Jessica Chastain en Peter Sarsgaard verlenen hun personages een aangrijpende intimiteit, zonder ook maar een spatje effectbejag of melodrama.
Al dertien jaar heeft Sylvia geen druppel alcohol aangeraakt. Ze is voor anderen het bewijs dat je je problemen ook zonder drank het hoofd kunt bieden, zeggen de mensen van haar AA-groepje. Wat heeft ze allemaal meegemaakt? Waarom woont Sylvia, een vrouw van goede komaf, alleen met haar tienerdochter Anna, in een groezelige wijk in New York?
Ver voordat de Mexicaanse cineast Michel Franco onthult wat er met de hoofdpersoon van Memory is gebeurd, deel je al in de zwaarte van haar leven. De ontspannen voortvarendheid waarmee Sylvia (Jessica Chastain) als hulpverlener voor anderen zorgt, mist ze zodra het om haarzelf draait.
Over de auteur
Kevin Toma schrijft over film in alle soorten en maten, met een speciaal oog voor filmmuziek en een passie voor horror.
Buiten werktijd raakt ze in gezelschap makkelijk verloren. Wanneer ze zich door haar zus laat meeslepen naar een schoolreünie, benadrukken Franco en cameraman Yves Cape haar isolement met lang aangehouden shots vol benauwende leegte: de muren van de feestzaal en de gasten die staan te dansen dringen zich aan Sylvia op, terwijl ze zelf op de voorgrond roerloos aan haar tafel zit.
En dan is daar de man die bij haar aanschuift, haar achtervolgt naar huis, de hele nacht buiten postvat. Kennen ze elkaar? Wat wil hij van Sylvia?
Beetje bij beetje nadert de film zijn kern, door ook het perspectief van deze Saul (Peter Sarsgaard) te kiezen en zijn leven steeds verder met dat van Sylvia te verknopen. Op een wrange manier zijn ze aan elkaar gewaagd. Zij als vrouw die de afschuwelijke ervaringen uit haar jeugd niet van zich af kan schudden, hij als vijftiger die door dementie de grip op zijn geheugen verliest.
Memory herinnert soms sterk aan Franco’s eerste Engelstalige film Chronic (2015), met Tim Roth als getroebleerde thuiszorger. Wie vertrouwd is met de bijtende compromisloosheid van Franco’s oeuvre – van het pestdrama Después de Lucía tot de bloederige revolte uit New Order – zal ook voor de gehavende zielen uit zijn nieuwe film het ergste vrezen.
Wat blijkt: ondanks de loodzware thematiek en enkele scènes die je in hun intensiteit naar de keel grijpen, is Memory Franco’s warmste, meest genadige film tot nu toe. Dat is alleen al te danken aan de voortreffelijke hoofdrolspelers, die de troebele ondergronden van hun personages subtiel én invoelbaar blootleggen.
Chastain en Sarsgaard verlenen Sylvia en Saul een aangrijpende intimiteit, zonder ook maar een spatje effectbejag of melodrama – buitengewoon knap, gezien de richtingen die het scenario soms inslaat. Sarsgaard won op het filmfestival van Venetië de prijs voor beste acteur – een zeer terechte onderscheiding, die Chastain net zo goed had verdiend.
Je zou bijna vergeten hoe geweldig ook de (vrouwelijke) bijrollen zijn. Brooke Timber als Anna, Merritt Wever als Sylvia’s zus, Jessica Harper als haar moeder: ze plaatsen ieder de dynamiek tussen de hoofdpersonages in reliëf. Sommige banden zullen moeten worden doorgesneden, andere des te steviger aangehaald.
Intussen houdt Franco vast aan de beheerste kadrering en messcherpe montage, een exact afgemeten ruimte scheppend voor de hoogoplopende emoties. Memory blijft bij als een precies geslepen duet dat, met vallen en opstaan, een gelukkig familieportret probeert te worden.
Drama
★★★★☆
Regie Michel Franco
Met Jessica Chastain, Peter Sarsgaard, Brooke Timber, Merritt Wever, Jessica Harper
103 min., in 40 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant