De roeisters van de dubbelvier gingen woensdag na hun zilveren race bij de Olympische Spelen van een lach naar een traan en weer terug. Bente Paulis, Laila Youssifou, Roos de Jong en Tessa Dullemans waren heel dicht bij goud in Parijs.
De huldiging is al lang geweest als Dullemans langs het water van het Stade Nautique de Vaires-sur-Marne voor het eerst hoort hoe klein het verschil tussen haar Nederlandse boot en de gouden ploeg van Groot-Brittannië was. "Vijftien honderdsten maar?", vraagt de Rotterdamse. "Wow, kutzooi."
Tot de voorlaatste haal lag de Nederlandse dubbelvier aan kop in de olympische finale. Maar in de laatste meters bekroonden de Britse vrouwen hun comeback met de olympische titel. Net als vorig jaar bij de WK is het zilver voor het Oranjekwartet.
"Het voelt een beetje alsof we het goud hebben verloren", zegt Paulis. "We deden echt mee voor de titel en het scheelde niet veel. Tegelijkertijd ben ik ook heel trots op wat we vandaag hebben neergezet."
Youssifou gebruikt ook het woord trots. "Omdat ik niet kan zeggen dat we het ergens hebben laten liggen", vertelt ze. "Als dat wel het geval was geweest, dan hadden we oprecht van onszelf kunnen balen. Maar natuurlijk is ook dit zuur. Zeker direct na de finish."
"Kijk, we zijn allemaal topsporter omdat we goud willen winnen. Dat is een feit. Aan de andere kant zijn er niet veel mensen met een olympische medaille, dus dat is ook superbijzonder. We zitten nu nog vlak na de race, maar ik denk dat we uiteindelijk ook kunnen genieten van deze zilveren plak."
De wisselende emoties zijn in het uur na de race duidelijk af te lezen op de gezichten van de Nederlandse roeisters. Het ene moment schieten ze in de lach en lijken ze oprecht blij met hun tweede plek. Het andere moment zijn er tranen.
"We zijn nu natuurlijk ook helemaal kapot. Dat zorgt niet voor heel stabiele emoties", zegt Youssifou met een glimlach.
Dullemans kan direct na de finale tien minuten amper ademen en moet ondersteund worden door haar ploeggenoten, zo diep is ze gegaan. "Ik heb alleen maar zwart gezien", zegt de olympisch debutant, waarna de tranen bij haar opwellen. "Ik ga zo eerst naar mijn vrienden en familie, want ik heb heel veel zin om hun een knuffel te geven."
Youssifou slaat een arm om de schouder van haar ploeggenoot. "Toch weer de rollercoaster", zegt ze. "Wat de buitenwereld niet ziet, is dat wij hier jaren voor trainen. Dit is ons levenswerk, laten we eerlijk zijn. En dan moest het vandaag allemaal samenkomen in een race van zes minuten. Natuurlijk is dat beladen en emotioneel. Maar we zijn de afgelopen jaren echt gegroeid tot één team. Dat is supermooi."
Dullemans heeft inmiddels alweer een flauwe glimlach op haar gezicht. "Het is zo fijn om met deze meiden in een boot te zitten", zegt ze. "Ik zou dit met niemand anders willen doen."
Source: Nu.nl algemeen