Het zal je kind maar zijn. Het zal je partner zijn, je vader of moeder, die dagelijks naar kantoor vertrekt om zorg te dragen voor de vervangingsgeneratie. De kinderen van nu moeten verleid worden, omdat de producten van de tabaksindustrie de nare gewoonte hebben ten onder te gaan aan hun eigen succes. De kinderen van ooit die succesvol zijn ingelijfd, gaan immers vroeg of laat – doorgaans vroeger dan noodzakelijk – dood. En ja, zo simpel is het: er moet wel winst worden gemaakt.
Je zal het zelf maar zijn.
Want het is niet één evil genius die hier aan het werk is, wiens gemene lach je soms hoort opstijgen vanuit zijn commandocentrum. Het zijn hele teams, in dienst van Philip Morris of een van de andere spelers in de industrie, die hierover nadenken. Laten we fruitsmaakjes toevoegen, oppert er één, kinderen houden van fruitsmaakjes! Of nog beter: suikerspinsmaak! Marshmallow. Laten we ze vrolijke kleurtjes geven.
Laten we influencers betalen om mooie filmpjes te maken voor TikTok en Instagram, waarin zij laten zien hoe stoer vapen is. Hoe niet-stoer je bent als je niet vapet. Highfiven zij met elkaar na zo’n brainstormsessie? Komen zij ’s avonds thuis met mooie verhalen over hun werkdag? Feliciteren familie en vrienden hen met een welverdiende promotie?
Over de auteur
Aisha Dutrieux is oud-rechter en schrijver en (gast)columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Busladingen vol lobbyisten werden er in 2013 naar het Europees Parlement gestuurd om te voorkomen dat de elektronische sigaret alleen op recept verkrijgbaar zou worden. Zodat het kon doen waarvoor het zogenaamd bedoeld was: mensen die al verslaafd waren van de ‘gewone’ sigaretten afhelpen.
Waren zij trots toen dit lukte? Toen de recept-eis verdween uit de Europese tabaksrichtlijn, zodat dit nieuwe, vrij verkrijgbare product vol giftige stoffen
(nicotine, formaldehyde, acetaldehyde) Europa kon overspoelen. Vertelden zij thuis over hun overwinning?
Ondertussen streeft de tabaksindustrie zogenaamd naar een rookvrije generatie. Dat gelooft niemand, dat geloven ze zelf niet eens, maar ze komen ermee weg.
Want het resultaat mag er zijn: kinderen zijn massaal aan het vapen geslagen. Ermee stoppen lukt vaak niet, ook al weten ze nog zo goed wat de gevaren zijn. En de tabaksindustrie vaart er wel bij. De af-en-toevapers van nu zijn de levenslangverslaafden van morgen. Het zijn de mensen die een grote kans lopen dood te gaan aan longkanker, keelkanker, maagkanker. Geen mooie dood.
Dus ja, misschien wel de allerbelangrijkste vraag: staan de werknemers van deze industrie hun eigen kinderen of de kinderen van hun dierbaren toe te vapen? Maken zij gebruik van een ruimhartige personeelskorting om grote voorraden vapes in te slaan? Leggen zij deze in de keukenkast, naast de M&M’s en Haribo? Krijgen zij als kerstpakket een grote doos vol van het spul van hun lieve baas en leggen zij deze onder de kerstboom voor hun tienerzoon?
Of is het misschien toch zoals met de app-bouwers in Silicon Valley, die hun eigen kinderen verbieden gebruik te maken van mobiele telefoon en tablet, beducht voor het gif dat hun product is?
Als voetbaltrainer, als moeder, zorg ik voor de kinderen van anderen zoals ik voor mijn eigen kinderen zorg. Ik let op hen, zoals ik hoop dat andere mensen buiten mijn aanwezigheid op mijn kinderen letten. Het lijkt mij niet meer dan normaal. Maar kennelijk is het niet zo gewoon. Kennelijk zijn er mensen die het in zich hebben te denken: Ach, het zijn toch niet mijn kinderen.
Het zijn helden als longarts Wanda de Kanter die onvermoeibaar aandacht blijven vragen voor dit probleem. Die het op moeten nemen tegen de miljarden van de industrie, terwijl onze eigen volksvertegenwoordiging bepaald niet meewerkt: drie jaar geleden nog haalde een voorstel voor een tabakslobbyverbod geen Kamermeerderheid. Vapes zijn nog altijd
vrijgesteld van accijns.
De bedrijven zijn niet zozeer het probleem, het zijn de mensen die er werken en de influencers, politici en beleidsmakers die ze voor hun karretje spannen. Trap niet in smoesjes als: er moet toch brood op de plank komen, of: als ik het niet doe, doet iemand anders het. Want laten we eerlijk zijn: het bedenken en uitvoeren van plannetjes om onvolgroeide kinderbreinen te verleiden tot het gebruiken van verslavende, dodelijke producten, is niets anders dan kwaadaardig.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns