een 'Dutch Lion' op zijn rug zetten.
Caspar bleef wel trainen in Texas, waar hij zijn studie af wilde maken. Zijn progressie stagneerde op een gegeven moment. In de Amerikaanse staat trainde hij in grote groepen, waar nauwelijks aandacht was voor techniek en onvoldoende rust werd ingebouwd. "Hij was altijd moe, altijd verkouden", vertelt zijn vader.
"Toen wisten we dat hij ergens anders heen moest om nieuwe stappen te zetten", vervolgt Jim. Caspar verhuisde vorig jaar in de zomer naar Amsterdam. Jim geeft eerlijk toe dat hij liever had gezien dat zijn zoon die stap eerder had gezet. "Het pakte op het WK namelijk vorig jaar niet goed uit. Maar ja, Caspar is volwassen."
Caspar traint in Amsterdam in een veel kleinere trainingsgroep onder Mark Faber. Hij is onderdeel van misschien wel de beste schoolslagclub ter wereld, met Tes Schouten en Arno Kamminga. "Een plek, 5.000 mijl verderop, heeft me geholpen om het plezier te hervinden", zegt hij.
Een jaar geleden wist Caspar namelijk zelfs niet of hij na dit jaar nog wel wilde doorgaan met zwemmen. Aan die twijfel is na het behalen van een bronzen olympische medaille in Parijs een einde gekomen.
"Het gaat om drie dingen: of ik het nog leuk vind, of het financieel haalbaar is en of ik succes heb", zegt de Amerikaanse Nederlander met een brede glimlach én een bronzen medaille om zijn nek. "Ik denk dat ik nu aan al die criteria voldoe."
En hij hoefde slechts de brede glimlach van zijn vader te zien om te constateren dat de missie van de gehele familie is geslaagd.
Source: Nu.nl algemeen